Η Θεαματική Διαχείριση της Κρίσης | Το Νέο Προσωποπαγές Μόρφωμα του Τσίπρα Ένα σχόλιο με αφορμή την συγκέντρωση Τσίπρα στο Θησείο Το προσωποπαγές μόρφωμα του Τσίπρα είναι ακριβώς αυτό που λέει το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η καθαρή εικόνα της σημερινής παρακμασμένης εποχής της αστικής πολιτικής, μια βαθύτερη μετατόπιση του ίδιου του τρόπου με τον οποίο αυτή μεσολαβείται στο σημερινό καπιταλιστικό περιβάλλον.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε καν με μια κάλπικη, (δήθεν) αντιπαράθεση διαφορετικών «πολιτικών στρατοπέδων», αλλά με μια αισθητικοποιημένη διαχείριση της κοινωνικής παρακμής και αποσύνθεσης σε αυτή τη φάση της καπιταλιστικής κρίσης.

Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι μονάχα η επιστροφή ενός πρώην κυβερνητικού φορέα εγγύησης της συνέχειας του κράτους στην κεντρική σκηνή του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά η κατασκευή μιας νέας εθνικής φαντασιακής λαϊκής ενότητας μέσα σε μια ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα όπου οι παραδοσιακές μορφές που έπαιρνε η συλλογική ταύτιση με τα αστικά πολιτικά κόμματα έχουν ήδη κατακερματιστεί.

Η κατάρρευση των ιστορικών μεσολαβήσεων —κόμμα, συνδικάτο, ταξική κοινότητα, συλλογική μνήμη— αφήνει πίσω της ένα πεδίο ατομοποιημένων υποκειμένων που βιώνουν την κρίση με διάχυτη ανασφάλεια, χωρίς καμία κριτική ικανότητα απέναντι στις δομικές αντιφάσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Είναι, άλλωστε, χαρακτηριστική η πληθώρα από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την ανακοίνωση του νέου κόμματος με το γελοίο όνομα («ΕΛΑΣ»), όπου το μόνο που είναι ικανές να σχολιάσουν είναι το γελοίο όνομα και όχι η ουσία του ζητήματος. Ο Τσίπρας επενδύει σε ένα αντιφατικό, στον πυρήνα του μικροαστικό πλήθος του Λαού με διαφορετικές πολιτικές καταγωγές (από τη νέα ακροδεξιά μέχρι την αριστερά), το ίδιο με αυτό το κοινό που βρέθηκε στα «αντιμνημονιακά μέτωπα», στις πλατείες και αργότερα στις διάφορες εθνικο-αντιιμπεριαλιστικές συνάξεις.

Από εκεί πήρε το όνομα του.

Σε αυτό ακριβώς το κενό πατάει η φιγούρα του «νέου» Τσίπρα, με κούφιες υποσχέσεις για σταθερότητα χωρίς ρήξη, μια δήθεν αλλαγή χωρίς καμία σύγκρουση, χωρίς τον κοινωνικό ανταγωνισμό.

Επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει σε μια νέα απόπειρα σοσιαλδημοκρατικής πυρόσβεσης της ταξικής αντιπαράθεσης, εάν και εφόσον αυτή κάνει ξανά μαζικά την εμφάνισή της.

Όσο περισσότερο βουλιάζουμε στην δίνη της παρούσας κρίσης, τόσο ο εθνικός κορμός θα ψάχνει να πιαστεί από «σωτήρες», σε πρόσωπα και σε μορφώματα είτε αυτά είναι τύπου Ρουβίκωνα, είτε τύπου Τσίπρα και Καρυστιανού Το θέαμα δεν είναι απλώς η κυριαρχία της εικόνας πάνω στην πραγματικότητα, αλλά η ιστορική στιγμή κατά την οποία η ίδια η κοινωνική σχέση εμφανίζεται μόνο μέσω των αναπαραστάσεών της.

Η πολιτική παύει να οργανώνει υλικές συγκρούσεις και μετατρέπεται σε κυκλοφορία σημείων, προσώπων και συμβόλων επικοινωνιακού χαρακτήρα.

Το «νέο κόμμα» είναι ένα επικοινωνιακό συμβάν με επίκεντρο τα ΜΜΕ, μια σκηνοθεσία που στοχεύει στην προσέλκυση των μίζερων υποκειμένων που δημιούργησε η κλιμάκωση της καπιταλιστικής κρίσης.

Η ίδια η φιγούρα του Τσίπρα προσφέρεται ιδανικά σε αυτή τη θεαματική ανακύκλωση.

Έχοντας ήδη υπάρξει ένας μύλος που όλα τα αλέθει, δηλαδή ταυτόχρονα «ριζοσπάστης», «ρεαλιστής», «αντισυστημικός», «ευρωπαίος μεταρρυθμιστής» και «ώριμος κρατικός ηγέτης», είναι ένα κενό σημαίνον πάνω στο οποίο μπορούν να επενδυθούν οι αντιφατικές κοινωνικές επιθυμίες και, φυσικά, η κάλυψη ενός ενδεχόμενου κενού στο πολιτικό προσωπικό του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους.

Ο κόσμος στον οποίο απευθύνεται δεν είναι άλλος από τον «μικροαστό σε απόγνωση», που ψάχνει να πιαστεί από μεταφυσικές «λύσεις» σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η μοιρολατρία, η «νέα θρησκεία» της ύστερης νεωτερικότητας.

Εδώ ακριβώς εντοπίζουμε και τη μαζική τεχνοκρατική δημοκρατία του ύστερου καπιταλισμού.

Η πολιτική σε αυτή την συνθήκη δεν εξαφανίζεται, αλλά αποπολιτικοποιείται μέσω της αισθητικοποίησής της.

Η κουλτούρα της μαζικής κατανάλωσης κατασκευάζει τη μαζική συναίνεση των υποτελών, αλλά και έναν τύπο υποκειμένου ανίκανου να σκεφτεί πέρα από τις μορφές που του παρέχει η Κυριαρχία και η Ιδεολογία.

Το νέο πολιτικό κέντρο οργανώνεται γύρω από ένα κάλπικο σχέδιο, αλλά και γύρω από την κυκλοφορία διαχειρίσιμων συναισθημάτων.

Η εθνολαϊκή ρητορική αυτού του μορφώματος είναι ακόμα ένα σημάδι από την περαιτέρω αυταρχικοποίηση του κράτους.

Η συζήτηση για το «νέο κόμμα Τσίπρα» είναι λιγότερο σημαντική από το κοινωνικό υπόστρωμα που το καθιστά δυνατό αυτό το κόμμα να υπάρξει.

Πρόκειται για μια κοινωνία εξαντλημένη από τη μακρά κρίση, όπου η ήττα των συλλογικών κινημάτων έχει εσωτερικευθεί και έχει μετατραπεί σε ένα ανθρωπολογικό κυνισμό.

Η μεταπολιτική συνθήκη της εποχής δεν απαιτεί πλέον ούτε καν δήθεν «πειστικές προτάσεις διαχείρισης», αλλά μονάχα διαχειρίσιμες αφηγήσεις περί ασφάλειας και σταθερότητας.

Κόμματα σαν αυτό του Τσίπρα δηλώνουν την βαθύτερη ενσωμάτωσή της πολιτικής στην κυκλοφορία του εμπορεύματος του θεάματος.

Η κρίση εκπροσώπησης μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα δεν επιλύεται, αλλά αναπαρίσταται αισθητικά.

Και ακριβώς σε αυτό συνίσταται η δύναμη του σύγχρονου θεάματος, ότι δεν αποκρύπτει την αποσύνθεση της κοινωνικής ολότητας, αλλά τη μετατρέπει σε καταναλώσιμη εικόνα μιας δήθεν πολιτικής ανανέωσης. @followers Δημοσιεύτηκε εδώ: https://shades-aufbau.org/2026/05/morfoma-tsipra/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους