Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε κάτι γιατί πονάνε τα μυαλά μου όποτε το διαβάζω. Ο στόχος του Τσίπρα δεν ήταν να κάνει rebranding αλλά repositioning. Nα μετακινηθεί πολιτικά, να επανατοποθετηθεί στο μυαλό...
Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε κάτι γιατί πονάνε τα μυαλά μου όποτε το διαβάζω.
Ο στόχος του Τσίπρα δεν ήταν να κάνει rebranding αλλά repositioning.
Nα μετακινηθεί πολιτικά, να επανατοποθετηθεί στο μυαλό των πολιτών. ‘Αλλο το να αλλάζεις εικόνα και άλλο το να αλλάζεις θέση στο πολιτικό πεδίο.
Μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε.
Μέρος του repositioning λοιπόν ήταν να δημιουργήσει ένα νέο brand.
Ένα νέο κόμμα.
Για να δημιουργήσεις λοιπόν έναν νέο φορέα, πρίν καταλήξεις στο όνομα πρέπει να έχεις απάντηση στα παρακάτω κλασσικά (vision, mission κτλ) Ποια Ελλάδα θέλεις να περιγράφει; Γιατί υπάρχει και ποιο κενό καλύπτει; Με ποιες αξίες θέλεις να ταυτιστεί; Τι υπόσχεται στον πολίτη; Απέναντι σε τι στέκεται; Γιατί να πιστέψει σε αυτό ο πολίτης; Αυτά θα σε οδηγήσουν στο όνομα, αυτά θα καθορίσουν και την δομή και το περιεχόμενο της ιδρυτικής σου διακήρυξης και της κεντρικής σου ομιλίας.
Τα είπε εχθές; Και ναι και όχι.
Τα είπε μπερδεμένα γιατί φάνηκε ότι ήθελαν να πουν πολλά και λίγο έχασαν την μπάλα.
Δεν θα τα πάρουμε ένα - ένα γιατί θα ξεφύγουμε.
Θα σταθώ στο mission.
Στο γιατί υπάρχει αυτός ο νέος φορέας.
Το είπε μέσα στην ομιλία με 2-3 διαφορετικούς τρόπους.
Ότι θέλει να είναι εναλλακτική πρόταση διακυβέρνηση.
Μείνε λίγο μαζί μου.
Η αποστολή είναι να γίνει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Και ο στόχος του repositioning ήταν έτσι και αλλιώς να επανατοποθετηθεί πολιτικά για να συναντήσει το κοινό που θα το επιτρέψει αυτό.
Μέχρι εδώ βγάζει νόημα γιατί αν με διαβάζεις να σου θυμίσω έτσι και αλλιώς αυτό θέλει και το ένα από τα δυο βασικά συστημικά κοινά ψηψοφόρων.
Το κοινό που δεν θέλει ή κουράστηκε να τον κυβερνά η Νέα Δημοκρατία αλλά επιθυμεί να πάει την επόμενη των εκλογών στην δουλειά του με την ηρεμία ότι η επόμενη κυβέρνηση δεν θα τα κάνει κούγκι.
Και εδώ κάπου βγήκε οφσάιντ (σι γουάτ αι ντιτ δερ) με το νέο όνομα.
Στην ομιλία έλεγε «έρχομαι ως δύναμη ώριμης διακυβέρνησης» και το όνομα φωνάζει «έρχομαι ως ιστορική συνέχεια μιας αριστερής παράταξης αντίστασης». Το πρόβλημα είναι ότι το όνομα τραβάει προς τα πίσω, ενώ το repositioning που περιέγραψε ο ίδιος απαιτούσε να τραβήξει προς τα μπροστά.
Βγάζει νόημα μόνο ως όνομα συσπείρωσης της Αριστεράς.
Δεν βγάζει επαρκές νόημα ως όνομα διεύρυνσης προς την κεντροαριστερά και το κέντρο.
Αν θες να μιλήσεις κυρίως στο αριστερό κοινό, είναι ισχυρό.
Αν θες όμως να μιλήσεις σε απογοητευμένους κεντρώους, θεσμικούς αντιμητσοτακικούς, μετριοπαθείς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και ανθρώπους που ψάχνουν κυβερνητική ασφάλεια, δεν το κάνει.
Μπορεί να παράξει και αντίθετα αποτελέσματα.
Στο τέλος της ημέρας μας έχεις γανώσει εδώ και μήνες με θάλασσες που δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα, με πορείες που πρέπει να χαράξουμε, με την Ιθάκη.
Πες το Πυξίδα να πας παρακάτω. Πυξίδα Προόδου, Πυξίδα για την Επόμενη Ελλάδα.
Κάτι τέτοιο.
Ένα όνομα να ενώνει, όχι να διχάζει.
Στην τελική όμως θα παίξει ρόλο το όνομα; Όχι ιδιαίτερα.
Οι περισσότεροι θα το χωνέψουν.
Βασικό ρόλο θα παίξει τι έχει να πει από εδώ και πέρα.
Αλλά αυτά που έχει να πει, θα πρέπει να υπερβαίνουν το όνομα αυτό.
Θα μπορούσαν να έχουν διαλέξει ένα όνομα που επάνω του να χτίσουν την συνέχεια όχι ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσουν. Δεν έχω καταλάβει, αν το έχουν καταλάβει. Μένει να φανεί.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους