Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ Γράφει η Έφη Νικηφόρου Μια υπέροχη μέρα, σήμερα το πρωί.

Θα μπορούσε να με είχε υποδεχτεί στη δουλειά, με κείνο το τεράστιο, αισιόδοξο χαμόγελο της... αν δεν είχαν περάσει τέσσερα χρόνια που είχα να τη δω... αν δεν ήταν δίπλα μας οι κόρες μας, να μας περνάνε ένα κεφάλι, αν δεν φορούσαμε ανοιχτά παπουτσάκια, αν δεν ήταν τα ρούχα μας ανοιξιάτικα κι όχι μαύρη στολή, αν οι γραμμές στο λευκό πρόσωπο μας δεν ήταν χαρτογράφηση της ξεχωριστής περιπέτειας που καραβοτσάκισε την κάθε μία μας ξεχωριστά η επέλαση των... μετά κορωνοϊού ημερών.

Η καφετέρια φιλόξενη αλλά η υπόσχεση "την επόμενη φορά θα βρεθούμε στο σπίτι μου" πρόλαβε την ξεκούραση που μας εξασφάλιζαν τα άνετα καθίσματα... και στο ένα, αυτό... το κίτρινο πλεκτό τσαντάκι, με το λογότυπο του καταστήματος που δουλεύαμε τότε, που στο σπίτι είχα το ίδιο κι εγώ.

Κι άρχισε σε ήρεμους τόνους, απαλά, θαρρείς ανώδυνα η καταμέτρηση ή η... "απογραφή" της ενέδρας της πιο αιματηρής τετραετίας της ζωής μας... "Μην μπλέξεις με γιατρούς και..." Όμως, ήταν ακόμη όμορφη, αποδυναμωμένα, εξουθενωμένα όμορφη, ευγενική, αυθεντική.

Σε καμιά περίπτωση και καθόλου ενθουσιώδης για τους στόχους, τον τζίρο, τη στρατηγική και τις πρωτοβουλίες για τα όποια μας έστυψαν μη αναστρέψιμα τα αφεντικά μας. "Ο άντρας μου με στήριξε πολύ", μου είπε... πέρασα μήνες αρνούμενη να δω κανέναν... άρχισαν οι απώλειες σε χρήματα, αντοχές, κουράγιο, μαλλιά, νύχια και είναι Έφη μου, τόσο μεγάλα πλήγματα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλο αυτό... βιοιατρικές, εξετάσεις... μου έπεφταν από τα χέρια μου τα πράγματα... τη λύση έδωσε το εξοχικό της, που έγινε ησυχαστήριο για να μην απαντά πια στις προβλέψιμες κι αμέτρητες ερωτήσεις.

Ύστερα ήρθε η σειρά της δικής μου περιπέτειας, του ξεριζωμού χωρίς έλεος, του αδυσώπητου δικαστικού πολέμου, την απώλεια όλων των δεδομένων και αναμνήσεων που αποκαλύφθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο σε τιτάνια μεγέθη εξαπάτησης και εξόντωσης με κάθε μέσο.

Το νερό, δεν το ήπιαμε, ζεστάθηκε μόνο του στο τραπεζάκι, ο ήλιος δεν αποσύρθηκε, μας άφηνε να διαπιστώνουμε ανυπολόγιστο ηρωισμό η μία στην άλλη.

Μια φυσική τάξη των πραγμάτων που μετέτρεψε τα χέρια μας σε κινούμενη άμμο, τις σκέψεις μας στον πιο ακραίο φόβο και το βλέμμα μας σε μια ανεξήγητη δύναμη που κατέχουν όλες οι μητέρες να μένουνε όρθιες και να αγκαλιάζονται στη μέση του δρόμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους