Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τη μητέρα μου έχω περάσει πολύ δύσκολα ως παιδί. Μοναχοπαίδι και κλασικό παιδί ιδιοκτησίας με πλήρες οιδιπόδειο.

Το πόσο ασφυχτικά είχα περάσει με τη μητέρα μου άρχισα να το διαπιστώνω σταδιακά στην ψυχοθεραπεία, αλλά η κορύφωση ήταν μια μέρα στην ομάδα όπου μία εκ των δύο Ψ με κοίταξε έντονα όπως συνήθιζε.

Όταν της ζήτησα να μην με κοιτάζει τόσο έντονα ακολούθησε ο αξέχαστος διάλογος: «Μην με κοιτάς έτσι σε παρακαλώ.

Δεν το μπορώ αυτό το βλέμμα.» «Σου θυμίζει τη μητέρα σου?» «Ναι.» «Είναι αυτό το βλέμμα που σου ρουφούσε την ψυχή?» Ήταν ακριβώς αυτό το βλέμμα κι επιτέλους στα 50 μου είχε βρεθεί κάποιος που το είχε βάλει σε λέξεις.

Στην πορεία και η μητέρα μου κι εγώ κάναμε μπόλικη δουλειά καθένας και με Ψ, αλλά και με τον αλησμόνητο Δάσκαλό μας τον Αντώνη τον Καλογήρου, ο οποίος της τα έχωνε έντονα αναφορικά με τη σχέση μας κι εκείνη προς τιμήν της τον άκουγε.

Με τη μητέρα μου πλέον έχουμε μια όμορφη σχέση που βασίζεται στην επιλογή κι όχι την υποχρέωση.

Όποιος έρχεται στις ομάδες μου και τις μικρές και τις μεγάλες, θα έχει διαπιστώσει ότι η μητέρα μου είναι πάντα εκεί.

Επειδή το θέλω, κι όχι επειδή πρέπει.

Το σπίτι της μητέρας μου είναι πολύ κοντά στο δικό μου.

Πριν επιστρέψω σπίτι το βράδυ, περνάω σχεδόν πάντα από το σπίτι της να τσεκάρω εάν έχει αφήσει ανοιχτό το εξωτερικό φως του κήπου.

Χθες το είχε ξεχάσει και το άναψα. Χάρηκα διπλά. Και που την φροντίζω. Πιο πολύ όμως που είναι επιλογή μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους