Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν χρειάζεται φίλοι μου να ρωτάτε ποιος πλήρωσε το πανάκριβο «Project Θησείο» του Αλέξη Τσίπρα.

Και η κουτσή Μαρία το λέει φωναχτά και καθαρά «Μαρινάκης Μελισσανίδης». Τώρα, για μένα η εκδήλωση του Τσίπρα στο Θησείο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια κινηματογραφικού επιπέδου παραγωγή, ένα επικοινωνιακό «προϊόν» που θυμίζει περισσότερο λανσάρισμα πολυεθνικής εταιρείας παρά συγκέντρωση ενός πρώην πρωθυπουργού ο οποίος, θεωρητικά, βρίσκεται σε πολιτική αποστρατεία. Ο Μαρινάκης και ο Μελισαννίδης μπορεί να πλήρωσαν έναν παγκόσμιο γίγαντα, την Publicis Groupe, που είναι ένας από τους τρεις ισχυρότερους ομίλους επικοινωνίας στον πλανήτη, για να έχει καλό marketing το κόμμα Τσίπρα, αλλά ξέχασαν ταυτόχρονα να τους πληρώσουν και για τον έλεγχο ζημιών, αυτό που λέμε damage control.

Και να σας το εξηγήσω για να γίνει αντιληπτό.

Αν δούμε τη παρουσίαση του κόμματος Τσίπρα όχι πολιτικά, αλλά ΑΥΣΤΗΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ, το συμπέρασμα είναι ένα και μάλιστα σκληρό: δεν αρκεί να συσκευάσεις και να παρουσιάσεις το προϊόν, αλλά πρέπει και να το προστατεύσεις.

Γιατί αν δεν το προστατεύσεις τότε το ίδιο σου το προϊόν καταρρέει μπροστά στα μάτια σου.

Η επιλογή του ονόματος “ΕΛΑΣ” για το νέο κόμμα του Τσίπρα είναι το πρώτο και πιο προφανές πρόβλημα.

Δεν λειτουργεί ως καθαρή ταυτότητα.

Όχι επειδή ένα ακρωνύμιο μπορεί να ερμηνευτεί πολλαπλά (πχ Αστυνομία, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ), αλλά επειδή για το κόμμα Τσίπρα οι αναγνώσεις αυτές λειτουργούν εναντίον του brand που παρουσίασε.

Στα social media γίνεται πάρτυ.

Μιμίδια, λογοπαίγνια, ειρωνείες, ιστορικές αναφορές, σύγχυση, τρολάρισμα.

Κανείς δεν συζητάει τη διακήρυξη ή την πολιτική κατεύθυνση.

Συζητούν το αστείο.

Αυτό από μόνο του είναι επικοινωνιακή ήττα.

Όταν στο εκτόξευμα ενός κόμματος το βασικό takeaway είναι τα μιμίδια, έχεις χάσει τον έλεγχο του μηνύματος.

Τόσο απλά, τόσο άβολα.

Σε επίπεδο στρατηγικής μάρκας brand strategy, το όνομα ενός νέου πολιτικού φορέα δεν είναι διακοσμητικό.

Είναι το πρώτο σημείο επαφής με το κοινό.

Πρέπει να είναι καθαρό, ιδιοποιήσιμο, αναγνωρίσιμο και όσο γίνεται πιο δύσκολο να γελοιοποιηθεί στα πρώτα δέκα λεπτά.

Εδώ συνέβη σχεδόν το αντίθετο.

Το όνομα δεν προστάτευσε το brand.

Το εξέθεσε.

Και η εικόνα της εκδήλωσης συνολικά δεν διόρθωσε τίποτε από τα παραπάνω.

Τα έκανε χειρότερα, τα μεγένθυνε.

Τα auto-cue/teleprompters εδάφους, με τον ομιλητή να κοιτά συνεχώς προς τα κάτω, ήταν λάθος επιλογή για μια στιγμή που απαιτούσε αυτοπεποίθηση, επαφή με το πλήθος και ηγετική παρουσία.

Υπονόμευσαν την συνολική εικόνα.

Μέγα λάθος.

Η σκηνική στάση δεν έβγαζε άνεση. Ο Τσίπρας δεν "το έχει" με τα πλήθη, δεν είναι χαλαρός.

Και αυτό βγάζει ανασφάλεια, δεν βγάζει αυτοπεποίθηση.

Η σκηνοθεσία έμοιαζε ανεπαρκής.

Η συνολική εικόνα δεν φαινόταν δουλεμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Η σκηνική παρουσία θύμιζε πρόβα χωρίς σκηνοθέτη, και μια γενική αίσθηση ότι όλο αυτό δεν είχε “κουμπώσει” ποτέ πραγματικά.

Μιλάμε για case study αποτυχίας.

Σήμερα η πολιτική επικοινωνία είναι σε εποχή άγκιστρου (hook) και περιορισμένου εύρους προσοχής (attention span). Ζούμε σε μια εποχή που η πρώτη εντύπωση δεν είναι απλώς σημαντική.

Είναι σχεδόν η μόνη.

Σπάνια υπάρχει δεύτερη.

Προσωπικά λοιπόν διαπίστωσα πως ο Τσίπρας έπαιζε τελικό Champions League και εμφανίστηκε με ομάδα που γνωρίστηκε στο γήπεδο πριν τον αγώνα.

Και πάω τώρα στο ΑΜΙΓΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου ενδέχεται να μπλοκάρει την ονομασία του κόμματος πριν καν το κόμμα βγει στην εκλογική αρένα.

Το επιχείρημα είναι νομικό.

Το ακρωνύμιο «ΕΛ.ΑΣ.» αποτελεί εδώ και δεκαετίες τη θεσμική συντομογραφία της Ελληνικής Αστυνομίας και η εκλογική νομοθεσία δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε τέτοιες συμπτώσεις.

Το νομικό έρεισμα βρίσκεται στο άρθρο 37 του Π.Δ. 26/2012, που απαγορεύει ρητά τη χρήση ονομάτων και εμβλημάτων που παραπέμπουν σε κρατικούς θεσμούς ή δημιουργούν σύγχυση στους πολίτες.

Σύμφωνα με τη νομολογία του Α1 Τμήματος, δεν επιτρέπεται πολιτικός σχηματισμός να χρησιμοποιεί τίτλους που μπορεί να αφήνουν την εντύπωση σχέσης με κρατικές υπηρεσίες ή να μονοπωλούν εθνικούς όρους.

Μάλιστα, δικαστικές πηγές θυμίζουν ότι ακόμη και σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις είχαν απορριφθεί ή αμφισβητηθεί ονομασίες κομμάτων που χρησιμοποιούσαν εθνικούς προσδιορισμούς ή λέξεις που θεωρήθηκαν πιθανό να προκαλέσουν σύγχυση στους ψηφοφόρους.

Άρα το κρίσιμο σημείο δεν είναι μόνο η πλήρης ονομασία του κόμματος.

Είναι το πώς την αντιλαμβάνεται ο μέσος ψηφοφόρος. Τελικό συμπέρασμα: έχουμε τον βλάκα Τσίπρα να συνεχίζει να είναι βλάκας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους