Μικρά δωμάτια και όνειρα τεράστια, Μίσος σαν τα γαλλικά προάστια Ήταν 27 Μαΐου 1995 όταν έσκασε στο φεστιβάλ των Καννών το Μίσος (La Haine): Μία ασπρόμαυρη ταινία σε σκηνοθεσία του Ματιέ Κασσοβίτς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και το ρήμα «έσκασε» είναι το μόνο που μπορεί να περιγράψει πραγματικά τον ερχομό αλλά και τον αντίκτυπο αυτής της ταινίας.

Φαινομενικά, δεν υπήρχε τίποτα ιδιαίτερο, ούτε κάτι συγκλονιστικό που να δικαιολογεί τέτοιο ντόρο.

Το σενάριο ήταν η ιστορία μιας παρέας τριών φίλων (ενός Εβραίου, ενός Άραβα και ενός Αφρικανού), οι περιπετειώδεις συναντήσεις τους με μπάτσους, ο αγώνας για οικονομική επιβίωση που συνδυάζεται μονίμως με τη δίψα για εκδίκηση σε έναν κόσμο με τους δικούς του κανόνες, μία κοινωνία που δεν υπήρχε καν στις οθόνες των τηλεοράσεων.

Γιατί το δημιούργημα του Κασσοβίτς έγινε κλασικό στο πέρασμα του χρόνου; Η ενέργεια, η αληθοφάνεια και ο ωμός ρεαλισμός της ταινίας τη μετέτρεψαν σε ένα διαχρονικό έργο τέχνης που κουβαλάει την ορμή ενός καταρράκτη.

Μίλησε φωναχτά για περιστατικά που οι κοινωνίες της Ευρώπης προτιμούσαν να αγνοούν επιδεικτικά, έδειξε τα αδιέξοδα που προκαλεί ο ρατσισμός και ο οικονομικός αποκλεισμός των μεταναστών και παρουσίασε εικόνες από το παρελθόν που θα ξαναβλέπαμε στο μέλλον.

Η δολοφονία κάποιου μετανάστη στη Γαλλία μετά από συμπλοκές ή κυνηγητά με την αστυνομία είχε γίνει πριν την ταινία (ο Makomé M'Bowolé, 17χρονος μετανάστης από το Ζαΐρ, πυροβολήθηκε εν ψυχρώ στο κεφάλι σε αστυνομικό τμήμα τον Απρίλιο του 1993), έγινε ξανά μετά την ταινία και γίνεται ακόμα και στις μέρες μας.

Όπως αναφέρει και το έργο, πρόκειται για μια κοινωνία σε ελεύθερη πτώση: Τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν καλά μέχρι να συμβεί το κακό.

Και αυτό το κακό θα συμβαίνει πάντα όσο υπάρχει ένας κόσμος γεμάτος ακραίες αντιθέσεις. Γιατί σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους