Ενα διαφορετικό ποστ σήμερα, άκουσα λίγο τον επικήδειο της κόρης της Γωγώς.. και έτρεχαν τα μάτια μου δάκρυα ασταμάτητα.. οι παλιές εδώ ξέρετε..για τις καινούργιες θα τα πω πολύ συμπεριληπτικα και...

Πλήρες Κείμενο:

Ενα διαφορετικό ποστ σήμερα, άκουσα λίγο τον επικήδειο της κόρης της Γωγώς.. και έτρεχαν τα μάτια μου δάκρυα ασταμάτητα.. οι παλιές εδώ ξέρετε..για τις καινούργιες θα τα πω πολύ συμπεριληπτικα και αυτό γιατί ξέρω ότι έστω κ 1 σας να καταφέρω να ανεβάσω ψυχολογικά θα έχω καταφέρει κάτι!! Με αφορμή τον θάνατο της Γωγους.. με γύρισε 9 χρόνια πίσω, όταν πέρασα την ίδια ακριβώς περιπέτεια, ακριβώς την ίδια, ότι είχα γεννήσει την κόρη μου, άκουσα αυτό το δειλό «είστε μόνη σας εδώ;;» Εκεί ήταν το πρώτο σοκ.

Και έπειτα «κάτι βλέπουμε και πρέπει να το ψάξουμε» και έπειτα «ναι δυστυχώς υπάρχει όγκος» και μετά «δεν είναι ένας τελικά, είναι δύο» και έπειτα «έτοιμη για το χειρουργείο;» Ευτυχώς, είχα τον γιατρό μου και θείο μου στο πλευρό μου ώστε να επιβεβαιώνει όλες τις διαγνώσεις με άλλους δικούς του γιατρούς, έζησα μια τρέλα, ήμουν από μαστολόγο σε υπέρηχο και από υπέρηχο σε αξονική και από αξονική ξανά πίσω κ πάλι απ την αρχή!!είχα στο πλευρό μου την οικογένεια μου, και φυσικά την μικρή Αννουλα που δεν καταλάβαινε τίποτα αλλά έκανε τόσα πολλά χωρίς να ξέρει.. θυμάμαι τις μέρες πριν το χειρουργείο, έκλεινα δουλειες σαν μανιακή, δουλειές που αφορούσαν 9 μήνες μετά, 1 χρόνο μετα, μου έλεγαν τι κάνεις;; Σου μιλάνε για χημειοθεραπείες, πώς κλείνεις τα ραντεβού αυτά; ξέρεις αν θα είσαι οκ..αν έχεις δυνάμεις; δεν έδινα καμία πιθανότητα να με κερδίσει,τον είχα πατήσει κάτω σαν σκουλήκι πριν καν μπω στο χειρουργείο..το βράδυ πριν το χειρουργείο μου όμως έσπασα, θυμάμαι κλειδώθηκα στο μπάνιο αφού κοίμισα το μωρό, και έκλαιγα μέχρι θανάτου και παρακαλούσα να με αφήσει να την δω να μεγαλώνει, να είμαι εδώ στις δυσκολίες της, να μπορεί να μου μιλήσει κ όχι να με φαντάζεται..να με θυμάται κ όχι να με βλέπει μέσα από κορνίζες.. Έκανα μερικά λεπτά να συνέλθω και όταν βγήκα έξω είπα τέλος.

Τόση ώρα σου δίνω να με λυγίσεις καρκίνε.

Δε σου χαρίζω ούτε λεπτό.

Την επόμενη μπήκα χειρουργείο και ήταν κ το τέλος του.

Μην αφήνετε το σώμα σας κορίτσια, εγώ το πρόλαβα ακριβώς για αυτόν τον λόγο, επειδή ήμουν πάντα συνεπης στις ετησιες εξετεσεις μου!! να κάνετε κάθε χρόνο τις εξετάσεις σας, τεστ Παπ και έλεγχο μαστών!! Δεν το διανοείστε τι μπορείτε να προλάβετε!! Δεν διανοείστε από τι μπορεί να γλυτωσετε εσάς αλλά και όσους σας αγαπούν κ τρέμουν μην πάθετε κάτι!! Όσοι δεν με ξέρουν, με βλέπουν να είμαι πάντα χαρούμενη, να γελάω δυνατά, να συμπεριφέρομαι σαν μικρό παιδί, να ενθουσιάζομαι και να παθιάζομαι, και με θεωρούν κ λίγο τρελή, αλλά οκ έτσι ήμουν κ πριν δέν με άλλαξε η περιπέτεια μου, με έκανε ακόμα χειρότερη όμως.. αν πριν ήμουν στο 10 τώρα είμαι στο 100.

Γιατί ένιωσα πόσο εύκολα τα χάνεις όλα μέσα σε ένα ιατρείο, που σε κοιτάνε κ δε ξέρουν πως να σου πουν ότι κάτι έχεις.

Μην ξεχνάς ήμουν μόλις 30 χρόνων τότε!! Οπότε ναι, εκτός από τις εξετάσεις σας, να θυμάστε να ζείτε! Να γελάτε δυνατά ! Να κάνετε έρωτα! Να ταξιδεύετε! Να ζείτε ελεύθερες και ευτυχισμένες!! Να ζείτε την ζωή σας, την δική σας όχι των άλλων!! Σας φιλώ γλυκά 💋 Μάϊρα 🖤

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους