Η πανολεθρια του ΑΚΕΛ - γιατί το +1% αποτελεί προπέτασμα καπνού μιας ιστορικής ήττας και η αναγκη αναληψης ευθυνης Η ‘επομενη’ μέρα των εκλογών βρίσκει την ηγεσία του ΑΚΕΛ στην Εζεκία Παπαϊωάννου να...

Πλήρες Κείμενο:

Η πανολεθρια του ΑΚΕΛ - γιατί το +1% αποτελεί προπέτασμα καπνού μιας ιστορικής ήττας και η αναγκη αναληψης ευθυνης Η ‘επομενη’ μέρα των εκλογών βρίσκει την ηγεσία του ΑΚΕΛ στην Εζεκία Παπαϊωάννου να επιχειρεί τη διαχείριση των εντυπώσεων, εστιάζοντας επικοινωνιακά σε μια ισχνή άνοδο των ποσοστών της τάξης του 1%. Ωστόσο, πίσω από την προσπάθεια εμφάνισης του αποτελέσματος ως επιτυχίας, η ψυχρή πολιτική και αριθμητική πραγματικότητα αναδεικνύει μια βαθιά δομική, ιδεολογική και στρατηγική ήττα, η οποία σε οποιοδήποτε σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα θα είχε ήδη δρομολογήσει διαδικασίες ανάληψης ευθυνών και παραιτήσεων.

Μια νηφάλια και αντικειμενική αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος καταγράφει τουλάχιστον πέντε σημαντικα συμπεράσματα που καταρρίπτουν πλήρως το κομματικό αφήγημα περί «νίκης». 1. Η αποξένωση από τη λαϊκή βάση και η αποχή 33.6% των πολιτών επέλεξε αποχή.

Το γεγονός ότι το ενα τριτο της κοινωνίας δεν εκπροσωπείται πλέον ουσιαστικά στη νέα Βουλή, αποτελεί το ισχυρότερο δείγμα αποτυχίας για ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως «λαϊκό κίνημα». Η ηγεσία πανηγυρίζει αγνοώντας/στρουθοκαμηλιζοντας ότι έχει χάσει τους διαύλους επικοινωνίας με την ευρύτερη κοινωνική πλειοψηφία. 2. Η αποτυχία της στρατηγικής του «μπαμπούλα» Η προεκλογική εκστρατεία του ΑΚΕΛ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αρνητική ψήφο και στην εργαλειοποίηση του φόβου απέναντι στην άνοδο της ακροδεξιάς.

Η στρατηγική αυτή αποδείχθηκε παταγωδώς αποτυχημένη. Το ΕΛΑΜ όχι μόνο δεν ανακόπηκε, αλλά αυξησε τα ποσοστα του κατα 914% απο το 2011 αντλώντας ψήφους από παντου, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλων εισοδηματικων στρωματων και της νεολαίας—δεξαμενές που ιστορικά τροφοδοτούσαν την Αριστερά.

Η αδυναμία παραγωγής θετικού, νεου, προοδευτικού ριζοσπαστικού λόγου αλλα κυριως πολιτικων πραξεων, άφησε ζωτικό χώρο στον λαϊκισμό. 3. Καθήλωση μετά από μια δεκαετία σκανδάλων Το πιο ανησυχητικό στοιχείο για το ΑΚΕΛ είναι η αδυναμία του να κεφαλαιοποιήσει την κυβερνητική φθορά της Δεξιάς.

Μετά από μια μακρά Συναγερμική διακυβέρνηση, η οποία σημαδεύτηκε από έντονη σκανδαλολογία, θεσμική διάβρωση, ακρίβεια και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος παρέμεινε καθηλωμένο στη δεύτερη θέση, ανίκανο να παρουσιάσει μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Το αποτέλεσμα είναι η ευρύτερη Δεξιά να κατέχει πλέον ισχυροτατη θεση στη νέα Βουλή. 4. Εσωστρέφεια και δολοφονίες χαρακτήρων Στο παρασκήνιο, η ηγεσία επέλεξε να αναλωθεί σε έναν εσωτερικό πόλεμο φίμωσης και περιθωριοποίησης των ελεύθερων, δημοφιλών φωνών του κινήματος, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την περίπτωση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου.

Η ενεργοποίηση γραφειοκρατικών ρητρών και απαραδεκτων/μη στοιχειοθετημένων διακρίσεων που απαξιώνουν την λαϊκή ετυμηγορία αλλα και ο υπόγειος πόλεμος εναντίον στελεχών που διαθέτουν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, ανέδειξαν μια καθεστωτική νοοτροπία που αποθαρρύνει τον πλουραλισμό και τιμωρεί την ανεξαρτησία γνώμης. 5. Η ιδεολογική μετάλλαξη: Από την πρόνοια στη φιλανθρωπία Μετακλογικα, η επικοινωνιακή εργαλειοποίηση της προσωπικής κίνησης του Γενικού Γραμματέα να παραχωρήσει τη βουλευτική του σύνταξη σε ιδρύματα, η οποία προβλήθηκε έντονα, αποτελεί το επιστέγασμα της ιδεολογικής σύγχυσης.

Στη μαρξιστική και ευρύτερα προοδευτική θεωρία, η φιλανθρωπία θεωρείται μια ξεπερασμένη, πατερναλιστική πρακτική που συντηρεί την εξάρτηση των αδυνάτων.

Η αποστολή ενός αριστερού κόμματος είναι η θεσμική οικοδόμηση ενός ισχυρού κράτους δικαίου και πρόνοιας που εξαλείφει την ανάγκη για ελεημοσύνη, όχι η μετατροπή της πολιτικής σε PR κοινωνικής αγαθοεργίας . Συμπέρασμα Όσο η ηγεσία του ΑΚΕΛ αρνείται να προχωρήσει σε μια βαθιά, γενναία αυτοκριτική και επιμένει να οχυρώνεται πίσω από το άλλοθι του 1%, τόσο θα επιτείνει την απομόνωσή της και τοσο η Αριστερα θα αυτοκαταστρέφεται.

Η παρούσα ηγεσία φέρει την ακέραιη ευθύνη για τη στρατηγική καθήλωση του κινήματος και την παράδοση της νομοθετικής εξουσίας στη συντηρητική παράταξη.

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης μέσω παραιτήσεων και μια ειλικρινής απολογία προς την προοδευτική βάση του τόπου δεν είναι απλώς ζήτημα πολιτικής ευθιξίας, αλλά η μοναδική προϋπόθεση για την επιβίωση και την ανασύνταξη του χώρου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους