Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαίρετε και καλή Τετάρτη, Άρθρο στην Political.gr για τα «πολιτικά» πυροτεχνήματα.

Αξίζει να το διαβάσετε.

Αναλυτικά, «Πολιτικά πυροτεχνήματα: Ο κρότος της ανόδου και η σιωπή της πτώσης Η κάλπη είναι ένας ζωντανός οργανισμός, αλλά και ένας αμείλικτος καθρέφτης των κοινωνικών τάσεων.

Για όσους αναλύουν τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, υπάρχει ένας απαράβατος κανόνας: οι πολίτες ψηφίζουν με εντελώς διαφορετικό κριτήριο στις ευρωεκλογές και με τελείως διαφορετικό στις εθνικές κάλπες.

Η ευρωπαϊκή ψήφος φέρει συχνά τα χαρακτηριστικά μιας ανέξοδης διαμαρτυρίας, ενός πολιτικού «πειράματος» ή μιας τιμωρητικής διάθεσης απέναντι στο κατεστημένο.

Όταν όμως έρχεται η ώρα της εθνικής αντιπροσώπευσης, εκεί όπου κρίνεται η διακυβέρνηση, η σταθερότητα και το μέλλον του τόπου, ο ψηφοφόρος τείνει να επιστρέφει στη θεσμική σοβαρότητα, αφήνοντας πίσω του τα «πυροτεχνήματα». Το παράδειγμα του Φειδία Παναγιώτου στην Κύπρο είναι ο ορισμός αυτής της θεωρίας στην πράξη.

Στις ευρωεκλογές του 2024, ο νεαρός tiktoker σκόρπισε τον πανικό στο πολιτικό σύστημα, συγκεντρώνοντας το εντυπωσιακό 19,36% και 71.330 ψήφους.

Δύο χρόνια αργότερα, στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2026, το κόμμα του, η «Άμεση Δημοκρατία», εξασφάλισε μεν την είσοδό του στη Βουλή με τέσσερις έδρες, αλλά περιορίστηκε στο 5,4% και τις 20.160 ψήφους.

Η απώλεια 51.170 ψήφων και η βουτιά σχεδόν 14 ποσοστιαίων μονάδων μέσα σε 24 μήνες αποτελεί τη μεγαλύτερη αρνητική μεταβολή στην κυπριακή εκλογική ιστορία.

Η άγνοια, η αλαζονεία και οι προβληματικές θέσεις σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το Κυπριακό, αποδείχθηκαν μοιραίες.

Το χειρότερο; Αφού έκανε τόση φασαρία, ο Φειδίας αποποιείται τη βουλευτική του έδρα για να παραμείνει στο Ευρωκοινοβούλιο, επιβεβαιώνοντας τον απόλυτο πολιτικό καιροσκοπισμό.

Αυτή η ραγδαία απομείωση της πολιτικής επιρροής δεν είναι κυπριακό προνόμιο.

Είναι η μοίρα όλων των προσώπων που μετατρέπονται σε «πυροτεχνήματα» της στιγμής, επενδύοντας στο θυμό, το μίσος ή τη συναισθηματική φόρτιση.

Στο ίδιο ακριβώς μονοπάτι φαίνεται να βαδίζει και η Μαρία Καρυστιανού στην Ελλάδα.

Η αρχική, καθολική κοινωνική αποδοχή και η συγκίνηση που προκάλεσε η δράση της, μετατρέπονται σταδιακά σε πολιτική φθορά, καθώς η προσπάθεια εργαλειοποίησης μιας τραγωδίας συναντά τα όρια της κομματικής εκμετάλλευσης.

Η πτώση στα χαμηλά των δημοσκοπήσεων είναι το φυσικό επακόλουθο όταν η αρχική «λάμψη» δίνει τη θέση της στην έλλειψη συγκροτημένου πολιτικού λόγου.

Τα συνθήματα και οι ψηφιακές καμπάνιες εντυπώσεων είναι καλά για να κερδίσεις τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά δεν αρκούν για να σε κρατήσουν όρθιο στο βαρύ πεδίο της πραγματικής πολιτικής.

Τα πυροτεχνήματα κάνουν τεράστιο κρότο όταν εμφανίζονται στον ουρανό, τραβώντας τα βλέμματα των περαστικών.

Όμως, η πτώση τους είναι εξίσου γρήγορη, αφήνοντας πίσω της μόνο σκοτάδι και καπνό.

Η κοινωνία μπορεί να παρασύρεται προσωρινά από τη γοητεία του «νέου» ή του «αντισυστημικού», όμως στο τέλος απαιτεί λύσεις, θέσεις και σοβαρότητα.

Όσοι επενδύουν στη ρηχότητα του TikTok ή στην τυφλή οργή, είναι καταδικασμένοι να βλέπουν τα ποσοστά τους να εξανεμίζονται μόλις οι πολίτες κληθούν να αποφασίσουν για τη ζωή τους.

Η πολιτική δεν είναι ένα ατέρμονο βίντεο μικρής διάρκειας αλλά μια μακρά και επίμονη προσπάθεια που απαιτεί περιεχόμενο. Και χωρίς αυτό, η πτώση είναι πάντα νομοτελειακή».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους