Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λένε πως για να ξεκινήσει μια κατολίσθηση, αρκεί να κυλήσει το πρώτο πετραδάκι.

Έχουν περάσει 21 ολόκληρα χρόνια από το φλογερό Μάη του 2005, όταν γύρισε επιτέλους ο διακόπτης και ξαναπήρε μπρος η οπαδικη μηχανη του ΠΑΟΚ.

Από το 1997 ως τότε το ελληνικό ποδόσφαιρο ζούσε την εποχή της παράγκας, με τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη να ελέγχει τα πάντα κάνοντας συλλογή από τίτλους.

Παράλληλα, ο Κρόκους είχε μαζέψει τους 35+ παρέχοντας απόλυτη ασυλία.

Τους εξασφάλιζε εκδρομές με βαν, νομικη προστασία κλπ με αποτέλεσμα αυτοί να σουλατσαρουν ασύδοτοι σε όλη τη χώρα.

Για πρώτη φορά στην ιστορια όμως είχαν ξεκινήσει κάτι που παλαιότερα ούτε θα μπορούσαν να διανοηθούν: το να ανεβαίνουν ανενόχλητοι στη Θεσσαλονίκη.

Κινήσεις σε Καυταντζόγλειο και Ευκαρπία είχαν μείνει ατιμώρητες ενώ το επιστέγασμα αυτών ήταν το Ποσειδώνιο, το οποίο και αποτελούσε βαθιά πληγή για όλους μας.

Ήττα μεγάλη, η οποία και έπρεπε να απαντηθεί κατάλληλα.

Στον πλανήτη ΠΑΟΚ αντίθετα, τα πράγματα ήταν τραγικά.

Σε αθλητικό επίπεδο πληρώνοντας την ανυπαρξία των παραγόντων μας βρισκόμασταν σε σήψη (με τα κύπελλα του ‘01 και ‘03 να αποτελούν απλά παρενθέσεις) ενώ οπαδικα η κατάσταση θύμιζε διαλυμένο βασίλειο.

Οι περισσότεροι σύνδεσμοι είχαν χάσει για τα καλά τον προσανατολισμό τους, ενώ είχε κλείσει και ο ΣΦ ΠΑΟΚ Σταυρούπολης που κρατούσε τη σημαία ψηλά τα τελευταία χρόνια.

Από μόνιμοι και συνεπείς “εισβολείς” στην Αθήνα, χτυπημένοι και από το ίδιο το κράτος με τις κατά παραγγελία απαγορεύσεις μετακινήσεων που ξεκίνησαν από το ‘99, καλουμαστε πλέον να βρούμε τη λύση απέναντι στον υβριδικό στρατό του πράκτορα της Στάζι.

Και αυτή τη φορά θα είναι εντός έδρας.

Έτσι, φτάσαμε στην 25η Μαϊου, ημέρα Τεταρτη. Ο Ολυμπιακός έπαιζε στο Καυτανζόγλειο “τελικό πρωταθλήματος” αφού το κατακτούσε μόνο με νίκη.

Την ιδια μερα διεξήχθη αργότερα και ο τελικός Champions League μεταξύ Μιλαν και Λίβερπουλ στην Κωνσταντινούπολη. Ο ΠΑΟΚ αγωνίζονταν κεκλεισμένων των θυρών στην Τούμπα με το Αιγάλεω, αλλά για τον ΛΑΟ του ο τελικός ηταν να παιχτεί άλλου.

Πληροφορίες για την άνοδο των γαύρων έδιναν και έπαιρναν, το ίδιο και οι φήμες.

Το κλίμα στην πόλη σταδιακά γινόταν πολεμικό και η ώρα είχε φτάσει.

Από το μεσημέρι ξεκίνησε να πέφτει καταρρακτώδης βροχή ή οποία και κράτησε για ώρες, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους επιμελείς φοιτητές της πόλης να ξεκινήσουν να μαζεύονται στον περιβάλλοντα χώρο της Ιατρικής του αγαπημένου ΑΠΘ.

Κάποια βανακια επί της οδού Κοδριγκτώνος είχαν ήδη πάθει λάστιχο.

Η αναμονή ήταν ζορικη, αλλά όλοι περίμεναν στωικά την έναρξη της πραγματικής καταιγίδας.

Λίγο μετά τη λήξη του παιχνιδιού και ενώ είχε μόλις βραδιάσει, 70-80 νευριασμένοι και αποφασισμένοι ΠΑΟΚτσηδες θα κατέβουν τα σκαλιά της Ιατρικής ενωμένοι και θα βαδίσουν προς τη μάχη.

Αφού παραμέρισαν μερικούς φουκαράδες (πρώην συμπαθείς) οπαδούς του Γηραιού που χάλασαν τον αιφνιδιασμό με τους γαύρους να τους εχουν ήδη πάρει στο κυνήγι, ανέβηκαν το στενό και βγήκαν στην Αγίου Δημητρίου, πρόσωπο με πρόσωπο με το στρατό του Σωκράτη.

Η μάχη (Κοδρινγτωνος με Αγίου Δημητρίου) ήταν σφοδρή αλλά το τελείωμα βρήκε τους γαύρους να οπισθοχωρούν άτακτα φτάνοντας μέχρι το Ιβανώφειο.

Η παρουσία της αστυνομίας (από 3ης Σεπτεμβρίου) έδωσε προσωρινά θάρρος στους γαυρους που έπαιξαν τις τελευταίες τους ζαριές, αλλά η μάχη είχε κερδηθεί κατά κράτος και ο ΛΑΟΣ με αργά βήματα επέστρεψε νικητής στο σημείο της έναρξης.

Επι της Αγίου Δημητρίου, από την Κοδρινγκτωνος μέχρι και την Κ. Μάτση, βανάκια και ΙΧ ειχαν εγκαταληφθεί αρον αρον εν κινήσει (θα έφταιγε το μποτιλιάρισμα), ενώ τα βανάκια που ήταν σταθμευμένα κοντά στο ΑΧΕΠΑ πιθανότατα παρουσίασαν επιπρόσθετα επικίνδυνα ηλεκτρολογικά προβλήματα, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες.

Η 25η Μαΐου 2005 ήταν πολύ σημαντική ημέρα για τον κόσμο του ΠΑΟΚ αφού μπόλιασε με τρόπο μαγικό τις μπαρουτοκαπνισμένες γενιές με τα παιδιά που ξεκινούσαν τότε τα πρώτα τους βήματα, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα που τα επόμενα χρόνια έμελε να μεγαλουργήσει οπαδικά.

Ήταν όμως σημαντική και για τη Θεσσαλονίκη, καθώς απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι αν δεν υπήρχαν ο ΠΑΟΚ με το ΛΑΟ του στις επάλξεις, η πόλη θα ήταν απροστάτευτη ενάντια σε κάθε «επισκέπτη», είτε αυτός ανέβαινε με χορηγίες και προστασία προέδρων, είτε όχι.

Η εποχή της αφέλειας είχε περάσει ανεπιστρεπτί.

Πλέον, μπάλα έπαιζαν τα παιδιά με τα κράνη. *** Ευχαριστούμε τους φίλους μας από Νεάπολη & Πτολεμαϊδα, αλλά και τα μέλη μας για τις αναμνήσεις. For those who refuse to forget...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους