Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Σάββατο 23/5 έγινε η Συνέντευξη Τύπου των μελών της ελληνικής αποστολής του στόλου Global Sumud Flotilla που επέστρεψαν μετά την παράνομη απαγωγή και κράτηση από τον Ισραηλινό στρατό.

Σας καλώ να την ακούσετε ολόκληρη: https://www.youtube.com/watch?v=wxInts9njbI Είτε είστε άτομα ενεργά στο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη είτε παραμένετε σε κάποια απόσταση, είτε τοποθετείστε στην Αριστερά κάθε απόχρωσης και στον Αναρχικό χώρο, είτε όχι, όσο κι αν νομίζετε ότι τα έχετε ξανακούσει και τα ξέρετε, σας παρακαλώ, ακούστε την.

Αποτελεί ένα σημείο τομής για το αντιπολεμικό κίνημα, συνολικά για την κοινωνία.

Όχι γιατί οι ιστορίες των μελών του στόλου είναι πιο ηρωικές, δραματικές ή σημαντικές σε σχέση με άλλα υποκείμενα και αγώνες.

Αλλά γιατί τα όσα έζησαν και περιέγραψαν ανοίγουν μια νέα σελίδα και πρέπει όλοι και όλες, το κίνημα ως σύνολο, να ξέρουμε που βρισκόμαστε.

Τι κρατάω εγώ, από τις εξιστορήσεις αυτών των θαυμάσιων ανθρώπων: 1. Το σύνολο των εκατοντάδων ακτιβιστών/τριων από όλο τον κόσμο που απήχθησαν, υπέστη οργανωμένα και σκληρότατα βασανιστήρια, τα οποία είχαν σχεδιαστεί μεθοδικά και υλοποιούνταν με οργανωμένο τρόπο σε όλα τους τα στάδια.

ΔΕΝ είναι μόνο ξυλοδαρμοί κατά την διάρκεια των αναχαιτήσεων, ΔΕΝ είναι μια επιλεκτική βία απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα ή πράξεις.

Είναι μια γραμμή παραγωγής βασανιστηρίων, την οποία υπέστησαν με μεγαλύτερη ή μικρότερη βαναυσότητα όλα τα μέλη των πληρωμάτων. 2. Σαφώς οι χιλιάδες Παλαιστίνιοι κρατούμενοι και κρατούμενες στα κολαστήρια του Ισραήλ βιώνουν εδώ και δεκαετίες τα ίδια και πολύ χειρότερα βασανιστήρια, ενώ στην πατρίδα τους συντελείται γενοκτονία.

Η επιλογή όμως του Ισραήλ να βασανίσει, και μάλιστα δημόσια, ευρωπαίους πολίτες, δεν είναι απλή, ειδικά γνωρίζοντας ότι για την δυτική κοινή γνώμη οι κακουχίες των λευκών ανθρώπων προκαλούν μεγαλύτερη οδύνη από τις αντίστοιχες των σκουρόχρωμων.

Σηματοδοτεί μια κλιμάκωση στην επιθετικότητα απέναντι στο κίνημα αλληλεγγύης με στόχο να επιβάλει τον φόβο και αποδεικνύει με πλήρη και απόλυτο τρόπο την συνενοχή των περισσότερων δυτικών κυβερνήσεων. Η Ελληνική και οι περισσότερες κυβερνήσεις, δεν έδειξαν απλά αδιαφορία για τα εγκλήματα που υπέστησαν οι πολίτες τους.

Πήραν την πλευρά του δυνάστη, του Ισραήλ.

Συμπεριφέρθηκαν στα αλληλέγγυα άτομα σαν να ήταν αυτά θύτες και όχι θύματα, σαν να είχαν κάνει κάποια αταξία και το κράτος σαν αυστηρός γονιός θα πρέπει να τα τιμωρήσει αλλά κάνοντας και μια μικρή παραχώρηση: "Άντε κακομαθημένα, αν θέλετε τρέξτε να πάρετε ένα λεωφορείο να φτάσετε Θεσσαλονίκη από την Ιστανμπούλ και πολύ σας είναι." 3. Αυτή η διαπλοκή κομματιών της εξουσίας στην Ευρώπη με το γενοκτόνο κράτος κορυφώθηκε αναπάντεχα στην βάναυση συμπεριφορά της Βάσκικης αστυνομίας απέναντι στα μέλη του στόλου που κατέφθασαν στο Μπιλμπάο.

Όπως μαθεύτηκε στη συνέχεια, η Βάσκικη αστυνομία έχει αναπτύξει εδώ και χρόνια στενές σχέσεις με τη Μοσάντ, που περιλαμβάνουν ανταλλαγή τεχνογνωσίας και εκπαίδευση στελεχών, μια ιστορική κατάντια για ένα λαό με διαχρονικές παραδόσεις αντίστασης. Το Ισραήλ έχει διεισδύσει παντού, αυτό πρέπει να το έχουμε καλά στο μυαλό μας.

Στην οικονομία, την τεχνολογία, τον πολιτισμό, τις μυστικές υπηρεσίες και τον στρατό.

Η μεταφορά της σύγκρουσης στο εσωτερικό, πλέον, δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε μια γενική πολιτική μάχη ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Είναι ένας αγώνας με πολλά μέτωπα που πρέπει να δίνεται καθημερινά.

Καλώς ή κακώς, κανένα πρόσωπο ή φορέας δεν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα και να κάνουν ότι δεν ήξεραν.

Με πλατύ και λαϊκά κατανοητό τρόπο πρέπει να αγωνιστούμε για να σπάσουν τα δίκτυα της συνενοχής και της στήριξης στη γενοκτονία.

Ο στόλος πέτυχε σημαντικούς στόχους.

Τα παιδιά που συμμετείχαν, επιστρέφουν με τραύματα και πληγές, και πρέπει να γίνουμε όλοι/ες μια πλατιά αγκαλιά για να τα υποδεχτούμε.

Αλλά επιστρέφουν περήφανα.

Επιστρέφουν νικητές και νικήτριες.

Φυσικά δεν έφτασε η ανθρωπιστική βοήθεια.

Φυσικά δεν έσπασε ο αποκλεισμός, ούτε τελείωσε ο πόλεμος.

Δεν πετάμε στα σύννεφα, ούτε πουλάμε ψεύτικες ελπίδες ή πλαστούς θριάμβους.

Θέλει δουλειά πολλή για να νικήσει το δίκιο, να λευτερωθεί η Παλαιστίνη.

Τι πέτυχαν όμως: Α) Προκάλεσαν ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός υποστήριξης στην Παλαιστίνη, σε μια στιγμή μάλιστα που η συζήτηση διεθνώς για την γενοκτονία είχε καταλαγιάσει. Β) Αποκάλυψαν με ακόμα πιο γλαφυρό τρόπο το αποκρουστικό πρόσωπο του Ισραήλ, πιέζοντας κάποια ευρωπαϊκά κράτη να πάρουν (έστω και ήπια) θέση, και -κυρίως- πολώνοντας το εσωτερικό των κοινωνιών ώστε κανείς να μη δικαιούται να υποκρίνεται ότι δεν γνωρίζει.

Φυσικά, ο Μπεν Γκβιρ δεν έκανε τυχαία διαφήμιση της απανθρωπιάς του.

Θέλει να φοβίσει.

Όμως, το Ισραήλ είναι δυνατό, αλλά δεν είναι άτρωτο.

Το αντίθετο.

Η βία και η αλαζονεία της εξουσίας του μπορεί και θα ηττηθεί από την Παλαιστινιακή αντίσταση και το κίνημα αλληλεγγύης. Γ) Πυροδότησαν μια κινηματική ανασύνταξη του φιλοπαλαιστινιακού κινήματος, τουλάχιστον στην Ελλάδα, που βρισκόταν σε ύφεση και δημιούργησαν ένα νέο ρεύμα στήριξης και διάθεσης ενεργούς εμπλοκής κόσμου στον αγώνα. Δ) Οι εμπειρίες και τα πολιτικά συμπεράσματα που αποκόμισαν τα αξιαγάπητα μέλη του στόλο μας, μπορεί να είναι τραυματικά και «βαριά», είναι όμως πολύτιμα για τα ίδια και το κίνημα.

Έχουμε πλέον αγωνιστές και αγωνίστριες που άντεξαν συλλογικά βασανιστήρια από τον Ισραηλινό στρατό.

Θα οικοδομήσουμε συλλογικά, φροντιστικά και αποφασιστικά πάνω σε αυτή την εμπειρία.

Με τον τρόπο αυτό, ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες ένας χρόνος από την εμφάνιση του March to Gaza Greece.

Από την αρχή του περσινού καλοκαιριού, όταν μια αρχικά μικρή ομάδα ατόμων αποφάσιζε να ανταποκριθεί στο διεθνές κάλεσμα για μια πορεία μέσα στην έρημο για να προσεγγίσει τα σύνορα της Γάζας.

Η ίδια η συλλογικότητα δε χρειάζεται να χάνει χρόνο για να μιλά για τον εαυτό της, να ευλογά τα γένια της.

Πρέπει να έχει το μυαλό της στο στόχο, να οργανώνει τα επόμενα βήματα.

Ας σκεφτούμε όμως 2-3 πράγματα που κατάφερε αυτή η όμορφη παρέα.

Γιατί αυτό τον χρόνο, το March to Gaza άλλαξε τα πράγματα στο ελληνικό κίνημα αλληλεγγύης, και έδωσε σε πολύ κόσμο ένα εργαλείο και μια κοινότητα αγώνα που τόσο πολύ αναζητούσε.

Μετράει πλέον πολλές διεθνείς αποστολές, σημαντικές δράσεις στο εσωτερικό, ουσιαστικές δικτυώσεις με το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης και σταθερούς δεσμούς με τους ίδιους του Παλαιστίνιους και τις Παλαιστίνιες στην Ελλάδα.

Το πιο σημαντικό: Δημιούργησε ένα πραγματικό πεδίο δυνατοτήτων για την ενεργή και ενσώματη συμμετοχή εκατοντάδων ανθρώπων και την αποτελεσματική κοινή δράση συλλογικοτήτων, που ξεπερνά τη διαδικτυακή καταγγελία, την αναμονή γεγονότων και την -συχνά γραφειοκρατική- συνεννόηση πολιτικών ηγεσιών.

Είναι το πιο έμπρακτο παράδειγμα πως μια κοινότητα αγωνιζόμενων ανθρώπων μπορεί να συνυπάρξει, να διοργανώσει πράγματα με αντίκτυπο και να ανοίξει δυνατότητες πλατιάς απεύθυνσης.

Φτιάχτηκε μια πλατιά πρωτοπορία του αντιπολεμικού κινήματος, και μάλιστα με εμπειρίες και γνώσεις που δεν είχαμε εδώ και δεκαετίες.

Δε χρειάζεται υπερβολή.

Ούτε μόνο του είναι το MtG, ούτε ανώτερο, ούτε σημαντικότερο.

Κάθε πρωτοβουλία και αγώνας, κάθε προσπάθεια, έχει ρόλο και σημασία και πρέπει να ενωθεί σε ένα πλατύ κύμα αγώνα.

Μια ακόμα πολύτιμη συνεισφορά, που είχαμε ανάγκη: Να δεθούμε ξανά με τη διπλανή μας, να μοιραστούμε μια κοινή προσπάθεια για έναν δίκαιο αγώνα, να αγκαλιαστούμε στη μάχη.

Δικαιωματικά, μπροστάρηδες/ισσες αυτού είναι όλα αυτά τα ηρωικά πλάσματα που συμμετείχαν στις ολοένα και πιο δύσκολες αποστολές.

Όχι άτρωτα, όχι αμάσητα, συλλογικά και ταπεινά.

Έτσι όμως οικοδομούνται οι πραγματικές πρωτοπορίες.

Στην πράξη, όχι στα λόγια.

Αυτά τα πρότυπα αγωνιστών/τριων τα θαυμάζουμε και θα εμπνεύσουν τις νέες γενιές.

Στο πλάι τους, ένας ολόκληρος ωκεανός διαφορετικών ανθρώπων, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Να διοργανώνει δράσεις σε κάθε νησί και τουριστικό προορισμό, να βοηθά στα καράβια, να ξεπροβοδίζει στόλους, να παρακολουθεί κάμερες, να γράφει κείμενα, να φιλοξενεί και κουράρει αγωνιστές, να κάνει θεατρικές παραστάσεις, να, να, να. Τι να θυμηθεί και τι να πρωτοπεί κανείς.

Την απίστευτη ομάδα νομικής βοήθειας; Τους καλλιτέχνες και τις γιατρούς; Το λαό της Σύρου, της Κρήτης, του κάθε νησιού και της κάθε πόλης.

Ας σταματήσουμε όμως.

Δεν είναι αυτό το σημαντικό.

Ακόμα είμαστε μακριά από το στόχο.

Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα δεν είναι όσο ισχυρό θα έπρεπε.

Οι διαδηλώσεις δεν απέκτησαν ποτέ τη μαζικότητα που αξίζει στην εποχή.

Τα δίκτυα συνενοχής και αλληλοδιαπλοκής στο ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα, όχι μόνο δεν κόπηκαν αλλά ενισχύονται.

Η διεθνής συνεργασία μεταξύ των κινημάτων και η σύνδεση με την Παλαιστινιακή Αντίσταση πρέπει να ενισχυθούν και να μετουσιωθούν σε σταθερή πολιτική και οργανωτική σύμπραξη που να παράξει διεθνείς κινητοποιήσεις στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο. Εκεί είναι ο στόχος, εκεί είναι τα καθήκοντα. Εκεί βρίσκεται η συνέχεια. (Εμείς, τη δουλειά μας)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους