"Αν θέλουμε να δώσουμε έναν ορισμό του ποδοσφαίρου, ο Πεπ είναι ένας πολύ καλός ορισμός του ίδιου του παιχνιδιού - και εδώ δεν μιλάω για τον Πεπ προπονητή, αλλά για τον Πεπ ποδοσφαιριστή. Γιατί...

Πλήρες Κείμενο:

"Αν θέλουμε να δώσουμε έναν ορισμό του ποδοσφαίρου, ο Πεπ είναι ένας πολύ καλός ορισμός του ίδιου του παιχνιδιού - και εδώ δεν μιλάω για τον Πεπ προπονητή, αλλά για τον Πεπ ποδοσφαιριστή. Γιατί; Επειδή το να αγωνίζεσαι σε εκείνη τη ζώνη, δηλαδή στον άξονα του κέντρου, και ειδικά σε εκείνον τον ρόλο, του αμυντικού μέσου ή του "εξαριού", σημαίνει πρωτίστως ότι παίζεις για τους άλλους και όχι για τον εαυτό σου.

Σημαίνει ότι κάνεις τους συμπαίκτες σου να παίζουν καλύτερα, ότι σκέφτεσαι ασταμάτητα την ομάδα ως σύνολο.

Το να αγωνίζεσαι εκεί σημαίνει πως απλοποιείς το παιχνίδι για όλους τους υπόλοιπους.

Και αυτό, για μένα, είναι κι ένας πολύ καλός τρόπος να ορίσουμε τον προπονητή: ως κάποιον που κάνει τα πράγματα πιο εύκολα για τους ποδοσφαιριστές του.

Γι’ αυτό και οι παίκτες που είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν συνήθως περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε καλούς προπονητές." - Χουάνμα Λίγιο Δεν πρόκειται, βέβαια, για έναν απόλυτο κανόνα που δεν σπάει ποτέ, ούτε για επιχείρημα που δεν επιδέχεται αντίλογο.

Παρ’ όλα αυτά, ο παίκτης του άξονα -και πιο συγκεκριμένα ο αμυντικός μέσος με ικανότητα στην τοποθέτηση, στην πρώτη πάσα, στην ανάγνωση του χώρου και στον έλεγχο του ρυθμού- είναι πολύ συχνά ένας ιδανικός υποψήφιος για να γίνει καλός προπονητής μετά το τέλος της καριέρας του.

Και αν κοιτάξει κανείς την Πρέμιερ Λιγκ της επόμενης σεζόν, θα δει μπροστά του μια πολύ ενδιαφέρουσα επιβεβαίωση αυτής της ιδέας: τον Κάρικ, τον Αλόνσο και τον Αρτέτα να καθοδηγούν κορυφαίες ομάδες της Αγγλίας.

Ο καθένας τους υπήρξε "εξάρι", αλλά με διαφορετικό αγωνιστικό προφίλ, διαφορετική τεχνική ιδιοσυγκρασία και διαφορετικές τακτικές αρμοδιότητες.

Άλλος έλεγχε τον ρυθμό με την πρώτη μεταβίβαση και την κυκλοφορία, άλλος ξεχώριζε περισσότερο στη θέση του σώματος, στη διαχείριση του χώρου και στη σταθερότητα της δομής, άλλος λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα στις γραμμές με μεγαλύτερη ευελιξία και κινητικότητα.

Κοινός παρονομαστής, όμως, ήταν πάντα η κατανόηση του παιχνιδιού από το πιο απαιτητικό σημείο του γηπέδου.

Και φυσικά, πάνω απ’ όλους, βρίσκεται ο μεγάλος "εγκέφαλος", η πιο καθοριστική επιρροή και ίσως ο σημαντικότερος σκηνοθέτης του σύγχρονου ποδοσφαίρου: ο Πεπ, ο οποίος επίσης υπήρξε παίκτης σε αυτή ακριβώς τη θέση.

Ακόμη κι αν ο ίδιος δεν βρίσκεται στην Πρέμιερ Λιγκ την επόμενη χρονιά, η σκιά του θα συνεχίσει να πλανάται πάνω από το άθλημα.

Σαν τον Άμλετ, που ακόμη κι όταν δεν τον βλέπεις, είναι παντού μέσα στο έργο, έτσι κι ο Πεπ δεν φεύγει ποτέ πραγματικά από τη σύγχρονη ποδοσφαιρική σκηνή.

Αυτή τη στιγμή, ο Μπουσκέτς απολαμβάνει μια πιο ήρεμη ζωή, μακριά από τα φώτα και σε σχετική απόσταση από την καθημερινή ένταση του ποδοσφαίρου, μετά το τέλος της καριέρας του.

Έχει, όμως, ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι όταν ολοκληρωθεί αυτή η περίοδος ανάπαυσης, θέλει να περάσει στην προπονητική.

Και ίσως εκεί να κρύβεται η πιο όμορφη προσμονή των επόμενων χρόνων.

Υπάρχει το περίφημο θεατρικό έργο "Περιμένοντας τον Γκοντό". Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα και το ίδιο το ποδόσφαιρο - ή, για να το πούμε πιο συγκεκριμένα, η καταλανική σχολή του ποδοσφαίρου θέσης: σαν να βρίσκεται "περιμένοντας τον Μπουσκέτς".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους