Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τελευταία ξέγνοιαστη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν είπα "Σιγά μωρέ! Αποκλείεται να 'ρθει ο Κορονοϊός στην Ελλάδα!" Δέκα λεπτά μετά γέννησα.

Εγώ να 'μαι στην κλινική, που λέτε, με την πράσινη τη ρόμπα την ανοιχτή από πίσω (σαν λαγουδάκι του Playboy 😏), με το βρακί-δίχτυ τεντωμένο μέχρι το στήθος και μια κοιλούμπα... (σα να 'χα καταπιεί θερμοσίφωνα ήμουνα 😄) και στην τηλεόραση ρε παιδιά... να δείχνει ότι σε μια πόλη της Κίνας (τη Γουχάν) εμφανίστηκε ένας ιός! Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! Εμείς να κοιταζόμαστε με το Νίκο -Αποκλείεται να 'ρθει και σε μας! -Σιγά μωρέ…υπερβολές! ΧΑ ΧΑ (τα τελευταία λόγια κάθε ανθρώπου πριν γίνει ντοκιμαντέρ στο Netflix) Να δείχνουν βίντεο με αστυνομικούς στην Κίνα να κυνηγάνε κόσμο με απόχες λες και ψαρεύουν τόνους.

Μα τη Παναγία σας λέω! ΜΕ ΑΠΟΧΕΣ! Άλλους να τους βαράνε στον ΚΩΛΟ με κάτι παλούκια επειδή δεν φορούσαν μάσκα.

Τρελά πράγματα! Κι εγώ, που λέτε, εκείνη την ώρα να προσπαθώ να θηλάσω ένα νεογέννητο κι αυτό να με κοιτάει και να σκέφτεται “Πού με φέρατε εδώ ρε μαλ@@ες;” Και μετά… ΞΑΦΝΙΚΑ Απ' το πουθενά... ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ Θυμάστε ρε παιδιά; Τι ζήσαμε; Να στέλνουμε SMS για να βγούμε απ' το σπίτι λες και είμαστε φυλακισμένοι σ' escape room! “6 για περπάτημα”. “2 για σούπερ μάρκετ”. (5 για κατούρημα! 🤪) Να νιώθω λες και στέλνω στον πρωθυπουργό τον ίδιο προσωπικό μήνυμα “Καλησπέρα! Μπορώ να πάω μέχρι τον φούρνο ή θα φάω κανά πρόστιμο και θα με πάνε εξορία; Φιλάκια πολλά και χαιρετισμούς στη σύζυγο!" και να περιμένω μη τυχόν και μου 'ρθει καμιά απάντηση τύπου "Θα σας εξαφανίσομεν!" 😜 Ν' απολυμαίνουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, θυμάστε; Τα ψώνια, τα γάλατα, τα κουτιά, τις σακούλες.

Μια φορά απολύμανα μέχρι και μια πατάτα! ΤΗΝ ΠΑΤΑΤΑ! Που βγαίνει απ' το χώμα ρε παιδιά! Να φανταστείτε έριχνα Dettol λες και την ετοίμαζα για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς! Και μέσα σ' όλο αυτό… ο γιος μου να μεγαλώνει χωρίς να βλέπει άνθρωπο.

Να νομίζει ότι εγώ, ο Νίκος και η αδερφή του είμαστε οι μοναδικοί άνθρωποι πάνω στη γη! Οι ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΟΙ! (Οι πρωτόκλαστοι 🤪) Ο Αδάμ και η Εύα τρομάρα μας! Να βλέπει τη μάνα μου και να τα κλ@νει κανονικά απ' το φόβο! Να την κοιτάει σα να εμφανίστηκε ξαφνικά σε game. -Μωρό μου, η γιαγιά είναι! -(Ποια γιαγιά; Αυτή ειναι η μάγισσα απ' το επόμενο level) Και μετά από λίγο ήρθε κι η τηλεκπαίδευση.

Εκεί να δείτε χάλι μαύρο... Εγώ να κάνω θέατρο, ο Νίκος μαθηματικά, η κόρη μου μαθήτρια, και το μωρό στο παρκοκρέβατο να γκρινιάζει. κι απ' τα μικρόφωνα ν’ ακούγονται καζανάκια, ροχαλητά, μάνες να βρίζουν, πατεράδες με το βρακί (το τί είδαν τα ματάκια μας ...δεν περιγράφεται!) Και μέσα σ' όλο αυτό ο Νίκος να προσπαθεί να λύσει εξισώσεις ΟΝ ΛΑΙΝ! “Λοιπόν παιδιά, λύνουμε την εξίσ-" ΞΑΦΝΙΚΑ Η κόρη μου η σουπιά πάει από πίσω σιγά σιγά κι αναποδογυρίζει, μα το Θεό, πάνω στο κεφάλι του ΚΑΥΤΗ ΣΑΛΤΣΑ για μακαρόνια 😱 συνταγή Πετρετζίκης! Μέσα στο webex.

Παγώνουν όλοι! Και μετά .. Τα παιδιά να ουρλιάζουν. Ο Νίκος κατακόκκινος 🥵 Από τότε έχασε και την τελευταία τρίχα απ' τα μαλλιά που του 'χε απομείνει (την τρίχα survivor ) Και κάπου εκεί... ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας...😷 Ρε παιδιά συγγνώμη κιόλας αλλά… οι μάσκες ομόρφαιναν κόσμο.

Άλλος απ' τα μάτια να μοιάζει Ιταλός γόης 😍 Να βγάζει τη μάσκα και να 'ναι σαν διασταύρωση Γκόλουμ με τυραννόσαυρο 😳 Άλλοι με μάσκα να μοιάζουν με Βίκινγκς και χωρίς μάσκα να 'ναι σαν λογιστές στον γκισέ στο ΙΚΑ.

Πάντως είχε κι ένα μυστήριο η όλη φάση... ένα κίνκι, ένα κάτι τέλος πάντων.

Φανταζόσουν πράγματα 😏 Και μετά ήρθε η στιγμή που ξαναβγήκαμε σιγά σιγά στον κόσμο… Κι εγώ θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα σχολείο για δουλειά στη Λάρισα… Να ‘μαστε όλοι λες και παίζουμε κομπάρσοι σε low budget ταινία πανδημίας με μάσκες στο προαύλιο... και τα παιδιά να μοιάζουν μεταξύ τους σα να τα βγάλανε με φωτοτυπία.

Να μην ξεχωρίζω ΠΟΙΟ είναι ΠΟΙΟ! -Κυρία, μπορώ να πάω τουαλέτα; -Ποιος είσαι εσύ; -Ο Γιάννης -Ποιος Γιάννης παιδάκι μου; Έχω πόσους Γιάννηδες και φοράτε όλοι την ίδια μαύρη μπλούζα! Και να φυσάει ένας αέρας… λες και πλησιάζει η Δευτέρα Παρουσία ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ.

Ανοίγει η τσάντα μου που λέτε... και φεύγουν από μέσα οι σερβιέτες 😱 ΟΛΕΣ κι αρχίζουν να πετάνε στον αέρα... σε όλο το προαύλιο! Κι εγώ να τρέχω σαν τρελή πίσω από Always Ultra! (Σαν πιγκουίνος με ισχιαλγία πήγαινα) Τα παιδιά ξετρελαμμένα να φωνάζουν “ΚΥΡΙΑΑΑΑ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ!” και να πηδάνε να τις πιάσουν κι αυτά! και να φοβάμαι μη βγει και κανένας διευθυντής από μέσα και μου την πει.

Μια μέρα κόβεται το ρεύμα.

Να ναι βράδυ, καραντίνα... Ο Νίκος φεύγει, πάει να πάρει ασφάλεια.

Εγώ με τα δύο παιδιά και τα κεριά τ' αναμμένα να 'χω χεστεί απ' το φόβο μου Και ξαφνικά… Ακούω θόρυβο! Κάτι σαν... σύρσιμο ήταν; Ανάσες βαριές ήταν; Δεν είμαι και πολύ σίγουρη να σας πω την αλήθεια… ΠΑΓΩΝΩ Λέω στον εαυτό μου "Βάσω πάει... Αυτό ήταν! Δεν θα πάμε από Κορονοϊό τελικά! Θα μας φάνε λάχανο οι διαρρήκτες.” Κι εκεί που οι ανάσες όλο και πλησιάζουν... Όλο και πλησιάζουν... Η καρδιά μου χτυπάει σαν ταμπούρλο... Βλέπω μια τεράστια σκιά στον τοίχο να 'ρχεται κατά πάνω μας! 🫣 Είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω… ΣΙΩΠΗ ΞΑΦΝΙΚΑ... ΓΑΒΓΙΣΜΑ Ήταν το ΚΟΚΟΝΑΚΙ του γείτονα από δίπλα... (για σκυλί μιλάμε έτσι; 😜) Ο Νίκος είχε φύγει βιαστικά κι είχε αφήσει ρε παιδιά, στον Θεό σας την πόρτα ανοιχτή... Βλέπω τον σκύλο να σέρνει με τα δόντια μια μπότα! Και το χειρότερο; ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΜΑΝΑΜΕ ΚΙ ΑΥΤΗΝ! ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ! Το σκυλί, ρε παιδιά! Με Dettol! ΕΛΕΟΣ Κόλλησα κι εγώ κορονοϊό.

Να 'χω 37 πυρετό και να 'μαι κουλουριασμένη στον καναπέ (σαν μελλοθάνατη του Εμφυλίου) -Νίκο… αν φύγω… -Φύγε εσύ και μη σε νοιάζει...😆 -Μη με ξεχάσεις! -Βάσω έχεις 37. -Πες στα παιδιά ότι τ’ αγαπώ…🥹 Αλλά όταν κόλλησε το μωρό… εκεί τα χρειαστήκαμε κανονικά.

Δεν έπεφτε ο πυρετός με τίποτα! Νοσοκομείο, αγωνία, φόβος... Και μέσα σ' όλο αυτό θυμάμαι να τον κρατάω αγκαλιά… και να σκέφτομαι πόσο περίεργες εποχές ζούμε.

Δε θυμάμαι τελικά πόσες μάσκες φορέσαμε.

Ούτε πόσα αντισηπτικά αδειάσαμε.

Θυμάμαι όμως το Νίκο να κοιμάται στον καναπέ με το μωρό πάνω στο στήθος του.

Θυμάμαι την κόρη μου να γελάει μέσα στην απόλυτη σιωπή της καραντίνας.

Θυμάμαι ότι φοβόμασταν πολύ… αλλά αγαπιόμασταν ακόμα περισσότερο.

Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το μόνο “εμβόλιο” που μας κράτησε όρθιους.

Γιατί όταν κλείνει όλος ο κόσμος απ’ έξω… αν έχεις ανθρώπους να γυρίσεις να κοιτάξεις μέσα στο σπίτι, δεν είσαι ΠΟΤΕ πραγματικά μόνος.

Και ξέρεις κάτι; Από εκείνα τα χρόνια, στο λόγο μου, δεν θυμάμαι τόσο έντονα τον φόβο όσο τις αγκαλιές που μας κράτησαν όρθιους όταν όλα τ' άλλα έμοιαζαν να καταρρέουν.

Και τελικά… ανάμεσα σε φόβο, πανικό, γέλια, καραντίνες... χτίστηκε η πιο αληθινή εκδοχή της οικογένειάς μας.

Κι αυτό…δεν θα το άλλαζα ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! ❤️ (Πάντως τώρα που ακούω στις ειδήσεις για τον Χανταϊό…έχω αρχίσει να ιδρώνω λίγο 😅 Γιατί την τελευταία φορά που είπα “Σιγά μωρέ… υπερβολές είναι” κατέληξα να γεννάω μέσα σε παγκόσμια πανδημία.

Για την ημέρα του γάμου μου θα σας πω άλλη φορά… και πιστέψτε με, ΕΚΕΙ να δείτε πανικό 🤪 Αλλά πείτε μου και 'σεις ρε παιδιά… μόνο εγώ μόλις ακούω για “νέο ιό” θέλω να πάω να αγοράσω μακαρόνια, Dettol και χαρτί υγείας; Ή σας άφησε και σας τέτοιο κουσούρι η καραντίνα; 😅) #Καραντίνα #Κορονοϊός #Χάος #ΕλληνικήΟικογένεια #ΑληθινέςΙστορίες

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους