Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑ… ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ;; Αγαπητοί φίλοι και καλές μας φίλες, ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ, Η Παναγία μας μαζί μας, αμήν.

Τις τελευταίες ημέρες ακούμε συνεχώς διάφορους εκκλησιαστικούς κύκλους να μιλούν για «κανονικότητα», για «ενότητα» και για «υπακοή στην Εκκλησία», αποφεύγοντας όμως επιμελώς να αγγίξουν ένα από τα σοβαρότερα εκκλησιολογικά ζητήματα της Ορθόδοξης παραδόσεώς μας, το αμάρτημα της ΕΙΣΠΗΔΗΣΗΣ και της ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΣΙΑΣ.

Και επειδή ο λαός του Θεού δεν πρέπει να μένει μέσα σε σύγχυση ούτε να ακούει μισές αλήθειες, οφείλουμε να θυμηθούμε τί πραγματικά δίδαξαν οι Άγιοι Πατέρες και ποια υπήρξε διαχρονικά η συνείδηση της Εκκλησίας μας. Η Εκκλησία ουδέποτε αντιμετώπισε την επισκοπή ως ένα απλό διοικητικό αξίωμα, σαν μια θέση που αδειάζει και γεμίζει κατά βούληση μέσω συσχετισμών, πιέσεων ή εκκλησιαστικών μηχανισμών.

Ο επίσκοπος είναι πνευματικός πατέρας συγκεκριμένης τοπικής Εκκλησίας και η σχέση του με την επισκοπή του θεωρείται από την πατερική παράδοση ΙΕΡΟΣ και πνευματικός δεσμός.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Άγιοι Πατέρες χρησιμοποίησαν τον βαρύτατο όρο «ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ» για εκείνον που ανεβαίνει σε θρόνο όπου υπάρχει ήδη κανονικός επίσκοπος, ζωντανός και ακαθαίρετος.

Δεν πρόκειται για δική μας υπερβολή ούτε για «σκληρή γλώσσα». Είναι ορολογία της ίδιας της Εκκλησίας μας και αποτυπώνει πόσο σοβαρά αντιμετώπιζαν οι Πατέρες το συγκεκριμένο παράπτωμα!!! Και εδώ γεννάται ένα πολύ απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: όταν ένας επίσκοπος δεν έχει καθαιρεθεί για βαρύτατο κακούργημα ή για αίρεση που έχει καταδικαστεί συνοδικώς από την Εκκλησία, με ποια ακριβώς πατερική λογική θεωρείται φυσιολογικό να τοποθετείται άλλος στη θέση του; Από πότε η διοικητική δύναμη ή η συνοδική πλειοψηφία απέκτησε δικαίωμα να παραμερίζει το φρόνημα αιώνων της Εκκλησίας; Διότι αν σήμερα αρχίσουμε να θεωρούμε λεπτομέρεια την εισπήδηση, τότε αύριο τί θα εμποδίζει τον καθένα να μετακινεί, να αντικαθιστά και να εκτοπίζει επισκόπους ανάλογα με τις ισορροπίες και τις συμπάθειες της κάθε εποχής; Η εκκλησιαστική ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα Αγίων που αντιστάθηκαν ακριβώς σε τέτοιες λογικές και αργότερα δικαιώθηκαν από την ίδια την Εκκλησία.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Μέγας Αθανάσιος.

Την εποχή του αρειανισμού βρέθηκε σχεδόν μόνος απέναντι σε αυτοκράτορες, επισκόπους, πατριάρχες και ισχυρούς εκκλησιαστικούς μηχανισμούς.

Καθαιρέθηκε αντικανονικά, εξορίστηκε επανειλημμένα, συκοφαντήθηκε, κυνηγήθηκε και στη θέση του τοποθετήθηκαν άλλοι «κανονικοί» επίσκοποι με τη στήριξη της εξουσίας και μεγάλου μέρους της τότε ιεραρχίας.

Αν κάποιος έβλεπε επιφανειακά τα γεγονότα εκείνης της εποχής, ίσως να έλεγε ότι ο 'Αγιος Αθανάσιος ο Μέγας ήταν ο «ανυπάκουος» και οι άλλοι οι «κανονικοί». Και όμως, η Εκκλησία ΤΕΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΝΗ και όχι εκείνους που διέθεταν την πλειοψηφία, τη δύναμη και την πολιτική υποστήριξη.

Αυτό ακριβώς πρέπει να μας κάνει ιδιαίτερα προσεκτικούς σήμερα.

Διότι πολλές φορές στην ιστορία της Εκκλησίας η αλήθεια δεν βρισκόταν στην πλευρά των ισχυρών ούτε των πολλών αλλά στην πλευρά εκείνων που υπέμεναν διωγμό, συκοφαντία και απομόνωση χωρίς να εγκαταλείπουν την πατερική γραμμή.

Και αν κάποτε ο αρειανισμός κυριάρχησε σχεδόν παντού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξέφραζε την αλήθεια της Εκκλησίας, τότε γιατί σήμερα θεωρείται περίπου αδιανόητο να αμφισβητήσει κάποιος αποφάσεις ή πρακτικές που προκαλούν σοβαρό εκκλησιολογικό προβληματισμό;;;; Το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο όταν όλα αυτά συνδέονται με το γενικότερο πνεύμα του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, δηλαδή με μια λογική όπου η ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και η σαφήνεια της Ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας αρχίζουν σιγά σιγά να θεωρούνται εμπόδιο στην «ενότητα», στις δημόσιες σχέσεις και στις διαχριστιανικές ισορροπίες.

Έτσι όμως αλλοιώνεται σταδιακά το φρόνημα της Εκκλησίας.

Διότι η Ορθοδοξία ποτέ δεν πορεύθηκε με ασάφειες ούτε με διπλωματικές ισορροπίες εις βάρος της αλήθειας. Οι Άγιοι Πατέρες είχαν αγάπη, αλλά είχαν και ΟΡΙΑ.

Είχαν διάκριση, αλλά είχαν και ΑΚΡΙΒΕΙΑ.

Και πάνω απ’ όλα δεν θυσίαζαν την εκκλησιαστική τάξη για να αποφύγουν συγκρούσεις ή αντιδράσεις!!! Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι η εισπήδηση δεν θεωρήθηκε ποτέ μικρό παράπτωμα στην εκκλησιαστική παράδοση.

Αντιθέτως, αντιμετωπίστηκε ως ΤΡΑΥΜΑ μέσα στο σώμα της Εκκλησίας, ακριβώς επειδή διασπά την κανονική συνέχεια και δημιουργεί βαθύ σκανδαλισμό στο ποίμνιο.

Όταν λοιπόν κάποιοι εμφανίζονται σήμερα ενοχλημένοι μόνο από όσους διαμαρτύρονται, αλλά όχι από τις ίδιες τις αντικανονικές πράξεις που προκαλούν την αναστάτωση, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Διότι η αληθινή ειρήνη της Εκκλησίας δεν στηρίζεται στη σιωπή ούτε στον φόβο αλλά στην ΑΛΗΘΕΙΑ, στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και στην ΠΙΣΤΟΤΗΤΑ προς την πατερική παράδοση.

Και εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε κάτι ακόμη πολύ σημαντικό, το οποίο δυστυχώς στις ημέρες μας πολλοί προσπαθούν είτε να υποβαθμίσουν είτε να διαστρεβλώσουν: η Εκκλησία δεν είναι μόνον η διοίκηση, ούτε μόνον οι επίσκοποι, ούτε ένας μηχανισμός εξουσίας. Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού.

Είναι η ενότητα κλήρου και λαού μέσα στην αλήθεια της πίστεως, στα Μυστήρια και στην αποστολική παράδοση.

Ο ίδιος ο Απόστολος Πέτρος αποκαλεί τον λαό του Θεού «ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΙΕΡΑΤΕΥΜΑ». Ο πιστός λαός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της Εκκλησίας ούτε άφωνη μάζα που απλώς χειροκροτεί αποφάσεις. Αποτελεί ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ μέρος της Εκκλησίας και πολλές φορές στην ιστορία ακριβώς η συνείδηση του πιστού λαού διαφύλαξε την Ορθοδοξία όταν μεγάλα τμήματα της διοικήσεως είχαν παρασυρθεί σε πλάνες.

Για αυτό και όποιος προσπαθεί να απομονώσει τον λαό από την Εκκλησία και να ταυτίσει την Εκκλησία αποκλειστικά με τη διοίκηση και την εξουσία της, εκφράζει ΞΕΝΟ φρόνημα προς την Ορθόδοξη παράδοση.

Διότι στην Ορθοδοξία η αλήθεια της πίστεως δεν είναι ιδιοκτησία μηχανισμών ούτε προνόμιο ολίγων. Η Εκκλησία ζει και αναπνέει μέσα στο πλήρωμά της, μέσα στους Αγίους, στους ομολογητές, στους ιερείς, στους μοναχούς και στον πιστό λαό που κρατά την πίστη των Πατέρων.

Και όποιος αλλοιώνει αυτή την εκκλησιολογία, μετατρέποντας την Εκκλησία σε σύστημα διοικήσεως αποκομμένο από το σώμα των πιστών, εισάγει ουσιαστικά ξένο και ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΟ τρόπο σκέψεως μέσα στην Ορθοδοξία!!! Η Εκκλησία μας άντεξε αιώνες διωγμών, αιρέσεων και σχισμάτων όχι επειδή συμβιβάστηκε με τα προβλήματα αλλά επειδή πάντοτε υπήρχαν άνθρωποι, κληρικοί και λαϊκοί, που έθεταν πάνω από όλα τη συνείδηση της πίστεως και την παράδοση των Αγίων.

Και αυτό ακριβώς είναι που οφείλουμε να διαφυλάξουμε και σήμερα, χωρίς φανατισμό, χωρίς προσωπικό μίσος, αλλά και χωρίς να βαφτίζουμε την αντικανονικότητα «εκκλησιαστική ειρήνη». Η Παναγία μας μαζί μας, αμήν. Ιωάννης Σάββα, Αρχαιολόγος - Ιστορικός Ερευνητής

++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Υστερόγραφο: Βγήκες κυνήγι για άλλη μια φορά, μες την ομίχλη μάγισσες να μαζέψεις Το παρελθόν σου έφτιαξες πυρά κι απ' τη ζωή βάλθηκες να ξεπεζέψεις Πριν σκοτεινιάσει απόψε ο Ουρανός τα κρίματά σού μάζεψέ τα και ρίχτα Όσο θα καίγονται θα δίνουνε Φως ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους