Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδα το ντοκιμαντέρ για τη Λεωφόρο… και ανατρίχιασα. Και μαζί του γύρισαν πίσω εικόνες που νόμιζα πως είχαν χαθεί.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που με πήγε ο πατέρας μου στο γήπεδο. Πιτσιρίκι.

Δεν ήμουν ούτε τριών χρονών.

Παναθηναϊκός – Γιάννενα.

Πρέπει να ηταν χειμώνας του 1977 ( Ναι τελικα ηταν Γενάρης του 1977 και το αποτέλεσμα ηταν 3-0 υπερ του Παναθηναϊκού για την 13η αγωνιστική) Μπήκαμε από την είσοδο της Τσόχα.

Και μόλις αντίκρισα όλο αυτό το υπερθέαμα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό.

Ήθελα να τα εξερευνήσω όλα.

Κάθε σπιθαμή.

Από τις κερκίδες και τα αποδυτήρια μέχρι τις τουαλέτες, μεχρι εκεί που κουβαλούσαν τα πατατάκια, τα σαμάλι, τα κόκ…εψαχνα Ο πατέρας μου, για να με καθησυχάσει από τη φασαρία και τον φόβο και για να κατσω φρόνιμος, με «έσκασε» στο φαγητό.

Δεν θυμάμαι το αποτέλεσμα του αγώνα.

Θυμάμαι όμως τον ήχο.

Εκείνο το τεράστιο «ΩΩΩΩΩ!» όταν χανόταν μια ευκαιρία.

Τον κόσμο να πετάγεται όρθιος.

Κι εγώ να τρέχω να κρυφτώ τρομαγμένος μέσα στην αγκαλιά του πατέρα μου.

Ο πατέρας μου Ηπειρώτης.

Πήγε να δει την ομάδα του, τα Γιάννενα, μαζί με το τρίχρονο παιδάκι του, χωρίς φόβο, χωρίς μίσος, χωρίς τη σημερινή τρέλα της βίας και της παράνοιας.

Σήμερα κάτι τέτοιο μοιάζει αδιανόητο.

Εκεί μέσα αγάπησα τον Παναθηναϊκό.

Εκεί είδα — χωρίς να το καταλαβαίνω τότε — για πρώτη φορά τον μεγάλο Μίμη Δομάζο.

Δεν θυμάμαι φάσεις.

Δεν θυμάμαι γκολ.

Μόνο εικόνες σκόρπιες.

Τα πράσινα κασκόλ.

Το σπρώξιμο στην είσοδο για να μπουν κάποιοι χωρίς εισιτήριο.

Τους μικροπωλητές.

Τις παλιές τσιμεντένιες εξέδρες και τα φελιζολ που πουλουσαν για να κατσεις . Τις τουαλέτες που περίμενε ο κόσμος Εκει ειδα πρωτη φορα τα ουρητηρια για ορθιους . Και πάνω απ’ όλα… τη Λεωφόρο να πάλλεται.

Το γήπεδο της Λεωφόρου δεν ήταν απλώς ένα γήπεδο.

Ήταν κομμάτι της Αθήνας.

Ήταν γειτονιά, μνήμη, ιστορία και συναίσθημα μαζί.

Εκεί γράφτηκαν με χρυσά γράμματα οι μεγαλύτερες στιγμές του Παναθηναϊκού.

Από τις ευρωπαϊκές βραδιές της δεκαετίας του ’70 και την εποχή του Γουέμπλεϊ, μέχρι τις τεράστιες μάχες με τον Άγιαξ, τη Γιουβέντους, τον Ερυθρό Αστέρα και τις μεγάλες ελληνικές αναμετρήσεις που έκαναν τη Λεωφόρο πραγματικό «κάστρο». Εκεί λύγισαν ευρωπαϊκά μεγαθήρια. Μπαρτσελονα Αρσεναλ Ερυθρός Αστερας Εκεί σηκώθηκαν πρωταθλήματα.

Εκεί τραγούδησαν γενιές ολόκληρες το «σύλλογος μεγάλος…». Θυμάμαι όταν μπήκα αργότερα στο γήπεδο Μετα απο χρονια Κάθισα στο κέντρο του γηπέδου και κοίταξα γύρω γύρω.

Και σκέφτηκα: «Πόση ιστορία έχει γραφτεί εδώ μέσα…» Πόσες φωνές.

Πόσα δάκρυα.

Πόσοι πανηγυρισμοί.

Πόσοι πατεράδες κράτησαν από το χέρι τα παιδιά τους για να τους δείξουν τι σημαίνει Κυριακή, γήπεδο και συναίσθημα. Η Αθήνα θα είναι πιο άδεια χωρίς τη Λεωφόρο.

Όπως πιο άδεια θα είναι και η ψυχή κάθε φιλάθλου.

Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο χρήμα, εταιρείες και σύγχρονα στάδια.

Γιατι ομαδα δεν ειναι ο απατεώνας προεδρος ή ο ποδοσφαιριστής που δεν τιμα την ιστορία του συλλόγου Είναι η μνήμη.

Η δόξα.

Η ιστορία που γράφτηκε με ιδρώτα, φωνές και χρυσές στιγμές πάνω σε εκείνο το χορτάρι.

Και κάποιοι τόποι δεν γκρεμίζονται ποτέ.

Γιατί συνεχίζουν να ζουν μέσα στις αναμνήσεις μας.

Οταν μου έφερε η μάνα μου το αυτόγραφο του Δημήτρη Σαράβακου κοιμήθηκα αγκαλιά με την φωτογραφία ηταν σαν να μου χαριζε ολόκληρο το σύμπαν Το έδειχνα σε φίλους και στη γειτονιά και καμάρωνα . Οταν μετακόμισαμε έκλαψα τόσο πολύ που το έχασα λες και χάθηκε οτι πιο πολύτιμο ειχα ποτε . Εκείνον τον αγωνα με την Γιουβέντους που περάσαμε στα ημιτελικά όλο το βράδυ στον ύπνο μου τον εκανα αναμετάδοση Το πρωί που με ξύπνησαν να παω σχολείο με κορόιδευε ο πατέρας μου λέγοντας οτι μου ξέφυγε μια φάση...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους