Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📢 Μια αλήθεια που πολλοί αποφεύγουν να δουν… Χθες ένα σκυλάκι στη Νέα Αγχίαλο έχασε τη ζωή του, γιατί δεν μεταφέρθηκε εγκαίρως σε κτηνίατρο από τους ανθρώπους που το τάιζαν στη γειτονιά.

Όταν μας κάλεσαν, ήταν ήδη σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.

Παρά τις εκκλήσεις τους, δεν υπήρχε διαθέσιμος εθελοντής εκείνη τη στιγμή για άμεση παρέμβαση.

Ζώντας και δραστηριοποιούμενοι καθημερινά στην περιοχή μας, έχουμε οδηγηθεί σε ένα δυσάρεστο αλλά αναπόφευκτο συμπέρασμα: το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα αδέσποτα.

Είναι η νοοτροπία απέναντί τους.

Καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με απαιτήσεις, εντάσεις και κριτική.

Αν ένα ζώο τραυματιστεί ή αρρωστήσει, συχνά η πρώτη σκέψη δεν είναι η άμεση φροντίδα του, αλλά «ποιος άλλος θα το αναλάβει». Ακολουθεί ένα τηλεφώνημα στο φιλοζωικό σωματείο και, αν δεν υπάρξει άμεση ανταπόκριση σύμφωνα με τις προσδοκίες, ακολουθεί αγανάκτηση.

Για αρκετούς, η προσωπική ευθύνη εξαντλείται στο τηλεφώνημα.

Όμως δεν λειτουργεί έτσι.

Τα μέλη ενός φιλοζωικού σωματείου δεν είναι υπάλληλοι, ούτε υπηρεσία 24ωρης ετοιμότητας.

Δεν διαθέτουν ασθενοφόρα, προσωπικό ή απεριόριστους πόρους.

Είναι εθελοντές που προσφέρουν χρόνο, χρήματα και ενέργεια, καλύπτοντας κενά που κανονικά θα έπρεπε να καλύπτονται συλλογικά από την κοινωνία και τους θεσμούς.

Στην πράξη, λίγοι άνθρωποι, μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού, σηκώνουν δυσανάλογο βάρος: φροντίζουν περίπου 130 ζώα στο καταφύγιο, τα οποία περισυλλέχθηκαν από τη Νέα Αγχίαλο, καθώς και δεκάδες ακόμη εκτός αυτού.

Αυτοί οι λίγοι διασώζουν ζώα και τρέχουν σε περιστατικά.

Και εδώ βρίσκεται η πιο σκληρή αλλά αληθινή εικόνα της πραγματικότητας: η ουσιαστική στήριξη στο έργο του σωματείου δεν προέρχεται από την περιοχή μας, αλλά κυρίως από ανθρώπους σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ελλάδα.

Άνθρωποι που δεν έχουν άμεση τοπική σύνδεση, αλλά επιλέγουν συνειδητά να βοηθούν.

Αντίθετα, στην τοπική κοινωνία, η συμμετοχή είναι ελάχιστη σε σχέση τόσο με τις ανάγκες όσο και με τις απαιτήσεις που εκφράζονται καθημερινά.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί πλέον να ωραιοποιηθεί: δεν λείπει μόνο η βοήθεια, λείπει συχνά και η ανάληψη της πιο βασικής ευθύνης.

Ακόμη πιο απογοητευτικό είναι ότι η πιο έντονη κριτική συχνά προέρχεται από εκείνους που δεν έχουν προσφέρει ποτέ ούτε μία ώρα εθελοντισμού, ούτε μία μεταφορά σε κτηνίατρο, ούτε μία πρακτική ή οικονομική βοήθεια.

Απαιτούν από άλλους να κάνουν όσα οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν.

Ευτυχώς, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις.

Οι λίγοι άνθρωποι που δεν μένουν στα λόγια: που μεταφέρουν ζώα, που στηρίζουν οικονομικά, που φιλοξενούν, που προσφέρουν τροφές, που ανταποκρίνονται χωρίς δεύτερη σκέψη όταν υπάρχει ανάγκη.

Σε αυτούς αξίζει ένα πραγματικό ευχαριστώ.

Γιατί η διαφορά στην πράξη δεν γίνεται από όσους μιλούν περισσότερο, αλλά από όσους δρουν όταν κανείς άλλος δεν είναι διαθέσιμος.

Η φιλοζωία δεν μετριέται στις καταγγελίες και στα τηλεφωνήματα.

Μετριέται στην ευθύνη που αναλαμβάνει ο καθένας προσωπικά. Και σε αυτό, ως κοινωνία, έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους