Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανείς χθες δεν αναρωτήθηκε ούτε για ένα λεπτό αν γνώριζα αυτή τη γυναίκα. Όχι. Στην Ελλάδα του ψηφιακού κανιβαλισμού, αρκεί μια ανάρτηση για να στηθεί λαϊκό δικαστήριο από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.

Να πάτε να γαμηθείτε.

Ναι, να πάτε να γαμηθείτε όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο ανθρώπινος πόνος είναι δημόσιο event κάτω από ένα post, ένα screenshot, ένα emoji θλίψης και ηδονική αγανάκτηση.

Και ξέρετε κάτι ακόμη; Η τοξικότητα δεν ξέσπασε καν στο δικό μου προφίλ.

Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σύμπτωμα της εποχής.

Άνοιξε αλλού.

Σε άλλα προφίλ.

Σε άλλες φωλιές μικροψυχίας.

Εκεί όπου ο κάθε πικραμένος αισθάνεται ότι απέκτησε ξαφνικά ηθικό δικαίωμα να μιλά επειδή έχει σύνδεση στο διαδίκτυο και δύο δάχτυλα να πληκτρολογούν.

Να πάτε να γαμηθείτε.

Γιατί δεν καταλάβατε ποτέ ότι υπάρχουν άνθρωποι που όταν γράφουν, γράφουν επειδή έχουν αγγίξει τον τρόμο με γυμνά χέρια.

Δεν θα σας πω τα views.

Δεν θα σας πω τι συνέβη μόνο στο δικό μου προφίλ, γιατί πραγματικά θα σας πέσουν τα μαλλιά όσοι διατηρείτε ακόμη την ψευδαίσθηση ότι εκπροσωπείτε «την κοινή γνώμη». Δεν θα σας μιλήσω ούτε για τα μηνύματα που έλαβα από ανθρώπους που βρίσκονται στη θέση της Γωγώς, ούτε από εκείνους που βρίσκονται στη θέση της Βικτώριας, ούτε από εκείνους που ζουν καθημερινά τον εφιάλτη του Τραϊανού.

Γιατί εκεί υπάρχει κάτι που δεν θα αποκτήσετε ποτέ: αλήθεια.

Και η αλήθεια έχει πάντα ένα παράξενο χαρακτηριστικό.

Δεν φωνάζει.

Δεν κάνει virtue signaling.

Δεν γράφει εξυπνακίστικα σχόλια.

Στέκεται αθόρυβα δίπλα στο κρεβάτι ενός ανθρώπου και περιμένει.

Εσείς τι ακριβώς κάνατε; Να πάτε να γαμηθείτε.

Το πιο αποκρουστικό όμως δεν είναι η χυδαιότητα.

Η χυδαιότητα υπήρχε πάντα.

Το αποκρουστικό είναι η αίσθηση ηθικής ανωτερότητας με την οποία εκφέρεται πλέον η βαρβαρότητα.

Και όταν τέτοιοι άνθρωποι μιλούν για «ευαισθησία», η λέξη σαπίζει μέσα στο στόμα τους.

Γι’ αυτό ξανά, μία τελευταία φορά, με όλη την καθαρότητα που απαιτούν οι περιστάσεις: να πάτε να γαμηθείτε. Υ.Γ. Και επειδή δεν είμαι αφελής, ας τελειώνουμε και με το τελευταίο παραμύθι.

Ο πόλεμος δεν έγινε πραγματικά για εκείνο το κείμενο.

Το κείμενο ήταν η αφορμή.

Η είσοδος.

Το πρόσχημα.

Μπαίνατε μέσα, δήθεν εξοργισμένοι, δήθεν σοκαρισμένοι, και μετά διαβάζατε τα άλλα.

Εκεί ήταν το πρόβλημα.

Στα κείμενα για τον Τσίπρα.

Εκεί άρχιζε ο πραγματικός πανικός.

Γιατί σε αυτή τη χώρα δεν συγχωρείται ποτέ ο άνθρωπος που χαλάει το αφήγημα της φυλής, ούτε εκείνος που αρνείται να γονατίσει μπροστά στις νέες εκκλησίες της πολιτικής συγκίνησης.

Γι’ αυτό ξέρω πάρα πολύ καλά ποιοι οργανώνουν μέτωπα, ποιοι ψάχνουν σταυρούς, ποιοι διψούν ακόμη για δημόσιες σταυρώσεις ώστε να νιώσουν για λίγο ηθικά καθαροί μέσα στην προσωπική τους παρακμή.

I see them. Και τώρα μπορείτε όλοι μαζί, με απόλυτη ιστορική και πολιτική ακρίβεια, να πάτε να γαμηθείτε. Ευχαριστώ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους