Original Post

Πλήρες Κείμενο:

'Εχω τη συναισθηματική διαχείριση μιας χαρτοπετσέτας, μονόφυλλης. ΤΟΣΗ είναι η αντοχή μου στο να μην υποκύψω στο δράμα, όση και η δύναμη μιας χαρτοπετσέτας μπροστά σε ένα ΜΠΟΥΡΙΝΙ (μπουρίνι ρε, τι μπουρίτο, ΜΠΟΥΡΙΝΙ 😑) Ό,ΤΙ και να δω/ακούσω/μου πουν... έστω και ελάχιστα συγκινητικό να είναι, έχω καταντήσει αηδία, ΣΠΑΡΑΖΩ ΡΕ, ΣΠΑΡΑΖΩ, τι κατάρα είναι αυτή ρε - κανονίσαν μόνα τους τα παιδιά του φροντιστηρίου που πάει η μικρή και έγραψαν γραμματάκια και έκαναν μικρά δώρα από το χαρτζιλίκι τους, στους καθηγητές τους.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλα παιδιά αυτό, αλλά δεν μου φαίνεται ασυνήθιστο.

Φέτος ήταν πιο κοντά με τους συμμαθητές και τους καθηγητές του φροντ απ’ ό,τι με τον κόσμο στο σχολείο.

Μου έλεγε που έδωσαν τα δώρα σήμερα και έκλαιγαν οι καθηγητές, δεν το περίμεναν, ήταν έκπληξη για αυτούς η κίνηση των παιδιών! Έχω υπάρξει καθηγήτρια σε φροντ... κάποια στιγμή, θα μιλήσω για την πίεση των δασκάλων των φροντιστηρίων και των ιδιαίτερων, όταν τα παιδιά δίνουν εξετάσεις ή δίνουν για πτυχία, πέρα από το συναισθηματικό δέσιμο, από ΑΥΤΟ κρίνεται αν θα έχεις δουλειά την επόμενη χρονιά.

Αν πάνε καλά τα παιδιά σου, δεν πληρώνεσαι περισσότερο, δεν υπάρχει bonus! Αν δεν πάνε καλά, μπορεί να μη δουλεύεις εκεί την επόμενη χρονιά.

Δεν είναι εγγυημένη η θέση σου. Κρίνεσαι ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ.

Από εργοδότες και γονείς.

Επίσης, κακά τα ψέματα.

Οι καθηγητές ΕΚΤΟΣ σχολείου, έχουν την πολυτέλεια να έρθουν πιο κοντά στα παιδιά.

Πιο χαλαρά τα πράγματα, πιο φιλικές οι σχέσεις.

Στα σχολεία, το πλαίσιο (ορθώς) είναι πιο αυστηρό.

Τέλος πάντων, η μικρή μου τα έλεγε σήμερα, έκλαιγα εγώ.

Για εκείνη κ τους καθηγητές της, για τα δικά μου παιδιά, για όσα χρόνια καρδιοχτύπησα στις εξετάσεις, για όσες φορές αποχαιρετιστήκαμε... Είμαι μια χαρτοπετσέτα σε μπουρίνι... ΜΠΟΥΡΙΝΙ ΓΜΩΤΟΚΕΡΑΤΜ! ΜΠΟΥ ΡΙ ΝΙ Ούτε μπουγαρίνι, ούτε Μποτρίνι, ούτε Γιοκαρίνη 😒 ΜΠΟΥ ΡΙ ΝΙ. 😑

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους