Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που βλέπουν τον κόσμο σαν την Ιλιάδα, με τον δοξασμένο πρόωρο θάνατο έναντι των εχθρών, ή σαν την Οδύσσεια, που αφορά την επιβίωση με κάθε κόστος.

Τα δύο έπη δεν επικαλύπτονται πουθενά και η Οδύσσεια κερδίζει με έναν τρόπο.

Σας θυμίζω τη σκηνή που το φάντασμα του Αχιλλέα εμφανίζεται στον Οδυσσέα. «Το φάντασμα παραδέχεται ότι είναι καλύτερα να είσαι άνθρωπος της Οδύσσειας· ο θάνατος δεν είναι τόσο ωραίος τελικά». Ποιο είναι, λοιπόν, το πρότυπο του ήρωα σε μια εποχή που λέμε ότι χρειαζόμαστε ηγέτες ? Χρειαζόμαστε έναν Αχιλλέα ή έναν Οδυσσέα; Ο ηρωισμός είναι κάτι πιο πολύπλοκο από τον Αχιλλέα, ακόμη και στην Ιλιάδα.

Μια μορφή ηρωισμού δεν είναι η δράση αλλά η αντοχή. Ο Οδυσσέας ήταν ήρωας του μυαλού, που χρησιμοποιούσε τη γλώσσα και την αφήγησή του περισσότερο από τη βία για να επιβληθεί.

Ηταν πρόθυμος να υποστεί ταπεινώσεις, ξεπεσμό, πείνα, γύμνια, και αυτό είναι επίσης ηρωισμός.

Δεν είναι μόνο να πας στη μάχη και να σκοτώσεις πολλούς ανθρώπους.

Ολοι νομίζουν ότι η Οδύσσεια είναι για τους νέους επειδή έχει φαντασία και τέρατα, αλλά στην πραγματικότητα είναι για ενηλίκους γιατί αυτή είναι η μάχη που δίνουμε οι περισσότεροι . Πώς θα τα βγάλουμε πέρα μέρα με τη μέρα.

Πως θα αντέξουμε χωρίς να σκοτωθούμε.

Ήρωας λοιπόν δεν είναι μόνο αυτός που πεθαίνει για αξίες που πιστεύει αλλά και αυτός που αντέχει και μάλιστα στηρίζει και τους άλλους να αντέξουν. (Σύνθεση σκέψεων με αφορμή το βιβλίο του Ντανιέλ Μέντελσον)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους