Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη… Στη Σίφνο, ο Ιούνιος μύριζε πάντα αλάτι, ασβέστη και βασιλικό.

Η αυλή της γιαγιάς Ειρήνης ήταν η πιο φροντισμένη στον Αρτεμώνα. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή την άσπριζε με τα χέρια της. «Ο ασβέστης διώχνει το κακό το μάτι, κόρη μου» μου έλεγε μικρή.

Κι είχε δίκιο.

Μόλις έπεφτε το φως από τις απλίκες στον τραχύ λευκό τοίχο, όλα τα βάσανα γίνονταν πιο ελαφριά.

Οι πικροδάφνες ήταν από τη μάνα της.

Τις είχε φυτέψει όταν παντρεύτηκε το 1962.

Άσπρες για την αγνότητα, ροζ για την αγάπη.

Μπροστά τους έβαζε κάθε καλοκαίρι τις μπουκαμβίλιες σε γλάστρες — φούξια, μωβ, κοραλλί. «Να ζηλεύουν οι περαστικοί» γελούσε.

Το τραπέζι το έστρωνε κάθε βράδυ.

Τραπεζομάντιλο με μαίανδρο και ελιές, δυο ποτήρια νερό, ένα πιατάκι με λουκούμι τριαντάφυλλο. Περίμενε. Ποιον; Τον παππού τον Νικόλα, τον καπετάνιο.

Είκοσι χρόνια είχε που έφυγε με το καΐκι του και δεν γύρισε.

Μα εκείνη, κάθε βράδυ, άναβε τα φώτα, πότιζε τις λαντάνες τις κίτρινες και τις κόκκινες, κι έτριβε ένα φύλλο βασιλικού στα δάχτυλά της. «Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι ασβέστη» μουρμούριζε κι ο αέρας από το πέλαγο της έφερνε πίσω τη φωνή του: «Έρχομαι, Ειρήνη μου.

Μόλις δέσω στο λιμάνι» κι εμείς τα εγγόνια καθόμασταν στις άσπρες πλαστικές καρέκλες, τρώγαμε φράουλες κεράσια και πιστεύαμε πως κάποιο βράδυ η πράσινη σιδερένια πόρτα στο βάθος θα άνοιγε.

Δεν άνοιξε ποτέ.

Μα η αυλή μοσχοβολούσε και η αναμονή, με ασβέστη και βασιλικό, γινόταν πιο γλυκιά από το παρόν. Άννα Δανάλη. Ομφαλός της γης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους