Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Γιατί έκανα αυτή την εισήγηση» «Coach, γιατί έκανες αυτή την εισήγηση;» Είναι μια ερώτηση που μου έκαναν αρκετοί μετά το τελευταίο σεμινάριο προπονητών.

Η αλήθεια είναι πως δεν είδα ποτέ αυτή την εισήγηση σαν μια απλή “ομιλία”. Δεν την έκανα για να δείξω ότι γνωρίζω περισσότερα από κάποιον άλλο.

Ούτε φυσικά για να εντυπωσιάσω.

Την έκανα γιατί ένιωθα ότι ήταν μια εσωτερική ανθρώπινη και προπονητική ανάγκη.

Όσοι βρίσκονται από τη δική μας πλευρά μέσα στο ποδόσφαιρο γνωρίζουν πως η δουλειά του προπονητή είναι πολλές φορές μοναχική, πιεστική, αγχωτική και γεμάτη αμφισβήτηση.

Ατελείωτες ώρες σκέψης.

Αποφάσεις που πρέπει να πάρεις μόνος σου.

Λάθη και ερωτήματα που σε βαραίνουν.

Αλλά και μια διαρκής ανάγκη να εξελίσσεσαι, γιατί το ποδόσφαιρο τρέχει και δεν περιμένει κανέναν.

Μέσα σε όλο αυτό, πιστεύω πως έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ να μοιραζόμαστε γνώση, εμπειρίες και σκέψεις μεταξύ μας.

Όχι εγωιστικά.

Όχι ανταγωνιστικά.

Αλλά συναδελφικά.

Για μένα, αυτή η εισήγηση ήταν και μια μορφή αλληλεγγύης προς τους συναδέλφους προπονητές.

Ένα μικρό λιθαράκι σε μια κοινότητα ανθρώπων που παλεύουν καθημερινά στα γήπεδα, πολλές φορές χωρίς στήριξη, χωρίς χρόνο και χωρίς τις ιδανικές συνθήκες.

Δεν πιστεύω ότι κάποιος προπονητής τα ξέρει όλα.

Ούτε φυσικά πιστεύω ότι τα ξέρω εγώ.

Πιστεύω όμως ότι όταν μοιράζεσαι κάτι αληθινό από τη δουλειά σου, κάτι που έχεις ζήσει, ψάξει και δοκιμάσει, τότε ίσως βοηθήσεις έστω και έναν άνθρωπο να δει κάτι διαφορετικά.

Και αυτό έχει πραγματική αξία.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό.

Μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία, μαθαίνω και εγώ ο ίδιος.

Όταν καλείσαι να δημιουργήσεις μια εισήγηση, αναγκάζεσαι να μπεις βαθύτερα στο αντικείμενο.

Να ψάξεις.

Να διαβάσεις.

Να ερευνήσεις.

Να οργανώσεις τη σκέψη σου.

Να αμφισβητήσεις ακόμη και δικές σου πεποιθήσεις.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, καταλαβαίνεις ότι η πραγματική μάθηση δεν σταματά ποτέ.

Πολλές φορές θεωρούμε ότι ο προπονητής πρέπει να εμφανίζεται σαν άνθρωπος που “έχει λύσεις για όλα και τα ξέρει όλα κλπ”. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό.

Πιστεύω περισσότερο στον προπονητή που συνεχίζει να ψάχνεται.

Που συνεχίζει να εξελίσσεται.

Που συνεχίζει να μαθαίνει.

Το ποδόσφαιρο είναι πολύ μεγαλύτερο από όλους μας, και για εμένα, η προπονητική δεν είναι μόνο ασκήσεις, συστήματα και τακτική.

Είναι μία διαρκής αναζήτηση.

Είναι η ανάγκη να εξελίσσεσαι χωρίς ποτέ να θεωρείς ότι έφτασες.

Και ίσως τελικά αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που έκανα αυτή την εισήγηση.

Όχι γιατί πιστεύω ότι έχω όλες τις απαντήσεις.

Αλλά γιατί μετά από τόσα χρόνια στα γήπεδα, συνεχίζω να ψάχνω τις σωστές ερωτήσεις. Και γιατί, πάνω απ’ όλα, συνεχίζω να νιώθω μαθητής του ποδοσφαίρου. Παναγιώτης Παρασίδης Μαθητής-Coach

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους