Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ και μέρες την έτρεμα τη σημερινή μέρα. Ήταν η τελευταία μέρα της μεγάλης μου κόρης (Γ’ Λυκείου) στο σχολείο.

Λες κι ήταν προχθές που μου άφησε η μαμά της ένα ζευγάρι μωρουδιακά παπουτσάκια στο κομοδίνο για να μου ανακοινώσει την εγκυμοσύνη της και σήμερα το παιδί μας αποφοίτησε από το σχολείο… Δεν ξέρω εάν το δύσκολο συναίσθημα αφορά σε κεινη, ή σε μένα ή και στους δυο μας.

Μετά από 13 ολόκληρα χρόνια που συχνά την πήγαινα με το αυτοκίνητο, από τότε που ήταν Νηπιαγωγείο, μέχρι και σήμερα που ολοκλήρωσε την Γ Λυκείου.

Από μωράκι στο παιδικό κάθισμα μέχρι σήμερα ολόκληρη κοπέλα που περπατάει αριστερά από τη συμμαθήτριά της.

Από μωρό που της έλεγα τι να κάνει και το έκανε, μέχρι σήμερα που είναι αυτεξούσια και αυτοκυρίαρχη.

Ολόκληρη γυναίκα, έτοιμη με το καλό για το Πανεπιστήμιο ή ό,τι εκείνη επιλέξει.

Το στομάχι μου είναι άδειο, το μυαλό μου σε σύγχυση και η καρδιά μου πάει να σπάσει.

Όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο αυτοκίνητο είχαμε να πούμε τα νέα μας, να μοιραστούμε τις χαρές μας, αλλά και τις λύπες μας, τα μυστικά αλλά και τις απορίες μας.

Πότε έβγαζε video με τις πλάκες μας, και πότε διάβαζε αγχωμένη για τα διαγωνίσματα τελευταία στιγμή.

Σήμερα η μέρα μου έχει κάτι από γιορτή, αλλά πιο πολύ κάτι από βαρύ αποχωρισμό.

Κάτι καινούργιο έρχεται και κάτι υπέροχο φεύγει οριστικά και για πάντα και θα μπορώ πλέον να το επισκέπτομαι μόνο στη φαντασία μου και στο κουτί των αναμνήσεων όπου έχουμε κρατήσει πολύτιμα ενθύμια από όλες τις ηλικίες.

Όσοι έχετε παιδιά στην αποφοίτηση από το σχολείο, ή το έχετε ζήσει, θα με καταλάβετε. Ένα τεράστιο ΚΕΝΟ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους