Original Post

Πλήρες Κείμενο:

7ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΑΣΟΥΣ / THE 7th INTERNATIONAL FOREST FESTIVAL THE GAZE ON TRIAL / ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΕ "ΔΙΚΗ" TIM CROUCH, "Truth’s a Dog Must to Kennel" (English text follows) Άλλος ένας καλλιτέχνης που εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά: ο Tim Crouch, του οποίου το σήμα κατατεθέν είναι ότι δεν ανεβάζει ποτέ απλώς μια παράσταση.

Στήνει παγίδες αντίληψης, πρόσληψης και ερμηνείας (δείτε ενδεικτικά έργα όπως An Oak Tree, The Author, England, I, Malvolio, μεταξύ άλλων). Ο Crouch θεωρείται από πολλούς ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και ενδιαφέροντες καλλιτέχνες του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου.

Ένας καλλιτέχνης που δεν αλλάζει μόνο το “τι” αφηγείται το θέατρο, αλλά πώς λειτουργεί η θεατρική εμπειρία.

Αυτό που ενώνει σχεδόν όλες τις παραστάσεις του είναι ότι δεν αντιμετωπίζουν το θέατρο ως «ιστορία», αλλά ως εμπειρία ευθύνης.

Γιατί κοιτάζεις, τι σημαίνει να παρακολουθείς, πόση βία μπορεί να κρύβεται μέσα στην ίδια την πράξη της θέασης, και πώς το θέατρο χειρίζεται την αλήθεια, τη συγκίνηση και τη συμμετοχή; Στο θέατρό του δεν είσαι ποτέ απλός θεατής.

Σε όλα τα έργα του δεσπόζουν η αποδόμηση της θεατρικής σύμβασης, η αμφισβήτηση της αυθεντίας του αφηγητή, η ενεργή εμπλοκή του κοινού και μια εμμονή με το ποιος έχει το δικαίωμα να μιλά και ποιος τελικά γίνεται θέαμα και συχνά θύμα.

Για παράδειγμα, στο The Author το κοινό μετατρέπεται σε συνένοχο της βίας που ακούει. Στο I, Malvolio η δημόσια ταπείνωση γίνεται μορφή ψυχαγωγίας.

Το θέατρο του Crouch είναι βαθιά πολιτικό χωρίς ποτέ να γίνεται σύνθημα.

Ποτέ κραυγαλέο.

Είναι σκληρό χωρίς να γίνεται κυνικό.

Και κυρίως: σε κάνει να νιώθεις ότι δεν μπορείς να μείνεις απλός θεατής.

Το βλέμμα του θεατή βρίσκεται σε μια δοκιμασία "δίκης" και διαρκούς αμφιβολίας (ως προς την ετυμηγορία), όπως συμβαίνει στο "Truth’s a Dog Must to Kennel" (τίτλος που προέρχεται από τον Σαιξπηρ, Twelfth Night), όπου ο καλλιτέχνης επιστρέφει στη μεγάλη του εμμονή: ποιος ελέγχει την αφήγηση; Πρόκειται για μια αινιγματική σαιξπηρική φράση που σημαίνει (περίπου) ότι η αλήθεια διώκεται ως κάτι ανεπιθύμητο, δηλαδή σαν σκύλος που πρέπει να φιμωθεί ή να περιοριστεί στον προσδιορισμένο χώρο του (kennel=σπίτι σκύλου). Όμως στον Crouch η λέξη kennel εμμέσως παραπέμπει και κάπου αλλού: στον πυρήνα υπολογιστών (kernel). Δηλαδή, από χώρο εγκλεισμού που έχουμε στον Σαιξπηρ, εδώ έχουμε πυρήνα πληροφορίας.

Από τη μεταφορά για την αλήθεια, έχουμε μεταφορά για την επεξεργασία της αλήθειας.

Η αλήθεια ως διαδικασία επεξεργασίας μέσα σε ένα σύστημα μέσων.

Αν δεχτούμε λοιπόν ότι το “kennel” στον Σαίξπηρ είναι “καθαρή” μεταφορά, το “kennel” στον Crouch είναι μετα-μοντέρνα παρεξήγηση.

Με όπλα την ειρωνεία, το παιχνίδι, την αποδόμηση και τη θεατρική ευφυΐα, ο Crouch μετατρέπει τη σκηνή σε πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στη μνήμη, τη βία, τη γλώσσα και την πολιτική της αφήγησης.

Δεν προσφέρει βεβαιότητες.

Δεν χαρίζει ευπώλητη συγκίνηση ούτε ενδιαφέρεται να «αρέσει». Προκαλεί διαρκώς τον ορίζοντα των προσδοκιών του θεατή.

Τον εμπλέκει σε μια περιπέτεια πνευματικής συμμετοχής.

Είναι προφανές ότι ο Tim Crouch δεν χρησιμοποιεί την τεχνολογία ως εντυπωσιακό σκηνικό gadget, αλλά ως εργαλείο αποσταθεροποίησης της ίδιας της θεατρικής εμπειρίας.

Με τη βοήθεια του βίντεο, των μικροφώνων, των προβολών, των ηχογραφημένων φωνών, των αποσπασματικών εικόνων και των ψηφιακών μέσων, δημιουργεί ένα επιτελεστικό περιβάλλον που δεν λειτουργεί βοηθητικά απέναντι στον ηθοποιό, αλλά τις περισσότερες φορές ανταγωνιστικά.

Σαν να αμφισβητεί συνεχώς το ποιος κατέχει την αφήγηση και ποια «αλήθεια» είναι τελικά αξιόπιστη.

Ως θεατής δεν γνωρίζεις ποτέ αν αυτό που βλέπεις είναι εξομολόγηση, αναπαράσταση, σχόλιο ή χειραγώγηση.

Η οθόνη δεν αντικαθιστά ποτέ τη σκηνή.

Την εκθέτει.

Την αποδομεί.

Και τελικά την κάνει ακόμη πιο ολισθηρή και "επικίνδυνη", υπό την έννοια ότι η αλήθεια δεν χάνεται απλώς, διαστρέφεται και επανασυντίθεται μπροστά μας.

Με απλά λόγια, η τεχνολογία δεν υπηρετεί τον ρεαλισμό.

Αντίθετα, υπηρετεί και βαθαίνει την αμφιβολία.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγάλη δύναμη της παράστασης.

Στο γεγονός ότι χρησιμοποιεί τα μέσα της σύγχρονης ψηφιακής εποχής για να μιλήσει για κάτι βαθιά θεατρικό και ταυτόχρονα βαθιά πολιτικό: τον έλεγχο της προσοχής, της μνήμης και της αλήθειας.

Πρόκειται για ένα θέατρο που σε προ(σ)καλεί να πάρεις θέση, να σκεφτείς ποιος μιλά, ποιος σωπαίνει, ποιος γράφει την ιστορία και ποιος τελικά μένει έξω από αυτήν και γιατί (και πώς). Μια παράσταση αιχμηρή, βαθιά πολιτική (χωρίς να ουρλιάζει τις πολιτικές της θέσεις) και απόλυτα επίκαιρη.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Γνωρίστε αυτό τον πολύ σημαντικό καλλιτέχνη.

Δείτε αυτή την ιδιαίτερη παράσταση.

Όχι επειδή είναι “δύσκολη” ή “σημαντική”, ή "πνευματώδης", αλλά επειδή είναι από εκείνες τις σπάνιες παραστάσεις που σε αναγκάζουν να ξανασκεφτείς τι σημαίνει να βλέπεις θέατρο σήμερα. Στο ΚΘΒΕ (ΕΜΣ), στις 28 και 29 Μαϊου.

Στις 21.15

------------------------------------------------------------- 7th INTERNATIONAL FOREST FESTIVAL THE GAZE ON TRIAL (TIM CROUCH, Truth’s a Dog Must to Kennel) Another artist appearing in Thessaloniki's Forest International Festival for the very first time: Tim Crouch, a creator whose signature is that he never simply stages a performance.

He constructs traps of perception, reception, and interpretation (see landmark works such as An Oak Tree, The Author, England, I, Malvolio, among others). Crouch is widely regarded as one of the most radical and compelling artists in contemporary European theatre.

An artist who does not only change what theatre tells, but how theatrical experience itself functions.

What connects almost all his works is that they do not treat theatre as “storytelling,” but as an experience of responsibility: why you are watching, what it means to observe, how much violence can be embedded in the act of spectatorship itself, and how theatre handles truth, emotion, and participation.

In his theatre, you are never a passive spectator.

Across his work there is a constant deconstruction of theatrical convention, a questioning of the authority of the narrator, the active involvement of the audience, and an obsession with who has the right to speak and who ultimately becomes spectacle, and often victim.

For example, in "The Author," the audience becomes complicit in the violence it hears.

In "I, Malvolio," public humiliation becomes a form of entertainment.

Crouch’s theatre is deeply political without ever becoming sloganistic.

Never loud, never declarative.

It is harsh without being cynical.

And above all, it makes you feel you cannot remain a passive spectator.

The spectator’s gaze is placed on trial, in a state of constant doubt and interrogation.

In "Truth’s a Dog Must to Kennel" (a title derived from Shakespeare’s "Twelfth Night"), he returns to one of his central "obsessions": who controls the narrative? It is an enigmatic Shakespearean phrase meaning, roughly, that truth is treated as something unwanted , like a dog that must be silenced or confined to its designated space (a kennel). However, in Crouch’s reading, the word kennel subtly also points elsewhere: to the computational “kernel.” From an image of confinement in Shakespeare, we move here to an image of informational processing.

From a metaphor of truth, we shift to a metaphor of the processing of truth itself.

Truth becomes a process of processing within a system of media. If Shakespeare’s “kennel” is a “pure” metaphor, then Crouch’s “kennel” becomes a postmodern "misreading." Using irony, play, deconstruction, and theatrical intelligence, Crouch turns the stage into a field of tension between memory, violence, language, and the politics of narration.

The performance offers no certainties.

It does not deliver easily consumable emotion, nor is it interested in being “liked.” It constantly challenges the spectator’s horizon of expectations, drawing them into an experience of intellectual and perceptual engagement.

It is clear that Tim Crouch does not use technology as a theatrical gadget, but as a tool for destabilizing the theatrical experience itself.

Through video, microphones, projections, recorded voices, fragmented images, and digital media, he creates a performative environment that does not support the actor but often competes with him.

As if it continuously questions who controls the narrative and which “truth” can ultimately be trusted.

As a spectator, you never know whether what you are witnessing is confession, representation, commentary, or manipulation.

The screen never replaces the stage.

It exposes it, deconstructs it, and ultimately makes it more slippery and “dangerous,” in the sense that truth is not simply lost, it is distorted and continuously reassembled before our eyes.

Put simply, technology does not serve realism.

It deepens uncertainty.

And perhaps this is where the performance’s greatest power lies.

It uses the tools of the contemporary digital age to speak about something profoundly theatrical and profoundly political, the control of attention, memory, and truth.

This is theatre that challenges you to take a position, to think about who speaks, who remains silent, who writes history, and who is ultimately excluded from it and why (and how). A sharp, deeply political performance (without shouting its politics), and fully contemporary.

For the first time in Greece.

Discover this major artist.

See this remarkable performance not because it is “difficult,” “important,” or “clever,” but because it is one of those rare works that forces you to rethink what it means to watch theatre today. National Theatre of Northern Greece (EMS), May 28 & 29.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους