Ενώ προετοιμαζόμασταν για μία πραγματικά σημαντική εκδήλωση με τίτλο “Representing Cycladic Identity Through Audiovisual Media” ενταγμένη στα πλαίσια των "Panathēnea Festival" (βλ. προηγούμενη...

Πλήρες Κείμενο:

Ενώ προετοιμαζόμασταν για μία πραγματικά σημαντική εκδήλωση με τίτλο “Representing Cycladic Identity Through Audiovisual Media” ενταγμένη στα πλαίσια των "Panathēnea Festival" (βλ. προηγούμενη ανάρτηση), μία συνάντηση που θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικών συνεργασιών και δράσεων γύρω από το κρίσιμο ζήτημα της διάσωσης και προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς των Κυκλάδων, το σύνολο του σχετικού προγράμματος ακυρώθηκε ύστερα από απειλές και πιέσεις που ασκήθηκαν προς τους διοργανωτές από ομάδες ακτιβιστών υπέρ της Παλαιστίνης (βλ. 1η εικόνα / screenshot). Η συγκεκριμένη θεματική συζήτηση επρόκειτο να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα οπτικοακουστικά μέσα μπορούν να αναπαραστήσουν και να επαναπροσδιορίσουν την κυκλαδική ταυτότητα, συνδέοντας την πολιτιστική κληρονομιά με σύγχρονες μορφές αφήγησης.

Να διερευνήσει πώς ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και τα ψηφιακά μέσα μπορούν να υπερβούν στερεοτυπικές αναπαραστάσεις και να ανοίξουν νέους τρόπους κατανόησης του τόπου, της μνήμης και της ταυτότητας στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.

Είναι θλιβερό — αλλά κυρίως βαθιά ανησυχητικό — το γεγονός ότι ολοένα και συχνότερα ο φόβος, η ιδεολογική βεβαιότητα και η άρνηση ουσιαστικής γνώσης αντικαθιστούν τον διάλογο.

Αντί να ερευνούμε ώστε να κατανοούμε, επιτρέπουμε στην οργή να διαμορφώνει αντιλήψεις και πρακτικές, αναπαράγοντας τελικά εκείνες ακριβώς τις λογικές αποκλεισμού και εκφοβισμού που υποτίθεται ότι αντιμαχόμαστε.

Η πολύχρονη εμπειρία μου σε τόπους πολέμου και ανθρωπιστικών καταστροφών — από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έως σήμερα — μου έχει δείξει πως οι ανθρώπινες ζωές εργαλειοποιούνται διαρκώς από διαφορετικές πλευρές και αφηγήσεις.

Οι άνθρωποι που ζουν μέσα στις «ζώνες θανάτου» αντιμετωπίζονται συχνά ως ζωές ήδη χαμένες, ήδη «κατεστραμμένες», άρα διαθέσιμες προς πολιτική ή συμβολική χρήση.

Είναι αυτό που η Judith Butler περιέγραψε ως “ungrievable lives” — ζωές που δεν θεωρούνται άξιες ίσης δημόσιας θλίψης ή ηθικής αναγνώρισης. No hope…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους