Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2026 Η ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΑΣ ΖΟΥΛΙ… (1ο) Όταν τον Φεβρουάριο του 71 πείρα την απόφαση να εγκαταλείψω την φιλόξενη Σουηδία και να απιστήσω στη ερωμένη μου Στοκχόλμη για να επιστρέψω στις ρίζες μου, στην Χουντοκρατούμενη ακόμα Αθήνα, έριξα μες το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου μου όλο το βιός της σουηδικής βιβλιοθήκης μου… Έργα κυρίως του Στρίντμπεργκ και του Ίψεν… Η ερμηνεία των έργων τους, από τους από χέρι απόγονούς τους, σε Θέατρα που έχουνε σαν στόχο να υπηρετήσουν τον πολιτισμό, είχε ανοίξει στην λογική μου νέους δρόμους… Για σκέψου.

Τι προσλαμβάνουσες μπορεί να έχουνε οι Σουηδή για να ανεβάσουνε τον Αγαπητικό της βοσκοπούλας ή την Γκόλφω… Θα πω καμιά… Το ίδιο κατάλαβα συμβαίνει και με εμάς όταν ανεβάζουμε τα έργα των μεγάλων συγγραφέων του Σκανδιναβικού Θεάτρου… Αυτό είχα αποκομίσει απ’ τις εδώ θεατρικές σπουδές μου και την μετέπειτα επαγγελματική μου πείρα απ’ το 61 μέχρι το 67. Ό,τι ως τότε είχα διδαχτεί κι ότι είχα δει σε παραστήσει έργων των δυό μεγάλων Σκανδιναβών και στο Εθνικό και στο ελεύθερό μας θέατρο, ήταν μια σκέτη συννεφιά και θρηνωδία… Οι «Βρικόλακες» π.χ. του Ίψεν… Μπρρρ… Τι παγωνιά και ψυχοπλάκωμα… Και μόνο αυτός ο παραπλανητικός τίτλος που δεν ξέρω το πώς και το γιατί, ένα μεγάλο πνεύμα, όπως ο θεατρικός κριτικός, συγγραφέας και μεταφραστής Λέων Κουκούλας (1894 - 1967) επέλεξε να δώσει, είναι μια απορία που δεν θα απαντηθεί… Και για να εξηγούμαι. Ο Ίψεν παρουσίασε το δράμα αυτό με έναν τίτλο στον ενικό… «Gengångare» = φάντασμα, πνεύμα, οπτασία, στοιχειό, ο επανερχόμενος (δια του κληρονόμου εδώ), το στοιχειωμένο φάντασμα (που κληροδότησε τις ασώτευες του στον στο γιό του εδώ)… Αμαρτίες γονέων παιδεύουμε τέκνα σα να λέμε… Eνα καταστρεμμένο DNA (Ντι-εν-εϊ) από έναν συφιλιδικό πατέρα που το περνάει στον γιό του εδώ, ένα αγόρι που πεθαίνει στη αγκαλιά της μάνας του, χτυπημένος από την ίδια νόσο… Ένα αστικό ή μεγαλοαστικό δράμα σε στιλ μπουλβάρ (δράμα σαλονιού) το είδα εγώ, στο Dramaten (Δραματικό Βασιλικό Θέατρο της Στοκχόλμης), με τεράστιους ηθοποιούς στην διανομή, λουσμένο στο φως.

Και ένα κοινό, να συγκινείται, να αντιδρά με γέλιο ή με δάκρυα, εισπράττοντας «δι' ελέου και φόβου την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». Αυτοί οι μεγάλοι συγγραφείς δεν έγραφαν ερήμην της αρχαίας Ελληνική Τραγωδίας… Ο Στρίντμπεργκ λέγεται πως την διάβαζε στο πρωτότυπο, στα αρχαία ελληνικά… Και να κλείσω για σήμερα με μια διευκρίνιση… Δεν μοστράρω τυχών περγαμηνές και γνώσεις για φιγούρα, αλλά μονάχα κατ’ ανάγκη για του λόγου το αληθές… Και κάτι ακόμα.

Είναι ατάκα παγιωμένη στον θεατρικό σινάφι μας να λέμε, όταν κάποιες φορές παίζουμε μπροστά σε ένα ψυχρό κοινό: Σήμερα έχουμε από κάτω Σουηδούς…» Μακάρι και να είχαμε… απ’ το να έχουμε ένα κοινό που η «άνωθεν αρχή» φροντίζει να το αποβλακώνουμε παρά να το μορφώνουμε… Και μιαν ερώτηση, καλοπροαίρετη, από έναν παλιό σε έναν καινούργιο… Ο πολυτάλαντος αλήθεια Μαρκουλάκης, τι ρόλο βαράει με αυτή τη αστεία εκπομπή «Εκτός Σχεδίου»… Το να εκθέτεις με αυτή την σαχλαμάρα αξιόλογους ηθοποιούς, είναι «αυτοσχεδιασμός» η επί πληρωμή «εξευτελισμός»… Μην τρελαθούμε… Καλό μεσημέρι και καλό υπόλοιπο βδομάδας..!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους