Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω κλάψει. Για πολλές γυναίκες έχω κλάψει, μα για.. ταινίες με ζώα που, είτε πεθαίνουν, ή εγκαταλείπονται, ή αφήνονται ελεύθερα, πιο πολύ.

Μέχρι σήμερα, αρνούμαι πεισματικά να παρακολουθήσω ταινίες όπως αυτή του Χάτσικο και μάλλον δεν θα την παρακολουθήσω ποτέ.

Δε μπορώ ρε φίλε να υποστώ όλο αυτό το κακό.

Μερικές φορές σκέφτομαι, κοιτώντας τον σκυλάκο μου τον Μο, πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχε και με πιάνουν τα ζουμιά.

Πόσω μάλλον, αν σκεφτώ το θάνατό του, ή οποιουδήποτε άλλου ζώου. 👉 Στο θέμα μας.. Οι γιαπωνέζικοι μύθοι συχνά υμνούν το δέσιμο ανθρώπων και ζώων και ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς είναι η ιστορία του κυνηγού Σαραντόκου και του πιστού σκύλου, Σίρο.

Μια χειμωνιάτικη μέρα, που λέτε, οι δυο τους εντόπισαν έναν σπάνιο αγριόχοιρο και τον καταδίωξαν για ώρες.

Η καταδίωξη τους οδήγησε σε μια τεράστια σπηλιά και ο Σαραντόκου, αν και αρχικά δίστασε, τελικά μπήκε μέσα και σκότωσε το θηρίο.

Ο κυνηγός και το σκυλί πέρασαν το βράδυ στη σπηλιά λόγω χιονοθύελλας και το επόμενο πρωί πήραν τον δρόμο της επιστροφής.

Στα σύνορα όμως τους σταμάτησαν φύλακες, καθώς ο Σαραντόκου είχε κυνηγήσει σε ξένη περιοχή χωρίς άδεια. Ο Σαραντόκου, αφού εξήγησε στους φύλακες ότι είχε άδεια, αλλά την είχε ξεχάσει στο σπίτι, διαπληκτίστηκε με τους φύλακες και ο Σίρο έτρεξε γρήγορα για να φέρει την άδεια κυνηγιού του αφεντικού του.

Όταν επέστρεψε, δυστυχώς ήταν ήδη αργά, καθώς ο Σαραντόκου είχε εκτελεστεί. Ο Σίρο βρήκε το σώμα του και το έσυρε για ώρες μέσα από βουνά και πεδιάδες.

Κοντά στο σπίτι τους, εξαντλημένος πια, ο Σίρο άφησε το σώμα του αφεντικού του στο έδαφος, αλύχτησε δυνατά και μετατράπηκε σε πέτρα.

Στον νομό Ακίτα υπάρχει ένα ορεινό πέρασμα που ονομάζεται Ίνου Μπόε Τόγκε, «ράχη του σκυλιού που αλυχτάει» και πολλοί πιστεύουν ότι σχετίζεται με τον συγκεκριμένο μύθο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους