Σύμφωνα με την ειδησεογραφία επίκειται η αποχώρηση από την Νέα Αριστερά ενός αριθμού βουλευτών / τριών ενόψει της προσχώρησής τους στην ΕΛ.Α.Σ. Και επ' αυτού είναι θεμιτό να διατυπωθούν ορισμένες...

Πλήρες Κείμενο:

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία επίκειται η αποχώρηση από την Νέα Αριστερά ενός αριθμού βουλευτών / τριών ενόψει της προσχώρησής τους στην ΕΛ.Α.Σ. Και επ' αυτού είναι θεμιτό να διατυπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις. 1. Κανείς, προφανώς, δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμα βουλευτών / τριών να αλλάξουν πολιτική γνώμη, να διαφοροποιηθούν, να αποχωρήσουν ή να ενταχθούν σε άλλο κόμμα.

Ο βουλευτής δεν είναι υπάλληλος του κόμματος.

Αλλά στην περίπτωση αυτή υπάρχει κάτι ποσοτικά και ποιοτικά ιδιαίτερο.

Για τους συγκεκριμένους βουλευτές / τριες καταγράφονται τρεις (3) πολιτικές μετα-στεγάσεις κατά τη διάρκεια μιας και μόνον Βουλευτικής περιόδου: εκλογή με τον ΣΥΡΙΖΑ, ένταξη στη Νέα Αριστερά, μετακίνηση στην ΕΛ.Α.Σ. Τρεις διαφορετικές πολιτικές εντάξεις, σε τρία διαφορετικά μεταξύ τους πολιτικά σχέδια, μέσα σε μόλις τρία χρόνια (2023-2026). Οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές, κρατώντας όμως πάντα την ατομική βουλευτική τους ιδιότητα.

Η έδρα σταθερή, το "κόμμα" διαφορετικό. 2. Το ζήτημα προφανώς δεν είναι αν "επιτρέπεται" η μεταστέγαση.

Προφανώς και επιτρέπεται.

Το ζήτημα είναι αν όλη αυτή η διαδικασία "αντέχει" πολιτικά, ηθικά και αντιπροσωπευτικά.

Η έδρα δεν είναι νομικά ιδιοκτησία του κόμματος.

Δεν είναι όμως και ατομική ιδιοκτησία του βουλευτή.

Δεν είναι ονομαστικοποιημένη πολιτική μετοχή, την οποία μπορεί κανείς να μεταφέρει από κόμμα σε κόμμα ή από πολιτικό σχέδιο σε άλλο σχέδιο ως προσωπικό χαρτοφυλάκιο.

Η βουλευτική έδρα εκφράζει μια σύνθετη πολιτική σχέση: πρόσωπο, κόμμα, ψηφοδέλτιο, ηγεσία, πρόγραμμα, πολιτική συγκυρία, συλλογική ταυτότητα, εκλογική δυναμική.

Κανείς και καμιά δεν εκλέγεται ως απολύτως ιδιωτικό πρόσωπο, αλλά ως μέρος μιας πολιτικής εκπροσώπησης.

Γι’ αυτό το λόγο, μια "ονομαστικοποιημένη" έδρα που εντάσσεται σε διαφορετικά πολιτικά εγχειρήματα δημιουργεί ευλόγως ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξης. 3. Και αν για την αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ένταξη στην Νέα Αριστερά υπήρχε μια ισχυρή ιδεολογικο-πολιτική δικαιολόγηση (συντελείτο μια οργανωμένη διάσπαση λόγω ιδεολογικών και πολιτικών διαφωνιών), για την αποχώρηση από την Νέα Αριστερά προς το νέο κόμμα δεν υπάρχει καμία.

Υποτίθεται ότι η διαφωνία των αποχωρησάντων έγκειται στο ότι η πλειοψηφία του κόμματος αρνείται (ή τουλάχιστον δεν ενδιαφέρεται για) το "μέτωπο" των προοδευτικών κομμάτων, την ίδια στιγμή όμως που το "νέο κόμμα" στο οποίο θα ενταχθούν αρνείται ακόμα εντονότερα τη λογική του "μετώπου" ή και της συνομιλίας ακόμη με άλλες πολιτικές δυνάμεις, απαιτώντας την προσχώρηση σε αυτό. 4. Όποιος θεωρεί ότι η πολιτική του σχέση με το κόμμα του έχει εξαντληθεί, έχει κάθε δικαίωμα να αποχωρήσει.

Αν όμως θέλει να υπηρετήσει ένα νέο πολιτικό σχέδιο, ο καθαρός δρόμος είναι να παραιτηθεί από την ιδιότητα του Βουλευτή και να ζητήσει τη νέα εντολή από τους πολίτες στις ερχόμενες εκλογές.

Όχι να μεταφέρει την παλαιά εντολή σε νέο λογαριασμό.

Διαφορετικά, η κοινοβουλευτική έδρα παύει να είναι δημοκρατική εντολή και γίνεται asset.

Γίνεται διαπραγματεύσιμο κεφάλαιο και μέσο ατομικής πολιτικής επιβίωσης, τίτλος ιδιοκτησίας πάνω σε μια εκπροσώπηση που έχει ήδη αλλοιωθεί.

Γίνεται ιδιωτικοποίηση της αντιπροσώπευσης. 5. Ενα ενδιαφέρον ζήτημα που μένει να διαφανεί είναι ο τρόπος με τον οποίον σκοπεύει να χειριστεί αυτές τις περιπτώσεις των προερχόμενων από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Νέα Αριστερά το νέο κόμμα της Ε.Λ.ΑΣ. Εμμέσως έχει δώσει τα μηνύματά του.

Ο ίδιος ο Α. Τσίπρας παραιτήθηκε από τη βουλευτική του ιδιότητα, θέλοντας να υποδηλώσει την αντίθεσή του στη λογική των "βουλευτών – tsansit" και την ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής αντιπροσωπευτικής εντολής.

Ανεξάρτητα αν κανείς συμφωνεί με τις ιδέες και τις λογικές του νέου εγχειρήματος, το παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα υπήρξε σαφές.

Αποτελεί επομένως μεγάλο ερωτηματικό αν η ΕΛ.Α.Σ., η οποία μάλιστα επιχειρεί να φέρει στη δημόσια σφαίρα μια νεότερη γενιά πολιτικών στελεχών, θα νομιμοποιήσει την ιδιοτελή απευθείας μεταγραφική πρακτική ενός ευκαταφρόνητου αριθμού σημερινών βουλευτών κομμάτων της Αριστεράς. ‘Η, αντίθετα, θα επιμείνει στην (αυτονόητη) αρχική θέση του ότι είναι μεν ευπρόσδεκτοι, αλλά χωρίς την προκαταβολική τους κοινοβουλευτική κεφαλαιοποίηση.

Για να δούμε, τι είδους αναταραχή θα προκληθεί… ΥΓ. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους εν αναμονή βουλευτές / τριες θα υπάρξει ειδικό σημείωμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους