Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρά τα θρυλούμενα περί εκκοσμίκευσης και μηδενισμού: βιολογικά, κοινωνικά, συναισθηματικά είμαστε φτιαγμένοι να πιστεύουμε κάπου, αδιάφορο πού: στον Θεό ή το έθνος, στη μοίρα ή την επιστήμη, στην πρόοδο ή την πρόνοια, στον Μεγάλο Ηγέτη ή τη σοφία του Λαού, στην ποδοσφαιρική μας ομάδα ή τον Απόλυτο Έρωτα, στο Πρωτείο του Ατόμου ή τη Σωτηρία του Πλανήτη.

Η λεγόμενη κριτική σκέψη ελάχιστα μπορεί να επηρεάσει αυτή την ανάγκη μας.

Μπορεί ίσως να τη μεταθέσει ή να την ανασχέσει για λίγο, να την αποπροσανατολίσει ακόμη περισσότερο όταν ήδη έχει χάσει τον δρόμο ή να τη φθείρει ανεπανόρθωτα εκεί όπου είναι ήδη βαθιά φθαρμένη.

Ωστόσο: πόσο επηρεάζει η κρεβατομουρμούρα του κοινωνικού αναλυτή την μάζα των οπαδών; Τι απήχηση έχουν όλες οι αναλύσεις των ψυχολόγων στη συμπεριφορά των ερωτευμένων; Πόσο μπορεί να αλλοιώσει η ειρωνεία του κυνικού τη ζέση του ζηλωτή; Πώς μετρούν εντέλει όλες οι επιφυλάξεις της λογικής εμπρός στη φλόγα του πάθους; Οι εποχές που νομίζουν ότι ασκούν κριτική σε μια πίστη τυφλή, την δική τους πίστη τη χαρίζουν εξίσου τυφλά, ή και τυφλότερα, σ' ένα είδωλο αλλιώτικο.

Και άπιστες καλούμε ακριβώς αυτές τις σύντομες μεταβάσεις: τις εποχές δηλαδή όπου η παλιά πίστη δεν έχει ακόμη εκπνεύσει και η νέα δεν έχει προλάβει να εμπεδωθεί.

Εκεί που η κριτική ξεθεμελιώνει το νόημα, η πίστη το θεμελιώνει.

Αποκαθιστά στο επίπεδο του πνεύματος τις προτεραιότητες και τους αυτοματισμούς του ενστίκτου.

Είναι για τη διάνοια η πρώτη ύλη, το πρώτο κινούν, αφετηρία και συγχρόνως προορισμός.

Όπως κι αν ονομάζουμε κάθε φορά το ίνδαλμά της, Βάαλ ή Κυβέλη, Μούσα ή Μαμμωνά, Έτερο Ήμισυ ή Άσωτο Υιό, λατρεία του Συνόλου ή του Εγώ, μας είναι τόσο αναγκαίο όσο η τροφή.

Για την ακρίβεια, είναι τροφή, ο περιούσιος άρτος. Ο Οδυσσέας Ελύτης το εξέφρασε ίσως παραστατικότερα όλων: «Από τον θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους