Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια συνάδελφος μού έστειλε μήνυμα χθες και μου ζήτησε βοήθεια για ένα μάθημα.

Ήθελε να διδάξει τα ρούχα και με ρώτησε αν είχα κάποια ιδέα.

Της έστειλα ένα μάθημα που έχω σχεδιάσει για τη δική μου τάξη.

Μάλιστα ήταν στα γαλλικά, αλλά δεν έχει σημασία.

Οι δραστηριότητες αυτές μπορούν να προσαρμοστούν σε όλες τις γλώσσες.

Της έστειλα το video που βλέπετε και σε ένα pdf τις δραστηριότητες.

Xάρτινες κούκλες, ρούχα, αξεσουάρ, καλάθι άπλυτων, κάρτες καιρού, κάρτες περίστασης, κάρτες αποστολών, βαλίτσα, ντουλάπα, επιτραπέζια... και πόσα ακόμα.

Μετά από λίγα λεπτά μου έγραψε: «Αυτό δεν είναι μία ιδέα.

Είναι 100 ιδέες μαζί.» Χαμογέλασα.

Γιατί για μένα αυτό ακριβώς ήταν το νόημα.

Ένα worksheet που γίνεται παιχνίδι.

Ένα παιχνίδι που γίνεται διάλογος.

Ένας διάλογος που γίνεται κίνηση.

Κι η κίνηση γίνεται αγώνας ταχύτητας.

Μετά θεατρικό, ιστορία ... project.

Το αντικείμενο δεν αλλάζει ποτέ.

Αλλάζει μόνο το βλέμμα που το κοιτάς.

Και τότε μου έγραψε: «Αν το δώσω αυτό στους μαθητές μου, ξέρεις τι θα γίνει; Θα μου ζητήσουν να κάνουμε κι άλλο τέτοιο μάθημα!» Το πίστευα πραγματικά.

Έτσι συμβαίνει και στις δικές μου τάξεις.

Γιατί δεν είναι μόνο το χαρτί που κρατούν στα χέρια τους.

Είναι ότι φαντάζονται και πράγματα που δεν βλέπουν αλλά και πράγματα που αγγίζουν και μετακινούν.

Ταυτόχρονα σηκώνονται, γελούν, μιλούν, παίζουν.

Το μάθημα παύει να είναι κάτι που συμβαίνει πάνω στο βιβλίο και αρχίζει να συμβαίνει μέσα τους. «Μα εγώ δεν διατίθεμαι να κάνω όλο αυτό...» Και ξαφνικά σταμάτησα.

Όχι γιατί θύμωσα.

Αλλά γιατί συνειδητοποίησα κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό.

Ότι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που όταν τους δίνεις έναν θησαυρό δεν σκέφτονται τι μπορούν να δημιουργήσουν με αυτόν.

Σκέφτονται μόνο πόσο βαριά θα είναι η μεταφορά του.

Εγώ κοιτούσα το υλικό και έβλεπα 10 ευκαιρίες.

Εκείνη κοιτούσε το ίδιο ακριβώς υλικό και έβλεπε 10 υποχρεώσεις.

Εγώ έβλεπα παιδιά που θα ενθουσιάζονταν.

Εκείνη έβλεπε τον επιπλέον χρόνο που θα χρειαζόταν.

Πολλές φορές δεν είναι οι #ιδέες που λείπουν από την εκπαίδευση.

Οι ιδέες υπάρχουν παντού.

Αυτό που λείπει είναι η ΔΙΑΘΕΣΗ να παίξεις μαζί τους.

Ίσως γιατί είμαστε κουρασμένοι, ίσως γιατί πιεζόμαστε.

Ίσως γιατί κάποτε αγαπούσαμε περισσότερο τη διαδικασία και τώρα αγαπάμε περισσότερο την ολοκλήρωση.

Οι έρευνες για την #επαγγελματική_εξουθένωση δείχνουν ότι ένας άνθρωπος που βρίσκεται κοντά στο #burnout συχνά αρχίζει να αποφεύγει πρώτα απ' όλα τα πράγματα που κάποτε τον ενθουσίαζαν περισσότερο.

Κι αυτό όχι επειδή σταμάτησε να τα αγαπά, αλλά επειδή δεν έχει πλέον το ψυχικό καύσιμο για να τα υπηρετήσει.

Γι' αυτό καμιά φορά η φράση «Δεν διατίθεμαι να κάνω όλο αυτό», δεν μιλάει για το υλικό.

Μιλάει για την κούραση που ο ίδιος κουβαλάει.

Κι αναρωτιέμαι... Πόσοι εκπαιδευτικοί μπήκαν κάποτε στην τάξη γεμάτοι ιδέες και σήμερα λειτουργούν σαν να διεκπεραιώνουν μια λίστα υποχρεώσεων; Γιατί υπάρχει κάτι παράξενο στην εκπαίδευση.

Ένας αρχιτέκτονας που σταματά να σχεδιάζει, δύσκολα θα μείνει αρχιτέκτονας.

Ένας μουσικός που σταματά να παίζει, δύσκολα θα παραμείνει μουσικός.

Ένας εκπαιδευτικός όμως μπορεί να συνεχίσει να διδάσκει για χρόνια ακόμη και αφού έχει σταματήσει να δημιουργεί.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο αθόρυβα προβλήματα του επαγγέλματός μας.

Και δεν εννοώ την έλλειψη γνώσεων, αλλά τη στιγμή που η #περιέργεια του δασκάλου αρχίζει να σβήνει... Και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, τα περισσότερα παιδιά δεν ερωτεύονται το μάθημα.

Ερωτεύονται τον #ενθουσιασμό του ανθρώπου που το διδάσκει.

Με αυτές τις σκέψεις έφυγα από εκείνη τη συζήτηση λίγο πιο λυπημένη.

Γιατί σκέφτηκα πόσα υλικά, πόσες ιδέες, πόσες μικρές εκπαιδευτικές μαγείες μπορεί να έχουν μείνει κλεισμένες σε συρτάρια όχι επειδή δεν ήταν καλές... αλλά επειδή κάποιος τις κοίταξε και αντί να πει: «Τι όμορφο μπορώ να κάνω με αυτό;» είπε: «Πόση δουλειά θα μου δημιουργήσει αυτό;» Ο ίδιος #θησαυρός μπορεί να είναι για κάποιον σεντούκι γεμάτο χρυσό.

Και για κάποιον άλλον απλώς ένα πολύ βαρύ κουτί.

Τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της εκπαίδευσης δεν είναι ότι λείπουν οι ιδέες.

Ίσως να είναι ότι λείπει η Ε Ν Ε Ρ Γ Ε Ι Α για να τις ερωτευτούμε #ξανά. www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους