Νοσταλγία και απελπισία Αν συγκρίνουμε τα χθεσινά αποκαλυπτήρια του κόμματος Τσίπρα με εκείνα της Καρυστιανού, πριν μερικές μέρες καταλαβαίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στο επαγγελματικό και το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα αποκαλυπτήρια της Καρυστιανού θύμιζαν φθηνή παραγωγή επαρχιακού καναλιού – πρόχειρα σκηνικά, ερασιτέχνης πρωταγωνίστρια, κακή σκηνοθεσία, αλαφροΐσκιωτες «ερμηνείες». Μια πειραματική b movie δηλαδή που όμως έχει όλα τα φόντα να γίνει καλτ με το πέρασμα του χρόνου.

Εκείνα του Τσίπρα, αντιθέτως, ήταν πολύ πιο επαγγελματικά, με καλή σκηνοθεσία, ακριβά σκηνικά και έμπειρο πρωταγωνιστή.

Αν και οι ερμηνείες ήσαν μέτριες – ο Χειλάκης με την Τουμασάτου αρκετές στιγμές θύμιζαν τον Αυγερινό και τη Μουτσάτσου.

Βέβαια και εδώ υπήρχαν προβλήματα όπως ο κακός ήχος και η εικόνα, ωστόσο η έγνοια του σκηνοθέτη δεν ήταν ο κόσμος που βρέθηκε στο Θησείο, αλλά να φαίνεται ο Τσίπρας με φόντο την Ακρόπολη – δύο μνημεία που αντέχουν στον χρόνο.

Σε κάθε περίπτωση, εδώ είχαμε μια επαγγελματική και καλά σκηνοθετημένη παράσταση - όχι χολιγουντιανού επιπέδου, προφανώς - αλλά καλή για ένα κανάλι εθνικής εμβέλειας.

Με όρους ελληνικών σίριαλ – η παράσταση της Καρυστιανού θύμιζε το Καλημέρα Ζωή, ενώ του Τσίπρα το Ψίθυροι Καρδιάς.

Κοινό στοιχείο και στις δύο εκδηλώσεις – τα περιστέρια… Πώς γίνεται αυτό το πουλί να διατηρεί τόσο θετικό συμβολισμό ενώ έχει καταχέσει όλα τα μπαλκόνια του κόσμου; Πάμε τώρα στα αμιγώς πολιτικά.

Το όνομα που επέλεξε ο Τσίπρας είναι επιτυχημένο επικοινωνιακά.

Κατ’ αρχάς προκάλεσε έκπληξη, αφού κανείς δεν το περίμενε, όλοι ήταν σίγουροι πως θα το πει Πυξίδα ή κάτι παρόμοιο.

Και είναι απορίας άξιο πώς κατάφεραν να το κρατήσουν μυστικό αφού στην Αριστερά είναι γνωστό ότι οι αποφάσεις διαρρέουν πριν καν ληφθούν.

Ύστερα, το όνομα έχει πολλαπλές σημασίες, άρα απευθύνεται σε πολλά και διαφορετικά ακροατήρια.

Πρωτίστως θυμίζει αυτομάτως την Ελλάδα, καθιστώντας τον Τσίπρα εθνικό ηγέτη – κατά το "εθνικό κεφάλαιο" που ήταν κάποτε ο Κώστας Καραμανλής ο Β. Επιπλέον, θα βλέπουμε αγώνα της Εθνικής και το μυαλό μας θα πηγαίνει αυτόματα στον Τσίπρα – σήκωσέ το τιμημένο! Ύστερα παραπέμπει στην Ελληνική Αστυνομία – 55 χιλιάδες αστυνομικούς διαθέτει η Ελλάδα (παράγουμε περισσότερους μπάτσους από όσους αντέχουμε να μας δείρουν) – ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσοστό του εκλογικού σώματος.

Θα παίρνεις τηλέφωνο το 100 και θα το σηκώνει η Θεώνη Κουφονικολάκου να σου απαντήσει «λυπούμαστε αλλά δεν επιδιώκουμε συνεργασίες αυτή την περίοδο». Τέλος, θυμίζει τον ηρωικό Ε.Λ.Α.Σ. της Εθνικής Αντίστασης ενθουσιάζοντας ένα μέρος των αριστερών που φοβήθηκαν προς στιγμήν ότι ο Αλέξης έγινε πιο κεντρώος και από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, αλλά εξοργίζοντας πολλούς άλλους, που πιστεύουν ότι ο Τσίπρας μαγαρίζει το όνομα.

Αυτοί οι τελευταίοι έχουν μια φετιχιστική σχέση με τα ηρωικά σύμβολα της Αριστεράς – όσο μεγαλύτερη είναι απόστασή τους (αντικειμενικά και υποκειμενικά) από αυτό που κάποτε συμβόλιζαν, τόσο πιο δυνατά γραπώνονται από τα ονόματα.

Σαν εκείνους τους πιστούς πού όσο περισσότερο αμφιβάλουν για την πίστη τους, τόσο περισσότερο προσεύχονται. Ο Αλέξης όμως δεν έχει τέτοιες αγωνίες, τα σύμβολα για αυτόν είναι brands που όσο υπάρχει κοινό να τα αγοράσει, τόσο εκείνος θα είναι έτοιμος να τα πουλήσει.

Rebranding κάνει ο άνθρωπος, δεν εγκαταλείπει εντελώς τον κλάδο των πωλήσεων.

Από εκεί και πέρα, η ομιλία του Αλέξη, αλλά και η όλη αισθητική της συγκέντρωσης ήταν ΠΑΣΟΚ – το παλιό ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο, φυσικά, όχι την εκσυγχρονιστική του αίρεση.

Από το κοριτσάκι που έφερε το όνομα, μέχρι τον Αλέξη που επιδείκνυε τη διακήρυξή του, όπως ο Ανδρέας εκείνη της 3ης του Σεπτέμβρη, η «χορογραφία» ήταν προσεχτικά σκηνοθετημένη ώστε να ξυπνήσει γλυκιές αναμνήσεις στους παλιούς πασόκους.

Αντρέα, σήκω να δεις το - νόθο - παιδί της Αλλαγής Παραφράζοντας τον ποιητή – εθνικόν είναι το πασοκικόν! Ο Αλέξης χρησιμοποίησε, επίσης, πολλές έντονα φορτισμένες έννοιες: Νέος πατριωτισμός, Νέα Μεταπολίτευση, Επανάσταση της Ηθικής, Νέα Ελλάδα, νέο όραμα, που όσο πιο βαρύγδουπες ακούγονται, τόσο πιο κενές περιεχομένου είναι.

Η διακήρυξη των 7 σημείων, τέλος, ήταν ένα ποτ πουρί από καλές απόψεις: ζωή με αξιοπρέπεια (άρα όχι Κωνσταντοπούλου) ισχυρή δημοκρατία, δίκαιη ανάπτυξη, ανθεκτική Ελλάδα, κράτος δικαίου κ.ο.κ. Θέσεις δηλαδή που παράγουν τη μέγιστη συναίνεση – είναι κανείς υπέρ της αναξιοπρεπούς ζωής; - αλλά με μηδενική δέσμευση εκείνου που τις υπόσχεται.

Είναι όπως στους γάμους που εύχεσαι «να ζήσετε, να ευτυχήσετε» στους νεόνυμφους και ας σκέφτεσαι από μέσα σου ότι «καλά και του χρόνου πάλι εδώ θα είμαστε». Ο Αλέξης μοιάζει αυτή τη φορά να έχει κάνει καλή έρευνα αγοράς.

Ξέρει, επομένως, ότι δύο είναι τα δυνατά του όπλα – η νοσταλγία και η απελπισία.

Νοσταλγία για τους παλιούς πασόκους που τον έκαναν πρωθυπουργό το 2015, αλλά και τις ποικιλώνυμες τάσεις του πάλαι ποτέ ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ που το 2023 είπαν να δοκιμάσουν την τύχη τους με άλλα αμόρε.

Οι περισσότεροι εντυπωσιάστηκαν με τον Κασσελάκη, αλλά αυτός αποδείχτηκε τέντι μπόις.

Αρκετοί άλλοι είχαν την ευκαιρία να φτιάξουν τη σχέση των ονείρων τους – τη Νέα Αριστερά – αλλά όπως έλεγε ο Μπέρναντ Σω: υπάρχουν δύο ειδών τραγωδίες στη ζωή, η μία είναι να ναυαγήσουν τα όνειρά σου - η άλλη, να πραγματοποιηθούν.

Ε τα δικά τους πραγματοποιήθηκαν.

Τέλος, υπήρχαν και αυτοί που ξέμειναν με τον Φάμελλο , οποίος καλό παλληκάρι αλλά με το (πολιτικό) σεξ δεν το χει καθόλου.

Και όχι μόνο δεν έκαναν σεξ, αλλά είχαν και τον Πολάκη από πάνω να τους υπενθυμίζει διαρκώς «τι θα γίνει, θα πηδηχτούμε ποτέ!». Είδαν και απόειδαν λοιπόν και αποφάσισαν να επιστρέψουν στον πρώην.

Κάποιοι ντροπαλά, άλλοι ενθουσιωδώς - αλλά όλοι οι δρόμοι οδηγούν πίσω στον Αλέξη.

Το άλλο, ακόμα μεγαλύτερο, όπλο του Αλέξη είναι η απελπισία – η απελπισία όλων εκείνων που δεν αντέχουν και τρίτη τετραετία Μητσοτάκη.

Αυτοί είναι πολλοί, πάρα πολλοί, σχεδόν το 70% του κόσμου, που όσο και αν έχει ψυχρανθεί με τον Αλέξη, η προοπτική να ζήσουν για τρίτη συνεχόμενη φορά τις Δέκα Πληγές του Φαραώ, είναι αβάστακτη.

Δηλαδή μας λες ότι ο Αλέξης δεν φέρνει την ελπίδα; Και ναι και όχι.

Όσο και αν το ισχυρίζεται, ο Αλέξης δεν μπορεί να πείσει ότι αντιπροσωπεύει την ελπίδα – αυτό το έργο το ανέβασε με πολλές αξιώσεις το 2015, αλλά η εκτέλεση αποδείχτηκε πολύ κατώτερη των προσδοκιών.

Οι δε κριτικοί το έθαψαν.

Η επιτυχία του Αλέξη θα εξαρτηθεί από το αν θα μπορέσει να δώσει διέξοδο στην απελπισία προς την κατεύθυνση της νοσταλγίας.

Αν, με δυο λόγια, καταφέρει να πείσει ότι υπάρχει όχι καλύτερο μέλλον, αλλά καλύτερο παρελθόν και το εγγυάται εκείνος.

Είναι και αυτή μια ελπίδα Θα παρακολουθούμε την προσπάθειά του με μετριοπαθές – αλλά όχι κεντρώο – ενδιαφέρον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους