Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες βράδυ στο Θησείο, ακούγοντας τον Αλέξης Τσίπρας να μιλά με σεβασμό για τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης του Ανδρέας Παπανδρέου, ένιωσα για λίγο πως γύρισε πίσω ο χρόνος… Σε εκείνες τις εποχές που η πολιτική είχε πάθος, όραμα και καρδιά.

Τότε που πολλοί από εμάς — μαζί κι εγώ — αγκαλιάσαμε μια μορφή που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην Ελλάδα.

Για το σήμερα τι να πεις; Τη Φώφη Γεννηματά την εκτιμούσα πάντα, γιατί κουβαλούσε μέσα της κάτι από την αξιοπρέπεια και το ήθος του μεγάλου Γιώργου Γεννηματά.

Από εκεί και πέρα όμως; Ο Κώστας Σημίτης άφησε πίσω του πληγές και γκρίζες σκιές στα Ίμια. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μπόρεσε ποτέ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συγκυβέρνησε με τη Νέα Δημοκρατία και οι συνταξιούχοι ακόμα μετράμε τις πληγές μας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, όμως η εποχή ζητά πολιτικό βάρος, φωτιά και δύναμη.

Και έτσι μένει ένα απλό ερώτημα, ανθρώπινο και αληθινό: Αφού όλοι οι άλλοι με απογοήτευσαν, γιατί να μη δώσω άλλη μία ευκαιρία στον Τσίπρα;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους