Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-"Η ΒΑΣΙΛΕΊΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΎΜΑΤΙ.

Σε ικετεύω, χαρά μου, απόκτησε το πνεύμα της ειρήνης.

Ο άνθρωπος που κατέχει αυτό το πνεύμα δεν ταράσσεται από τίποτε.

Είναι σαν κουφός και άλαλος, σαν νεκρός όταν πέφτουν πάνω του λύπες, συμφορές, κατηγορίες, και διωγμοί, που αναπόφευκτα έρχονται σε όλους εκείνους που επιθυμούν να εξακολουθήσουν το Χριστό.

Γιατί πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις, για να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών.

Η βαθιά χαρά του Χριστού δεν θα σε αφήσει ποτέ.

Η ειρήνη της ψυχής διατηρείται με την αποφυγή της κατάκρισης και την σιωπή.

Να προσεύχεσθε αδιάκοπα.

Να ευχαριστείτε τον Θεό για τα πάντα.

Να‘ στε πάντα χαρούμενοι.

Μην αφήσετε να κυριευθείτε από πνεύμα απογοητεύσεως. " Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ Από μικρό παιδί ο Στάρετς Παρθένιος (1790-1855) σεβόταν και τιμούσε τον Παράκλητο, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Στα εφηβικά του μάλιστα χρόνια απόλαυσε μια ιδιαίτερη επίσκεψι της χάριτος του. «Επιστρέφαμε, διηγείται ο ίδιος, με τον αδελφό μου από το σχολείο στο σπίτι.

Η απόστασις ήταν μεγάλη και μας βρήκε η νύχτα.

Σταθήκαμε λοιπόν κάπου να ξεκουρασθούμε.

Ξαπλώσαμε καταγής, κάτω από τον απέραντο ουρανό.

Η βραδιά είχε ξαστεριά, και για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να κλείσω μάτι.

Δεν γνωρίζω γιατί μέσα στην ψυχή μου υπήρχε μια ανείπωτη χαρά.

Κοίταζα ψηλά τον ουρανό με τ’ αναρίθμητα αστέρια του, όταν ξαφνικά βλέπω ένα περιστέρι, λευκό σαν το χιόνι, να έρχεται προς το μέρος μου! Απόρησα… Πού βρέθηκε το περιστέρι αυτό; Μήπως ήταν δικό μας; Μα εμείς δεν είχαμε στο σπίτι μας περιστέρια.

Αλήθεια, πόσο όμορφο ήταν! Το κοίταζα και δεν χόρταινα να το βλέπω.

Δεν πετούσε εδώ κι εκεί.

Βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου.

Άλλοτε υψωνόταν και άλλοτε χαμήλωνε.

Ξύπνησα γρήγορα τον αδελφό μου, που κοιμόταν πλάι μου. -Κοίτα! του είπα.

Βλέπεις ένα περιστέρι; -Ποιό περιστέρι; Πού είναι; -Νάτο, φτερουγίζει από πάνω μου. -Όχι, αδελφέ μου, δεν βλέπω τίποτε.

Εσύ φαίνεται παραμιλάς στον ύπνο σου… Γύρισε από το άλλο πλευρό και ξανακοιμήθηκε.

Εγώ όμως ως τα χαράματα δεν απομάκρυνα τα μάτια μου από τον βραδινό επισκέπτη.

Θεία χαρά είχε πλημμυρίσει την ψυχή μου.

Μόλις ξημέρωσε το περιστέρι χωρίς να πετάξη, ξαφνικά έγινε άφαντο! Από τότε όμως απλώθηκε στην καρδιά μου μια θεία γλυκύτης και άναψε πόθος για κάτι υπερκόσμιο.

Κανένα γήινο πράγμα δεν με γοήτευε.

Φαινόταν πως δεν θα μπορούσα να παραμείνω στον κόσμο». Το γλυκύτατο αυτό όραμα ποτέ δεν μπορούσε να το ξεχάση ο στάρετς.

Σε μια μάλιστα προσευχή δοξολογίας προς τον Πανάγιο Πνεύμα γράφει: «Απερίγραπτε Παράκλητε, που εκπορεύεσαι από τον Πατέρα και αναπαύεσαι στον Υιό, στήσε μέσα μου τον ναό της μεγαλωσύνης σου.

Ενθυμούμαι την εμφάνισι της γαλήνιας και απαλής χάριτός σου, στη νεανική μου ακόμη ηλικία, τότε που με τη μορφή περιστεριού επισκέφθηκες εμένα τον οκνηρό και αμελή»... -"Να κάνουμε γενναίες καταθέσεις στον Παράδεισο με αγαθούς και καλούς λογισμούς.

Ένας αγαθός λογισμός για τον εαυτόν μας και για τον άλλον, είναι επένδυση εις χρυσόν, πολύτιμο μαργαριτάρι, πολλά - πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα του Θεού με άπειρο τόκο! Για έναν αγαθό λογισμό! Εάν προπέμψουμε πολλούς αγαθούς λογισμούς... τόσο επί τόσο βγαίνει ένα αστρονομικό ποσό... Έτσι κανόνισε η ουράνια δικαιοσύνη: το καλό να έχει ένα άπειρο μισθό! Γιατί το καλό έχει μέσα Άγιο Πνεύμα...!!!!!!! Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους