Διαβάζοντας τις αράδες της κόρης μου νιώθω απέραντη περηφάνια και ικανοποίηση που καταφέραμε και μεγαλώσαμε ένα παιδί με αξίες και ιδανικά, που εκτός των άλλων γνωρίζει την ιστορία των προγόνων της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όμως ζει και πρέπει να αναθρέψει και να γαλουχήσει τα παιδιά της σε ένα κόσμο που υπερισχύουν οι ψεύτες και τα λαμόγια! Ελπίζω η γενιά της καθώς και οι επόμενες γενιές, να αλλάξουν αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα λάμποντας η αλήθεια και η αξιοκρατία, κάτι που δυστυχώς δεν καταφέραμε εμείς! Ράνια Γιωτοπούλου (Δημοσίευση 26.05.26) Εμένα ο παππούς μου πολέμησε πλάι στον Καπετάνιο Κλάρα στις Ηπειρωτικές Ράχες και στα γιοφύρια χωρίς να υπολογίσει τη ζωή του, χωρίς να αφήσει τον φόβο να τον κυριεύσει, αφήνοντας μάνα και μικρότερες αδερφές στο σπίτι να τρέμουν εκείνες τι θα του συμβεί, αν τον βρουν σκοτωμένο, παγωμένο, πεθαμένο από την πείνα.

Εμένα ο παππούς μου ονειρεύτηκε και πάλεψε για μια ζωή ελεύθερη, με το κούτελο του καθαρό και το κεφάλι ψηλά.

Και το ίδιο μήνυσε και στα παιδιά και στα εγγόνια του.

Οικοδόμος δούλεψε όλα τα χρόνια.

Με τα χέρια του έβγαζε το ψωμί του κυριολεκτικά.

Αυτοκίνητο ούτε αγόρασε ούτε οδήγησε ποτέ.

Τα παιδιά του με βρεγμένα πόδια και κοντά παντελονάκια βγάλανε το σχολείο κι εκείνος βρεγμένος μαζί τους στα δρομολόγια στην πόλη πέρα δώθε.

Εμένα ο παππούς μου, μια εποχή έκανε οικονομία και πήρε του πατέρα μου ένα βιολί κάποτε σαν κατάφερε.

Και παρότι δεν ήταν βέβαιος αν του άρεσαν τα "κλαπατσίμπανα", όπως έλεγε, επειδή ο μπαμπάς έγινε κλασσικός βιολιστής και μαέστρος στις ορχήστρες των ωδείων, τον θυμάμαι τον παππού χρόνια πολλά μετά, γεροντάκι δηλαδή πια, να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι όταν έβγαζε ο μπαμπάς το βιολί και μας έπαιζε κανέναν ηπειρώτικο σκοπό στο καφενείο στο χωριό.

Μέχρι που είχε έρθει 1-2 φορές να τον ακούσει και στα μαγαζιά που έπαιζε, μοντέρνα, τα ροκ και τα έντεχνα! Κι εκεί, καμάρωνε ο παππούς.

Εμένα ο παππούς μου, 3 μέρες προτού πεθάνει, που έμαθε πως πέρασα στο Πανεπιστήμιο (ήμουν και το πρώτο εγγόνι βλέπεις που δεν πέρασα "απλώς σε μια σχολή, αλλά στο Πανεπιστήμιο"! Επιτυχία μεγάλη στο μυαλό του παππού, αυτή!) κέρασε γλυκά όλο το χωριό.

Κι ας μην του περίσσευαν ούτε για ψωμί την υπόλοιπη βδομάδα.

Εμένα ο παππούς μου δεν μιλούσε πολύ, είχε βλέμμα βαρύ και αυστηρό αλλά καρδιά μαλαματένια και τα χαμογελά του δεν τα σπαταλούσε, μα τα χάριζε με σύνεση και σοφία.

Γιατί τίποτα στην ζωή δεν του χαρίστηκε και για όλα πάλευε όπως ήξερε και χωρίς να παραπονεθεί.

Εμένα ο παππούς μου και στην εκκλησία πήγαινε αδιαλείπτως κάθε Κυριακή.

Όχι επειδή τον Θεό τον φοβόταν, μα επειδή τον σεβόταν, όπως και τον άνθρωπο.

Επειδή ήξερε πως ο Θεός ήταν δίπλα του όταν από 20 χρονώ παιδί έφυγε να πάει να πολεμήσει και γύρισε αρτιμελής και με τα λογικά στο κεφάλι του παρότι είδε εικόνες δύσκολες, απάνθρωπες, σκληρές.

Επειδή ο Θεός και η καρδιά του η γενναία τον αξίωσαν μετά και τον εμφύλιο στα 30+ (πολύ μεγάλος εκείνα τα χρόνια) να παντρευτεί μια καλή γυναίκα,αρκετά νεότερη του και να του χαρίσει 3 παιδιά.

Επειδή τα παιδιά του μεγάλωσαν φτωχά μα καλά και άνοιξαν τις φτερούγες τους να κάνουν τις δικές τους τύχες.

Και κάναν οικογένειες κι από δύο παιδιά καθένα και βρέθηκε πλήρης ημερών με 6 γερά εγγόνια, την υγεία του και το κούτελο του ακόμα ολοκάθαρο και αγνό.

Εμένα ο παππούς μου πολέμησε με τον ΕΛΑΣ για την ΕΛΛΑΣ, όχι για όσα δήθεν είδαμε, ακούσαμε σήμερα και πόσα θα έρθουν ακόμη ακόμη περιμένετε να δούμε! Όχι για υποκριτές που καλούν σύσσωμο έναν λαό περήφανο να παραστεί σε και στιγμή δύσκολη πολύ και το ΟΧΙ το κάνουν ΝΑΙ σε λίγες ώρες μέσα.

Εμένα ο παππούς μου ο >>, δεν θα άφηνε κανέναν τυχαίο > να τον παραπλανήσει δεύτερη φορά, με επικοινωνιακά κολπάκια και άσους στο μανίκι.

Εγώ θέλω να ζήσω ελεύθερη, όπως ο παππούς μου.

Εγώ θέλω να έχω κούτελο, χέρια και καρδιά καθαρά, όπως ο παππούς μου.

Εγώ θέλω να κάνω τους αγώνες μου, όπως ο παππούς μου.

Εγώ θέλω να μη ντραπούν ποτέ τα παιδιά μου για μένα, ούτε τα εγγόνια μου- αν αποκτήσω και με γνωρίσουν.

Όπως ήθελε και συνέβη, ο παππούς μου.

Για αυτό, έχω επιλέξει: ποτέ ξανά Αλέξη. (Ο μόνος αξιομνημόνευτος Αλέξης είναι ο Γρηγορόπουλος, ένα δολοφονημένο παιδί) Κανένας υποκριτής, Αλέξης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους