ΕΛΑΣ: ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ Ή ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ; (Μέρος 2ο) Είναι θέμα λίγων ημερών η αποχώρηση βουλευτών και κορυφαίων στελεχών της Νέας Αριστεράς που είχαν πρωτοστατήσει στη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το αξιοσημείωτο είναι ότι όπως όλα δείχνουν, θα συμπαραταχθούν πολύ σύντομα στο ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) του Αλέξη Τσίπρα.

Σήμερα δημοσιεύω το δεύτερο μέρος του άρθρου μου για το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού.

Όλο το άρθρο, που δημοσιεύεται στο tvxs, στο πρώτο σχόλιο. 5. Πώς θα λειτουργήσει το ΕΛΑΣ και ποιο είναι το στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός έχει κάνει την αυτοκριτική του για τα λάθη του παρελθόντος, εμφανίζεται και δείχνει ότι διδάχτηκε από αυτά, αλλά εύλογα παραμένει ένας πολιτικός που αναδείχθηκε σε προηγούμενες εποχές.

Καθότι το κόμμα -όπως και όλα στην Ελλάδα, από την άκρα Δεξιά έως την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά- είναι προσωποπαγές, σε ποιο βαθμό τα νέα στελέχη θα μπορέσουν να «ανοίξουν τα φτερά τους»; Θα αφουγκραστούν τα προβλήματα της κοινωνίας, θα λειτουργήσουν κινηματικά, οι εσωκομματικές διαδικασίες θα είναι πραγματικά συλλογικές; Ή το ΕΛΑΣ θα διοικείται ουσιαστικά με «ενός ανδρός αρχή», που θα περιστοιχίζεται από μια ομάδα προοδευτικών τεχνοκρατών και ειδημόνων; Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό αν ληφθεί υπόψη ότι ο κόσμος δύσκολα ξεβολεύεται από τον καναπέ του και το κόμμα δεν προέκυψε από ένα κίνημα, «από τα κάτω», αλλά είναι προϊόν διεργασιών μιας ομάδας του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα.

Οι εγγραφές, πάντως, τις πρώτες μέρες μετά την ίδρυση του νέου κόμματος στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας. 6. Γιατί στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται τόσο θετικά απέναντι στον Τσίπρα; Καταρχάς, διότι, γνωρίζουν ότι εξακολουθεί να διαθέτει πολιτικό κεφάλαιο, αναγνώριση και αναγνωρισιμότητα που κανένα άλλο πρόσωπο στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει.

Επιπλέον –και αυτό είναι αλήθεια, όπως λέει πολύς κόσμος- είναι το μοναδικό πρόσωπο του χώρου που έχει αποδείξει ότι μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία, να αντιπαρατεθεί στο καθεστώς Μητσοτάκη και να κερδίσει τις εκλογές ενδεχομένως όχι στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, που πιθανότατα θα γίνει τον Οκτώβριο, αλλά σίγουρα, σύμφωνα με τους υποστηρικτές του, στη μεθεπόμενη.

Ο δεύτερος λόγος, απόρροια του πρώτου, είναι η πολιτική επιβίωση αυτών των στελεχών που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αυτοδιαλυθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Και ενόψει αυτής της δυσάρεστης προοπτικής, αντί να αγωνιστούν για να σώσουν το κόμμα τους, αντί να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και να συζητήσουν αργότερα πιθανές συνεργασίες με τον Τσίπρα στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων, κυριαρχεί «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και η προσωπική ατζέντα του καθενός και της καθεμιάς για μια καρέκλα ενδεχομένως στο ΕΛΑΣ ή/και σε κάποιο μελλοντικό υπουργικό συμβούλιο.

Τόσο απλά, κυνικά και συνάμα τραγικά.

Έτσι ερμηνεύεται το παράδοξο αρκετοί να εμφανίζονται καθημερινά στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα να στέλνουν πολιτικά μηνύματα στήριξης προς τον Τσίπρα.

Κάποια στιγμή, όμως, θα χρειαστεί να αποφασίσουν σε ποιο γήπεδο παίζουν.

Διότι δεν μπορεί κανείς να στηρίζει έμμεσα ένα νέο κόμμα και ταυτόχρονα να δηλώνει (δήθεν) απολύτως αφοσιωμένος στο κόμμα στο οποίο ανήκει. 7. Γιατί αντιδρούν τόσο έντονα ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά; Διότι αντιλαμβάνονται ότι ένας ενεργός Τσίπρας αλλάζει το πολιτικό παιχνίδι. Στο ΠΑΣΟΚ φοβούνται διαρροές ψηφοφόρων από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.

Αυτό δείχνουν, άλλωστε, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Συνεπώς η στρατηγική της αργής ανόδου και της εκλογικής νίκης «με μια ψήφο διαφορά» περιορίζονται ακόμη περισσότερο. Στη Νέα Αριστερά, στελέχη της οποίας επέλεξαν την ιδεολογική περιχαράκωση βλέπουν (;) πλέον να κινδυνεύει η ίδια η πολιτική τους ύπαρξη.

Έτσι αμφισβητούν το ίδιο το εγχείρημα και αντιμετωπίζουν τον Τσίπρα ούτε λίγο, ούτε πολύ ως ταξικό εχθρό.

Σε μεγαλύτερο βαθμό ισχύει αυτό για την Πλεύση Ελευθερίας.

Για να αποδειχθεί ακόμη μια φορά ότι η πιο σκληρή κριτική δεν έρχεται από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά από κόμματα που θεωρητικά βρίσκονται στην ίδια πλευρά του πολιτικού φάσματος.

Αντί να συζητείται ποιο πρόγραμμα μπορεί να αμφισβητήσει αποτελεσματικά την κυβέρνηση, πώς μπορεί να επιτευχθεί μια προγραμματική σύγκλιση, μεγάλο μέρος της δημόσιας αντιπαράθεσης αφορά το ποιος θα ηγηθεί, ποιος θα μετακινηθεί, ποιος θα χάσει στελέχη και γιατί δεν πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους παρά γιατί πρέπει να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τα κόμματα κυρίως της Αριστεράς δεν αντιλαμβάνονται ότι η αναζήτηση της απόλυτης ιδεολογικής καθαρότητας μπορεί να ικανοποιεί κομματικά ακροατήρια και τη... συνείδησή μας, αλλά σπάνια δημιουργεί πλειοψηφικά κοινωνικά ρεύματα.

Οι πολίτες ενδιαφέρονται κυρίως για λύσεις και όχι για εσωκομματικούς συσχετισμούς.

Συνήθως ψηφίζουν με κριτήριο την αποτελεσματικότητα και όχι την ιδεολογική πιστοποίηση. 8. Ποιο είναι τελικά το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα; Για την κοινωνία σε μια χώρα που κατέχει αρνητικές πρωτιές και είναι ουραγός στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το βασικό ερώτημα δεν είναι αν ο Τσίπρας, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Αριστερά θα κερδίσουν πόντους στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί να διαμορφωθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στην κυβέρνηση των σκανδάλων και της διαφθοράς.

Αν προτεραιότητα είναι η απομάκρυνση του καθεστώτος Μητσοτάκη ή η κομματική και ιδεολογική περιχαράκωση.

Γιατί αν ο βασικός στόχος είναι η πολιτική αλλαγή, τότε κάποια στιγμή οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στη μεταξύ τους αντιπαράθεση και λιγότερο παρουσιάζοντας μια πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από συγκλίσεις και συνεργασίες.

Όσο η συζήτηση εξαντλείται σε ιδεολογικές συνήθως άγονες αντιπαραθέσεις και κομματικές περιχαρακώσεις, τόσο αυτό το ερώτημα μένει αναπάντητο. Οι πολίτες δεν αναζητούν τον πιο «καθαρό» χώρο. Αναζητούν τον πιο πειστικό. #ΕΛΑΣ, #Τσίπρας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους