Όταν ο Αντρέ Χάτσον έκανε αυτό το τρομερό φόλοου κάρφωμα ενάμισι λεπτό πριν την λήξη του δεύτερου ημιτελικού των πλέι οφ στο Περιστέρι, με τον Παναθηναϊκό ήδη στο 0-1 μετά την ήττα στα Πατήσια, οι...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Αντρέ Χάτσον έκανε αυτό το τρομερό φόλοου κάρφωμα ενάμισι λεπτό πριν την λήξη του δεύτερου ημιτελικού των πλέι οφ στο Περιστέρι, με τον Παναθηναϊκό ήδη στο 0-1 μετά την ήττα στα Πατήσια, οι δυο σκέψεις που έκανα ήταν 'τι παικταράς είναι αυτός' και 'την κάτσαμε'. Για τον Αντρέ Χάτσον έχουμε ξαναμιλήσει, έναν από τους καλύτερους ξένους που έπαιξαν στην Ελλάδα στα 00s, παίκτη-φετίχ της σελίδας μας αλλά και μεταγραφικό στόχο του Ζοτς το 2004 ως δυνητικός αντικαταστάτης του Μπατίστ μετά την πρώτη χρονιά αυτού στον Παναθηναϊκός.

Σήμερα όμως θα θυμηθούμε την τρομερή απόδραση του Παναθηναϊκού από το Ανδρέας Παπανδρέου, γλιτώνοντας όχι μόνο από την απώλεια του τίτλου αλλά (και αυτό το ξεχνούν πολλοί) ενδεχομένως και τον αποκλεισμό από την Ευρωλίγκα! Κι αυτό γιατί, αντίθετα με την μυθολογία περί 'κλειστής λίγκας' και 'εγγυημένων συμβολαίων', ο Παναθηναϊκός κέρδιζε στην πρώτη πενταετία της συμμετοχής του στην Ευρωλίγκα την παρουσία του μέσα από το πρωτάθλημα! Καθώς δεν είχε συμμετάσχει στην πρώτη Ευρωλίγκα του 2000-01, δεν ήταν μέτοχος της λίγκας και δεν είχε εγγυημένη συμμετοχή.

Όταν δημιουργήθηκαν τα τριετή συμβόλαια το 2003, ο Μπερτομέου έδωσε από την Ελλάδα σε Ολυμπιακό και ΑΕΚ αλλά όχι σε εμάς! Μέχρι το 2006, όταν το συμβόλαιο της ΑΕΚ έληξε και ο Παναθηναϊκός πήρε την θέση της, η ομάδα αγωνιζόταν στην Ευρωλίγκα με το σπαθί της κερδίζοντας τον τίτλο στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η περίπτωση του Παναθηναϊκού ήταν εντελώς διαφορετική από άλλες ομάδες που συνέχιζαν να παίζουν στην Ευρωλίγκα ενώ έβγαιναν όγδοες στην χώρα τους το 2004 και το 2005. Ο Παναθηναϊκός ήταν υποχρεωμένος να παίρνει πρωτάθλημα στην τελευταία εποχή όπου η Α1 ήταν πραγματικά ποιοτική και ανταγωνιστική, με αρκετές καλές ομάδες - Μαρούσι, ΑΕΚ, Ηρακλής, Άρης, Πανιώνιος, Μακεδονικός, ΠΑΟΚ - σκληρές έδρες και πολλούς καλούς ξένους.

Αυτά για να μην ξεχνάμε με τι υποκείμενα έχουμε να κάνουμε εδώ και 25 χρόνια... Το 2003, με τους Ολυμπιακό και ΑΕΚ Ευρωλιγκάτους να παίζουν στον άλλο ημιτελικό, ο Παναθηναϊκός ήταν υποχρεωμένος να φτάσει τουλάχιστον μέχρι τον τελικό.

Εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε ότι πιθανότατα το Περιστέρι δεν θα αγωνιζόταν στην Ευρωλίγκα, καθώς μόλις την επόμενη χρονιά πτώχευσε και υποβιβάστηκε.

Αυτό όμως δεν ήταν καθόλου σίγουρο, άλλωστε το Περιστέρι είχε παίξει στην Ευρωλίγκα την διετία 2000-02, και εν πάση περιπτώσει υπήρχε και το γόητρο του τίτλου σε μια χρονιά ήδη σημαδεμένη από την μη-πρόκριση στο φάιναλ φορ της Βαρκελώνης με τον αποκλεισμό από την Σιένα του Αταμάν.

Σε εκείνο το εξαιρετικό Περιστέρι ο Πεδουλάκης είχε κάνει τις αλχημείες του για να φτιάξει με ψίχουλα μια σκληρή και ζόρικη ομάδα: με δυο παιδιά της ομάδας, Πελεκάνο και Παπαμακάριο, Έλληνες ρολίστες Γλυνιαδάκη και Δορκοφίκη, τον ολντ σκουλ Μίρζα Κούρτοβιτς και, κυρίως, δυο φοβερές επιλογές σε Αμερικάνους, τον βετεράνο και παλιό ΝΒΑερ Λάρι Στιούαρτ και τον Αντρέ Χάτσον, πρωταθλητή NCAA με το Μίσιγκαν Στέιτ που ήρθε στην Ελλάδα από την Α2 Ιταλίας (ενώ την επόμενη σεζόν ο Άρτζι θα ανακάλυπτε και τον Πιτ Μάικλ). Αυτή η ομάδα-κομάντο είχε περάσει από τα Πατήσια με τρίποντο-μαχαιριά του Πελεκάνου στον πρώτο ημιτελικό (και με το τρίποντο του Κουτλουάι στην εκπνοή να ακυρώνεται κατόπιν υποδείξεως από τα δημοσιογραφικά!), και έπαιζε την πρώτη πρόκριση της ιστορίας της σε τελικούς στην έδρα της.

Ο αγώνας ήταν πολύ κακός με μεγάλο άγχος και από τις δυο ομάδες.

Ουσιαστικά μετατράπηκε σε προσωπική μονομαχία των δυο τεσσαριών Χάτσον (16 πόντοι) και Φώτση (19 πόντοι). Η άμυνα του Περιστερίου δεν επέτρεψε στα χαμηλά σχήματα του Παναθηναϊκού - Μακντόναλντ, Λάκοβιτς, Κουτλουάι - να σκοράρουν, ενώ στην επίθεση ο Πεδουλάκης στόχευσε (τι πρωτότυπο!) στα μισμάτς στο λόου ποστ, ιδιαίτερα καθώς, με τον Λάζο παραγκωνισμένο, ο Παναθηναϊκός έπαιζε στο 5 με Μίντλετον, Φώτση και Τσαρτσαρή.

Κάπως έτσι ο Γλυνιαδάκης, στην χρονιά που θα γίνει και ντραφτ κιόλας, έβαλε 11 πόντους.

Στο ενάμιση λεπτό πριν την λήξη, και με τους πόντους να μπαίνουν με το σταγονόμετρο, ο Χάτσον έκανε το 69-66 μέσα σε πανδαιμόνιο με το κάρφωμα που βλέπουμε και ο Παναθηναϊκός πήγε σε τάιμ άουτ.

Κάπου εκεί το αδιανόητο φαινόταν να γίνεται πραγματικότητα.

Το πώς ο Παναθηναϊκός βγήκε από αυτήν την τρύπα ακόμα και σήμερα μοιάζει απίθανο, καθώς ούτε έπαιξε σπουδαία στο υπόλοιπο του αγώνα ούτε έβαλε κάποιο μεγάλο σουτ.

Ίσα-ίσα, το 69-66 έγινε 69-71 με τον ΠΑΟ να σκοράρει μόνο με βολές (5/6 με Λάκοβιτς και Φώτση) - το μοναδικό σουτ που έκανε στις υπόλοιπες κατοχές του ήταν ένα άστοχο τρίποντο του Λάκοβιτς που έσωσε ο Μακντόναλντ με ένα φοβερό hustle play και επιθετικό ριμπάουντ.

Η αλήθεια είναι ότι τον αγώνα δεν τον κέρδισε ο Παναθηναϊκός αλλά, σε εκείνο το σημείο, τον έχασε το Περιστέρι.

Μια επίθεσή του χάθηκε από κλέψιμο του Μπιούφορντ (έπαιξε όλο το τελευταίο πεντάλεπτο, άνιωθος και τέρας ψυχραιμίας) και στις άλλες δυο κέρδισε βολές που τις έχασε όλες! 0/4 από Χάτσον και Παπαμακάριο και ο Παναθηναϊκός έμεινε ζωντανός με δανεικό οξυγόνο.

Το τριφύλλι τελικά προκρίθηκε στα Πατήσια και πήρε το πρωτάθλημα στους τελικούς με την ΑΕΚ, κάνοντας άλλη μια απόδραση στον τέταρτο τελικό στα Λιόσια με την τάπα του Φώτση στην εκπνοή.

Εκείνος ο ημιτελικός στο Περιστέρι έληξε με όλον τον Παναθηναϊκό να περιτριγυρίζει έναν Πεδουλάκη που θύμιζε γαμπρό μετά το γλέντι γάμου, με το πουκάμισο έξω από την ζώνη, την γραβάτα λυμένη και κάθιδρο. Ζοτς, Στεφάνου και Παπαδόπουλος υπέβαλαν τα σέβη τους στον Άρτζι αναγνωρίζοντας ότι τακτικά είχε κερδίσει, έστω και αν ο πίνακας του σκορ έδειχνε το αντίθετο.

Μια πολύ όμορφη σκηνή, αυθεντικά Παναθηναϊκή, ειδικά με την παρουσία του Τάσου Στεφάνου που συνέδεε το παρόν του εξάστερου με το πλούσιο παρελθόν της εποχής του Τάφου όπου είχε παίξει ο Αργύρης.

Βλέποντας τον Αργύρη το 2003, η σκέψη δεν γίνεται να μην πάει σε μια άλλη σειρά πλέι οφ δέκα χρόνια μετά, με τους ρόλους αντιστραμμένους.

Ως προπονητής του Παναθηναϊκού πια, ο Πεδουλάκης είχε οδηγήσει την ομάδα σε μπρέικ στην Βαρκελώνη απέναντι σε μια διαστημική Μπαρτσελόνα τότε και είχε ματς μπολ για την πρόκριση στο φάιναλ φορ στον τέταρτο προημιτελικό στο ΟΑΚΑ.

Εκείνος ο αγώνας έμοιαζε πολύ με τον ημιτελικό του 2003 στο Περιστέρι, όπου η φτωχότερη ομάδα λύγισε από το 'πρέπει' και το πλουσιότερο φαβορί κέρδισε ενώ ήταν στα σκοινιά.

Και στις δυο περιπτώσεις, κοινός παρονομαστής ήταν ο Πεδουλάκης, ο οποίος ήταν μανούλα στο να φτιάχνει ομάδες καμικάζι.

Τηρουμένων των αναλογιών, ο Παναθηναϊκός του 2012-13 έμοιαζε σε πολλά με το Περιστέρι του 2002-03, ακόμα και στους ρόλους των παικτών (Χάτσον/Γκιστ, Γλυνιαδάκης/Σόφο, Στιούαρτ/Ματσιούλις, Κούρτοβιτς/Ούκιτς). Το Περιστέρι του 2003 έπρεπε να χτιστεί με όρους αυστηρά moneyball, με την μεγιστοποίηση των skills των παικτών ανά θέση.

Υπό μια έννοια, εκείνο το Περιστέρι του Πεδουλάκη ήταν προανάκρουσμα του χτισίματος ομάδων Ευρωλίγκα μια δεκαετία μετά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους