Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κόμπος υπάρχει ακόμη! Σήμερα, λοιπόν, κηδεύτηκε η Γωγώ Μαστροκώστα. Το βλέμμα μου καρφώθηκε στην κόρη και τον σύζυγο.

Αν μου δινόταν η δυνατότητα θα ήθελα πολύ να τους πω δυο λόγια.

Εγώ είχα νιώσει στην αρχή τεράστια ανακούφιση όταν πέθανε ο Νίκος. Τεράστια.

Και ποτέ δεν ντράπηκα για αυτό.

Όχι γιατί είχα κουραστεί να βλέπω τον αδελφό μου να λιώνει.

Δεν ήθελα άλλο να πονάει και να υποφέρει.

Μόνο για αυτό.

Την φώναξα την ανακούφισή μου.

Έξαλλου ήμουν έτοιμος για τέλος πολύ καιρό πριν.

Αυτό στην αρχή.

Γιατί μετά ήρθαν τα όνειρα.

Πότε όμορφα όνειρα και πότε εφιάλτες.

Πότε όμορφες στιγμές της ζωής μας και πότε οι στιγμές της αρρώστιας.

Κάθε δευτερόλεπτο της αρρώστιας.

Και οι εφιάλτες ήταν περισσότεροι.

Και τόσα χρόνια μετά ακόμη υπάρχουν.

Δεν γιατρεύει τίποτα ο χρόνος.

Ίσως λειάνει κάπως τις γωνίες.

Αλλά δεν γιατρεύει.

Ακόμη κι αν δω κάποιον που κάνει χημειοθεραπείες στο δρόμο θα κάτσω σε μια γωνία και θα κλάψω.

Οχι γιατί τον λυπάμαι.

Αλλά για το γαμώτο του μέσα πόνου του.

Μόνο αυτή και αυτός ξέρει τον μέσα πόνο.

Και είναι μόνοι σε αυτό.

Και δυστυχώς ο Νίκος έφυγε.

Και ο κάθε Νίκος και η κάθε Γωγώ.

Εμείς εδώ είμαστε.

Θα τους έλεγα να πενθήσουν.

Εγώ αρνήθηκα για πολλά χρόνια.

Και προφανώς δεν μου έκανα καλό.

Να πενθήσουν.

Την σκέψη μου μέσα από την καρδιά μου σε εκείνους που στάθηκαν δίπλα σε έναν καρκινοπαθή που έφυγε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους