Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άνοια, οι προκλήσεις και το ελληνικό νοσοκομείο Την περασμένη παραμονή Χριστουγέννων, το γιαγιάκι είχε ένα ατύχημα.

Μικρό μεν αλλά θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο.

Μια από τις σχετικά πρόσφατες συνέπειες της άνοιας είναι πως της έχει δημιουργηθεί η τάση να θέλει διαρκώς να σηκωθεί για να φύγει ''να πάει σπίτι της''. Συνήθως την πιάνει μεσημέρι προς απόγευμα και μερικές φορές.

Ένεκεν αυτού, προφανώς δεν την αφήνουμε ποτέ εντελώς μόνη και πάντα κάποιος είναι εκεί για να επιβλέπει.

Η ίδια, ίσως από αντίδραση όπως κάνουν τα μικρά παιδιά, παρατηρεί το πότε δεν κοιτάζουμε και πάει να το εκμεταλλευτεί για να σηκωθεί τότε.

Σε κάποια φάση τη βρήκε την ευκαιρία να σηκωθεί ενόσω είχαμε πάει να πάρουμε νερό απ' την κουζίνα και πάρ' το κάτω το γιαγιάκι.

Δεν μπόρεσε να ελέγξει την ισορροπία της και έπεσε.

Έπεσε στα μαλακά, πάνω σε κάτι μαξιλαράκια και γι' αυτό νομίσαμε αρχικώς ότι γλίτωσε τη ζημιά.

Φαινόταν ότι πονούσε αλλά δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρεις σε ποιο σημείο ακριβώς, διότι κάθε φορά που τη ρωτούσαμε μας έδειχνε διαφορετικό σημείο του σώματός της.

Παρατηρήσαμε ότι δυσκολευόταν να πατήσει το δεξί της πόδι (και όντως η πλευρά από την οποία έπεσε, ήταν η δεξιά) αλλά οπουδήποτε κι αν το πιέζαμε, δεν φάνηκε να πονάει ιδιαιτέρως.

Καθισμένη φαινόταν μια χαρά.

Θεωρήσαμε, λοιπόν, ότι θα γίνει καλά με τις μέρες και όποτε χρειαζόταν να μετακινηθεί την κουβαλούσαμε εμείς.

Όταν όμως ο πόνος και η δυσκολία της στο περπάτημα παρέμειναν έπειτα από το πέρας μιας εβδομάδας, αποφασίσαμε να την πάμε για ακτινογραφία.

Η ακτινογραφία έδειξε κάταγμα ισχίου.

Τόσο ο ακτινολόγος όσο και ο γιατρός μάς τρόμαξαν αρκετά, λέγοντάς μας ότι είναι πολύ δύσκολη περίπτωση που απαιτεί εγχείριση και ότι δεδομένης της ηλικίας της (91 χρονών) υπήρχαν πάρα πολλές πιθανότητες να μην αντέξει. ''Το μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων τέτοιας ηλικίας δεν τα καταφέρνουν.

Είτε χάνονται κατά τη διάρκεια της εγχείρισης είτε μέσα στους επόμενους τρεις μήνες λόγω της ταλαιπωρίας που επιφέρει αυτή η εγχείριση στο σώμα της.

Αν δεν κάνεις εγχείριση, ο θάνατος είναι βέβαιος.

Αλλά κι αν κάνεις εγχείριση το ποσοστό επιβίωσης σε τέτοια ηλικία είναι πολύ μικρό.

Πιστεύω όμως ότι όλα θα πάνε καλά''. Όπως καταλαβαίνετε, τα βάψαμε μαύρα.

Η τελευταία φράση του γιατρού ξέραμε ότι ειπώθηκε για ψυχολογικούς λόγους.

Για ένα ποτήρι νερό που σηκωθήκαμε να πάρουμε, νιώσαμε ότι θυσιάσαμε το γιαγιάκι μας.

Και μάλιστα όντας σίγουροι ότι δεν συνέβη κάτι τρομερό, καθυστερήσαμε μια εβδομάδα την ακτινογραφία ενώ ο γιατρός μάς πληροφόρησε πως αυτές οι εγχειρίσεις πρέπει να γίνονται άμεσα.

Η εγχείριση ήταν μονόδρομος και έτσι κλείσαμε άμεσα ραντεβού.

Ήταν σε λίγες μέρες να φύγω στη Νότιο Αφρική, οπότε θέλαμε να ολοκληρωθεί η εγχείριση πριν την αναχώρησή μου γιατί η παρουσία μου κάνει πολύ καλό στην ψυχολογία της γιαγιάς.

Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Ελλάδα κοντά της, σημειώνει ορατότατη βελτίωση.

Γεγονός που με έχει πείσει ότι αυτό το κακοποιημένο κλισέ ''η δύναμη της αγάπης θεραπεύει'', φέρει ίχνη αλήθειας.

Έχω ταξιδέψει σε πάρα πολλά επικίνδυνα μέρη, κάνοντας πολύ επικίνδυνα πράγματα, ενίοτε πλάι σε πολύ επικίνδυνους ανθρώπους.

Ωστόσο, μια από τις πιο τρομακτικές στιγμές της ζωής μου, ήταν η στιγμή της εισαγωγής στην κλινική στην οποία θα έκανε την επέμβαση η γιαγιά μου.

Λίγες ώρες μετά την εισαγωγή ήταν να ξεκινήσει η εγχείριση, οπότε στην ουσία η εισαγωγή συνοδεύτηκε από άμεσες προετοιμασίες για την εγχείριση.

Βάλαμε τη γιαγιά να ξαπλώσει στο κρεβάτι της και τη στιγμή που οι νοσοκόμες πήγαν να την πάρουν για να την πάνε στο δωμάτιό της, η γιαγιά απέκτησε ξαφνικά απόλυτη διαύγεια.

Σαν να μην είχε πλέον άνοια.

Μας φώναζε όλους με τα ονόματά μας καλώντας μας να μην αφήσουμε τις νοσοκόμες να την πάρουν. ''Ακούλη, δεν θέλω να πάω, θέλω να είμαι μαζί σας'', μου λέει σε μια στιγμή με βλέμμα ασυνήθιστα εκφραστικό και αγωνιώδες, και όλοι τρομοκρατηθήκαμε.

Διότι απ' τη μια είχαμε στη σκέψη μας τη φωνή του γιατρού και ιδίως του αναισθησιολόγου να μας λένε ότι οι περισσότερες πιθανότητες είναι να μην αντέξει την εγχείριση και από την άλλη είχαμε τη γιαγιά να ζητάει έντονα να την πάρουμε σπίτι.

Καθώς απομακρυνόταν με τις νοσοκόμες, νιώσαμε σαν να είχαμε συνομολογήσει να τη στείλουμε στον θάνατο, σαν να ήταν η τελευταία φορά που τη βλέπαμε.

Τον τρόμο που έφαγα εκείνη τη μέρα, δεν τον έχω φάει σε κανένα άλλο επικίνδυνο συναπάντημα.

Αν πάθαινε κάτι, σκέφτηκα ότι σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου θα με στοίχειωνε η φωνή της, να με εκλιπαρεί να την πάρω σπίτι, με εμένα να προτιμώ να την εγκαταλείψω στα χέρια του θανάτου.

Η εγχείριση κράτησε λίγο λιγότερο από 4 ώρες, με εμάς να αγωνιούμε.

Σε κάποια στιγμή, άνοιξε η πόρτα του χειρουργείου, και οι νοσοκόμες έφεραν το κρεβάτι με το γιαγιάκι κοιμισμένο από την αναισθησία.

Ο γιατρός μάς είπε ότι ευτυχώς όλα πήγαν πολύ καλά όσον αφορά το κομμάτι της εγχείρισης.

Μας προειδοποίησε όμως ότι ο κίνδυνος δεν είχε περάσει, καθώς πολλοί χειρουργημένοι ηλικιωμένοι καταλήγουν μέσα στο επόμενο τρίμηνο.

Όπως και να 'χε, αναθαρρήσαμε λίγο.

Έπειτα από κάμποσες ώρες το γιαγιάκι ξύπνησε αλλά ήταν στα χαμένα.

Καθόμουν δίπλα της, της έπιανα το χέρι και εκείνη το έσφιγγε με όση δύναμη της είχε απομείνει.

Έμεινε στην κλινική για άλλες 4 μέρες με σταδιακή βελτίωση και έπειτα μεταφέρθηκε στο σπίτι μας.

Είναι φοβερό το πόσο επιδράει στην ψυχολογία το να είσαι στον οικείο χώρο σου.

Με το που έφυγε από την κλινική, η βελτίωσή της έγινε πιο ραγδαία και εγώ αναχώρησα για τη Νότιο Αφρική.

Τα προβλήματα όμως δεν τελείωναν εκεί.

Οι γονείς μου παρατήρησαν ότι ενώ όλα πήγαιναν καλά με τα πόδια της (ερχόταν και ένας εξαιρετικός φυσικοθεραπευτής και βοηθούσε), της είχε μείνει κουσούρι ένας περίεργος βήχας.

Έβηχε συχνά με τρόπο που υποδήλωνε ύπαρξη φλεγμάτων.

Επιπλέον, χανόταν πολύ πιο συχνά.

Της μιλούσαν και ήταν σαν να μην τους άκουγε, σαν να είχε πάθει εγκεφαλικό.

Να ξέρετε ότι όταν το παθαίνει αυτό ένας ασθενής με άνοια, οι περισσότερες πιθανότητες είναι να έχει πυρετό.

Όταν έχουν πυρετό, το μυαλό τους αποσυντονίζεται ή απορροφάται από τη διεργασία του σώματος ενάντια στα μικρόβια/ιούς και έτσι δεν μπορούν να δώσουν προσοχή κάπου αλλού.

Μοιάζει σαν να έχουν πάθει εγκεφαλικό αλλά φταίει ο πυρετός.

Οι γονείς μου κάλεσαν έναν γιατρό στο σπίτι και εκείνος είπε αμέσως ότι η γιαγιά είχε πνευμονία (απ' την οποία εν τέλει κόλλησαν και οι γονείς μου). Εκείνο που συνειδητοποιήσαμε όλοι αργότερα είναι ότι την πνευμονία την είχε κολλήσει μέσα στην κλινική, διότι θυμηθήκαμε ότι στο ίδιο δωμάτιο μαζί της, ήταν μια κυρία που όλο έβηχε και ρωτώντας μάθαμε ότι είχε όντως πνευμονία.

Οι αστοιχείωτοι της κλινικής πήγαν και έβαλαν ένα άτομο με πνευμονία στο ίδιο δωμάτιο με μια μόλις εγχειρισμένη 91χρονη γυναίκα, με ήδη αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα.

Ήταν εξοργιστικό αλλά επειδή είχαν περάσει μέρες, δεν είχε νόημα να ασχοληθούμε περαιτέρω.

Την πήγαμε σε ένα εφημερεύον δημόσιο νοσοκομείο για να νοσηλευτεί εκεί, αυτή τη φορά για την πνευμονία της.

Πάλι ο γιατρός που την είδε μας την ξέγραψε και είπε ότι μετά από τέτοια εγχείριση ισχίου και καπάκι πνευμονία είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει.

Εκείνο όμως που με έβγαλε εκτός εαυτού ήταν όταν μου είπε τηλεφωνικώς η μητέρα μου ότι πήγαν να αλλάξουν δωμάτιο στη γιαγιά και επιχείρησαν να τη βάλουν σε ένα δωμάτιο που ο άλλος νοσηλευόμενος είχε covid! Και μάλιστα χωρίς να μας πουν ότι είχε covid.

Αν έχουν τον θεό τους, πήγαν να βάλουν (κρυφά) ηλικιωμένη γυναίκα με πνευμονία σε δωμάτιο ανθρώπου με covid.

Ήθελαν δηλαδή να ξαποστείλουν τη γιαγιά μου εντελώς.

Πάλι καλά το μυρίστηκε η μητέρα μου και ρώτησε τον συγγενή του δεύτερου νοσηλευόμενου οπότε όταν έμαθε πως είχε covid έγινε χαμός στο νοσοκομείο.

Δύο φορές στη ζωή μου έφτασα κοντά στο να κάνω βαρύ έγκλημα.

Τη μια με γλίτωσε η σωματική αδυναμία μου επειδή ήμουν με 0 ύπνο για τέσσερις ημέρες συνεχόμενα.

Η δεύτερη θα ήταν αυτή στο νοσοκομείο αν ήμουν κι εγώ στην Ελλάδα, αλλά με γλίτωσε η απόσταση.

Βρισκόμουν 13 ώρες μακριά εγκλωβισμένος σε υποχρεώσεις που δεν μπορούσα να εγκαταλείψω επειδή επηρέαζαν πολλούς άλλους.

Επειδή είχαν ξεγράψει τη γιαγιά μου, θεώρησαν ότι ''έλα μωρέ θα πεθάνει έτσι κι αλλιώς, βάλε την με τον άλλο που έχει πνευμονία/covid''. Παρεμπιπτόντως, η γιαγιά μου έχει περάσει στο παρελθόν από covid και μάλιστα επίσης δύσκολα.

Το ότι επέζησε κι από τον covid οφείλεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στα εμβόλια που της κάναμε.

Χωρίς εμβόλιο δεν θα είχαμε γιαγιά εδώ και χρόνια.

Έχουμε και τους αρχικαραγκιόζηδες τους αντιεμβολιαστές που έχουν συμπαρασύρει στον χαμό ένα σωρό άτομα λέγοντας ''έλα μωρέ ένα κρυολόγημα είναι, δεν χρειάζεται εμβόλιο'' να διακηρύττουν ότι έχουν ''δικαιωθεί για όσα έλεγαν''. Όπου τους βλέπω θέλω να τους κάνω τόπι.

Ιδίως όταν είναι και θρησκευόμενοι αντιεμβολιαστές που παρασύρουν κόσμο στον χαμό με εργαλείο τη θρησκεία.

Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ακόμη κι αν για εκείνους είναι ξεγραμμένος κάποιος ασθενής, υπάρχουμε κι εμείς που είμαστε πρόθυμοι να μείνουμε στο πλάι του και να τον φροντίζουμε για όσο χρειαστεί.

Δεν έχουν δικαίωμα να συμβάλλουν στην επιτάχυνση του θανάτου του είτε επίτηδες είτε λόγω αμέλειας και αδιαφορίας.

Εξοργίζομαι όταν μου λένε κάποιοι ''εε καλά πόσο θα πάει ακόμη η γιαγιά, 91 είναι''. Ας πάει όσο αντέξει.

Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουμε πρόβλημα στο να στεκόμαστε πλάι στα αγαπημένα μας πρόσωπα με φροντίδα.

Το γιαγιάκι εν τέλει απέδειξε για άλλη μια φορά ότι ήταν πολύ γερό σκαρί.

Μανιάτικο τσόφλι που δεν καταλαβαίνει εύκολα από δυσκολίες.

Πέρασαν σχεδόν έξι μήνες από την επέμβασή της και όχι μόνο ξεπέρασε την τραυματική εμπειρία της εγχείρισης αλλά περπατάει και πάλι καμαρωτή, επικοινωνεί μαζί μας όσο μπορεί, απολαμβάνει τις αγκαλιές μας και απολαμβάνουμε κι εμείς τις δικές της.

Αν δεν αντιλαμβανόμασταν εγκαίρως το ότι πήγαν να τη βάλουν σε δωμάτιο που είχε ασθενή με covid, τώρα μπορεί να έγραφα διαφορετικό ποστ για τη γιαγιά.

Θα πρέπει να είστε προσεκτικοί με τα ελληνικά νοσοκομεία γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν υπολογίζουν τις ζωές των αγαπημένων μας όπως τις υπολογίζουμε εμείς.

Αλλά υπάρχουν και διαμάντια, σαν τον γιατρό που τη χειρούργησε, ο οποίος ξέραμε ότι είναι καλός αλλά στην περίπτωση της γιαγιάς ξεπέρασε τον εαυτό του.

Για να καταλάβετε τι ταυράκι είναι η γιαγιά, όταν διαγνώστηκε με άνοια, ο γιατρός μάς είχε πει ότι συνήθως αυτά τα άτομα έχουν 5-10 χρόνια ζωής ακόμη.

Αυτό έγινε το 2006. Φτάσαμε στο 2026 με το γιαγιάκι να κλείνει 20 χρόνια γεμίζοντας με αγάπη τις μέρες μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους