Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η νέα διακήρυξη του κόμματος του Alexis Tsipras περιλαμβάνει, με σαφή και ξεκάθαρο τρόπο, μια ευθεία πολιτική αναφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα, στη συμπερίληψη, στην ισότητα φύλων και στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτό έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Μέσα σε μια προεκλογική περίοδο όπου πολλά κόμματα επιλέγουν σκόπιμα αόριστες διατυπώσεις περί "ίσων δικαιωμάτων για όλους", αποφεύγοντας να κατονομάσουν ευθέως τις κοινωνικές ομάδες που υφίστανται διακρίσεις ή αν το κάνουν αναφέρονται μόνο σε αυτές που θεωρούν ακίνδυνες πχ. ανάπηρα άτομα, η συγκεκριμένη διακήρυξη επιλέγει να αναφέρει καθαρά και δημόσια για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς πολιτικές εκπτώσεις και χωρίς να κρύβει την κοινότητα πίσω από γενικόλογες έννοιες.

Αυτό μόνο ως θετικό μπορώ να το εισπράξω, καθώς η ορατότητα είναι ξεκάθαρα πολιτική πράξη και η ρητή αναγνώριση δικαιωμάτων αποτελεί δημοκρατική υποχρέωση και όχι επικοινωνιακή λεπτομέρεια.

Ωστόσο, η αξιοπιστία ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος, δεν κρίνεται μόνο από το περιεχόμενο των κειμένων αλλά και από τις πολιτικές και τα πρόσωπα που το συνοδεύουν στην πράξη.

Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η σοβαρή μου διαφωνία με τον Αλέξη Τσίπρα.

Δεν μπορείς να μιλάς δημόσια για ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, για συμπερίληψη και ισότητα και ταυτόχρονα να διατηρείς δίπλα σου πρόσωπα που δεν σέβονται την ταυτοτική υπόσταση των τρανς και φυλοδιαφορετικών ανθρώπων.

Δεν μπορεί να υπάρχει ανοχή απέναντι σε συμπεριφορές ή αντιλήψεις που αναπαράγουν αποκλεισμούς, υποτιμήσεις ή έμμεση αμφισβήτηση της ύπαρξης και της αξιοπρέπειας τρανς προσώπων.

Δυστυχώς, αυτά τα λάθη δεν είναι καινούργια.

Παρόμοια λάθη έγιναν και την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και έπειτα, όταν πρόσωπα του στενού κομματικού περιβάλλοντος, με ύφος "καρδιναλίων" και πολιτικής αυθεντίας, κουνούσαν το δάχτυλο στην ίδια την κοινότητα.

Και την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας κατέληγε πολιτικά απρόσιτος και ακριβοθώρητος από τους ίδιους τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι ήθελε να εκπροσωπήσει.

Οι πολιτικές για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν κρίνονται μόνο από τις διακηρύξεις, αλλά και από τη συνέπεια, τις πολιτικές συμμαχίες, τη δημόσια στάση και κυρίως από το αν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση σύγκρουσης με αντιλήψεις και πρόσωπα που αναπαράγουν αποκλεισμούς, ακόμη κι όταν αυτά βρίσκονται "μέσα στο ίδιο το σπίτι". Η συμπερίληψη αγαπητέ Αλέξη, χωρίς εσωτερική πολιτική συνέπεια, κινδυνεύει να παραμείνει απλώς ένα καλογραμμένο πολιτικό κείμενο. Θα επανέλθω επί του θέματος...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους