Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μικρή μου Ακρόπολη χαχαχα ... Κατερινα Τσοχανταρη σήμερα έχεις τα γενέθλιά σου.

Και δεν σου πήρα τούρτα με κεράκια… γιατί θα έμοιαζε με μανουάλι.

Μα αν μπορούσα, θα άναβα ένα φως για κάθε στιγμή που στάθηκες δίπλα μου.

Για κάθε φορά που με κατάλαβες χωρίς να μιλήσω.

Για κάθε συμβουλή σου που έγινε πυξίδα μου.

Για κάθε «είμαι εδώ» που δεν χρειαζόταν λέξεις.

Είσαι από τους ανθρώπους που δεν φωνάζουν την αξία τους… την κουβαλούν ήσυχα μέσα τους.

Μια γυναίκα που πάλεψε, στάθηκε όρθια, μεγάλωσε μόνη της δύο υπέροχα παιδιά, τον Γιώργο και την Κωνσταντίνα, και τους έδωσε ψυχή, αρχές και φτερά.

Και μόνο αυτό σε κάνει σπουδαία. Ο Γιώργος σήμερα υπηρετεί την πατρίδα και η Κωνσταντίνα κυνηγά τα όνειρά της στη διαιτολογία, στην Καλαμάτα.

Και πίσω από αυτά τα δύο υπέροχα πλάσματα… υπάρχει εσύ.

Η μάνα, η αγωνία, η δύναμη και η αγκαλιά τους.

Είσαι σπουδαία νοσηλεύτρια, σε μια τόσο δύσκολη νευροχειρουργική κλινική, εκεί όπου χρειάζεται όχι μόνο γνώση αλλά και καρδιά.

Και είσαι και υπέροχη ηθοποιός, γιατί κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να μεταφέρουν συναίσθημα, ακόμα κι όταν η ζωή τους οδηγεί αλλού.

Κι εγώ… είμαι περήφανος που είσαι αδερφή μου.

Που, ενώ είσαι μικρότερή μου, πολλές φορές ένιωθα πως ήσουν το στήριγμά μου.

Το λιμάνι μου στην Αθήνα πριν ακόμα φτάσω εγώ εκεί.

Ο άνθρωπος που πάντα συμβουλεύομαι πριν κάνω το οτιδήποτε.

Να γελάς δυνατά.

Να αγαπιέσαι όπως αξίζεις.

Να μη χάσεις ποτέ αυτή τη δύναμη που έχεις μέσα σου και αυτή την ψυχή που αγκαλιάζει τους ανθρώπους χωρίς θόρυβο. Χρόνια πολλά, αδερφούλα μου. Να σε χαίρονται όσοι σε αγαπούν… κι εγώ λίγο παραπάνω. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους