«Η αθέατη κρίση εκπροσώπησης του κυνηγίου» Τα τελευταία χρόνια, συζητώντας με πολλούς κυνηγούς από διαφορετικές περιοχές και ηλικίες, διαπιστώνει κανείς έναν κοινό προβληματισμό για την εικόνα και το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αισθάνονται ότι ο χώρος δείχνει κουρασμένος, εγκλωβισμένος σε παλιές νοοτροπίες και σε μια διαρκή ανακύκλωση των ίδιων προσώπων.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τις διοικήσεις, αλλά συνολικά την εικόνα που εκπέμπεται προς τον απλό κυνηγό και προς την κοινωνία.

Η εποχή έχει αλλάξει.

Σήμερα το κυνήγι χρειάζεται ανθρώπους με σοβαρότητα, γνώση, θεσμική παρουσία και σύγχρονη αντίληψη.

Χρειάζεται εκπροσώπους που να μπορούν να σταθούν δημόσια με επιχειρήματα, να μιλήσουν για διαχείριση θηραμάτων, περιβάλλον και επιστημονικά δεδομένα, αλλά και ανθρώπους με γνώση του ψηφιακού κόσμου και εφόδια για τον καθημερινό «ψηφιακό πόλεμο» που δίνεται πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη δημόσια διαδικτυακή συζήτηση.

Σήμερα η εικόνα του κυνηγίου δεν διαμορφώνεται μόνο στα βουνά και στις αίθουσες συνεδριάσεων, αλλά και στις οθόνες, στις πλατφόρμες και στην άμεση επικοινωνία με την κοινωνία.

Κι όμως, αυτό το κομμάτι για χρόνια υποτιμήθηκε από μεγάλο μέρος των φορέων του χώρου.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι κάτι άλλο.

Πολλοί σοβαροί, ικανοί και αξιόλογοι κυνηγοί δεν ασχολούνται καν με τα κοινά.

Όχι επειδή αδιαφορούν για το μέλλον του κυνηγίου, αλλά επειδή θεωρούν ότι το κλίμα είναι προαποφασισμένο, κλειστό και αποθαρρυντικό για κάθε νέα παρουσία.

Βλέπουν μηχανισμούς, προσωπικές ισορροπίες, πελατειακές σχέσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μια υπερβολική σύνδεση με κομματικά ή πολιτικά συμφέροντα που αλλοιώνουν τον πραγματικό ρόλο των κυνηγετικών φορέων.

Πολλοί έχουν την αίσθηση ότι το κυνήγι χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς όχι αποκλειστικά για την υπεράσπισή του ως δραστηριότητα και τρόπος ζωής με αγνές προθέσεις, αλλά και ως μέσο προσωπικής προβολής, επιρροής ή εξυπηρετήσεων.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αρκετοί άνθρωποι με γνώσεις, αξιοπρέπεια και πραγματική διάθεση προσφοράς επιλέγουν τελικά να κρατήσουν αποστάσεις, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει ουσιαστικό περιθώριο αλλαγής και ανανέωσης.

Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.

Όσο απομακρύνονται οι πιο σοβαρές και δημιουργικές φωνές, τόσο φτωχαίνει το επίπεδο του δημόσιου λόγου και της εκπροσώπησης του χώρου.

Και όταν πέφτει το επίπεδο, απομακρύνονται ακόμη περισσότερο όσοι θα μπορούσαν πραγματικά να προσφέρουν.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα στασιμότητας και παρακμής που προβληματίζει όλο και περισσότερους κυνηγούς.

Παρόλα αυτά, θα ήταν άδικο να ισοπεδωθούν τα πάντα.

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με ήθος, γνώσεις και πραγματική διάθεση προσφοράς, τόσο σε Συλλόγους όσο και σε Ομοσπονδίες και άλλους φορείς του χώρου.

Υπάρχουν πρόσωπα που εργάζονται αθόρυβα, με σοβαρότητα και αγάπη για το κυνήγι, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα ότι ο χώρος μπορεί να ανανεωθεί και να αποκτήσει ξανά κύρος και ουσία.

Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται και η ελπίδα για το μέλλον.

Στην ανάγκη να δοθεί περισσότερος χώρος σε ανθρώπους ικανούς, σύγχρονους και πραγματικά χρήσιμους για το κυνήγι και όχι απλώς σε όσους έμαθαν να επιβιώνουν μέσα στους μηχανισμούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους