Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΦΕ Πιστεύω πως κάποια στιγμή όλα θα γίνουν τόσο πολύπλοκα που θα έχουμε δεθεί όλοι σε έναν τεράστιο κόμπο.

Ένα πράγμα που έχει μπερδευτεί σε απίστευτο σημείο είναι η γραφειοκρατία.

Θυμάμαι που στην δεκαετία του ’90 υπήρχαν κάποιοι, λίγοι που κυκλοφορούσαν με ένα τεράστιο τηλέφωνο.

Ήταν το πρώτο κινητό.

Συνήθως το είχαν επιχειρηματίες που είχαν τα λεφτά να το πάρουν και που έπρεπε να τους βρίσκουν σε περίπτωση ανάγκης.

Εκείνη την εποχή έλεγες στον άλλον «θα σε βρω στην γωνία Πατησίων και Στουρνάρη στις 10» και με κάποια καταπληκτική συμπαντική σύμπτωση, τον συναντούσες στην γωνία Πατησίων και Στουρνάρη στις 10. Καταπληκτικό! Και πόσο απρόσμενο!!! Τώρα κυκλοφορούμε όλοι με κάτι μικρά μηχανηματάκια, που κάποια από αυτά κοστίζουν όσο ένα ενοίκιο γκαρσονιέρας στο Κολωνάκι και όταν λές στον άλλον «θα σε βρω στην γωνία Πατησίων και Στουρνάρη στις 10» τηλεφωνιέστε και 2-3 φορές να πει ο ένας στον άλλον «ξεκινάω», «έχει κίνηση στην Λαμπρινή», «έφτασα», «Κι εγώ…» Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτή η βλακώδης ανασφάλεια και αυτή η τρομερή αβεβαιότητα που σε κάνει να παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο κάποιον με τον οποίον έχετε συμφωνήσει να συναντηθείτε σε συγκεκριμένο σημείο, συγκεκριμένη μέρα και ώρα αλλά το ότι το ίδιο το κράτος σου τονώνει ακόμα περισσότερο την εξάρτησή σου από το κινητό, ζητώντας σου σε επίσημα έγγραφα να αναγράφεται ο αριθμός του κινητού σου.

Γιατί όχι του σταθερού δηλαδή? Μπορεί να το χάσω το κινητό επειδή το κουβαλάω πάντα μαζί μου, επειδή κινείται και μπορεί να μου το έκλεψαν.

Μπορεί να το ξέχασα στο σινεμά.

Μπορεί να μου έπεσε σε έναν βόθρο ρε γαμώτο.

Γιατί το κινητό? Μάλιστα για κάποιες δουλειές με το δημόσιο, εάν δεν έχεις κινητό, δεν γίνεται να γίνει η δουλειά σου.

Θέλετε να με χρεώσετε μίνιμουμ ένα τρακοσάρι και μια σύνδεση ντε και καλά, έτσι? Νταβατζιλίκι... Γιατι ρε καθάρματα δεν χρησιμοποιείτε το σταθερό μου? Το 1980 που είχαμε κάνει αίτηση να μας το συνδέσετε, είχαμε βάλει γνωστό μας για να επισπεύσει την υπόθεσή μας και τσουπ! μέσα σε τρία χρόνια είχαμε τηλέφωνο και τώρα το βγάλατε άχρηστο δηλαδή? Προσπάθησα τα πρώτα χρόνια αυτής της καταραμένης μόδας να μην πάρω κινητό.

Κατόπιν άρχισα να χρησιμοποιώ συσκευές που είχαν άλλοι (όπως κάνει όλος ο κόσμος) και μου τις έδιναν γιατί θα έπαιρναν καινούργια.

Το 2019 σε μια συζήτηση με έναν φίλο, μου αποκάλυψε πως τα νεα κινητά είχαν κάμερες υψηλής ευκρίνειας και μου είπε «θα μπορούσες να κάνεις κανα βίντεο για τους New Zero Zero God.

Πήγα και αγόρασα ένα κινέζικο, σαν αυτά που έχει όλος ο κόσμος, που όταν βρίσκομαι σε λεωφορείο και κάποιος με καλεί, όλοι οι επιβάτες κοιτάνε το κινητό τους γιατί όλοι έχουμε το ίδιο κινέζικο κινητό με τον τον ίδιο ήχο.

Αυτό ήταν όμως! βρήκα μια σημαντικότερη χρήση για το τηλέφωνο.

Με το κινητό αυτό έκανα τρία ντοκιμαντέρ (βλέπε τα σχόλια) που τα είδαν πάνω απο 10.000 άνθρωποι, έκανα βίντεοκλιπ (βλέπε σχόλια) βιντεοσκόπησα συζητήσεις που έκανα με μουσικούς και τράβηξα άπειρες φωτογραφίες.

Για κάποιους, ένα κινητό τηλέφωνο επτά χρόνων είναι ένα παλιό τηλέφωνο αλλά για εμένα δεν ήταν μέχρι που άρχισε να κάνει κάτι τρελά από μόνο του.

Η σχέση μου με το κράτος άρχισε να διαταράσσεται όταν το έπιανα να κλείνει και να ανοίγει μόνο του, μάλλον από πλήξη.

Η φίλοι, οι συγγενείς μου, η ΔΕΗ και οι πωλητές προϊόντων γνωρίζουν το νούμερο του σταθερού μου.

Είναι κάτι που διαφεύγει εντελώς απο το κράτος μόνο... Το κινητό πλέον αλλάζει σελίδες χωρίς να το ακουμπήσω, παγώνει σε κάποιες και το πιέζω και όταν μου έσβησαν το προηγούμενο προφιλ του facebook και έφτιαξα ετούτο εδώ, ο πρώτος άνθρωπος που μου πρότεινε για φίλο, ήταν ο γιατρός που είχα όταν ήμουν στο νοσοκομείο και που δεν είχα καμία επαφή μαζί του στο facebook προηγουμένως.

Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω γιατί περιπλεκόταν το κουβάρι της γραφειοκρατίας.

Γιατί πρέπει να έχω κινητό αλλιώς δεν μπορώ να κάνω κάποιες συναλλαγές με το δημόσιο… Γιατί όταν μιλάω με κάποιον φίλο για παπούτσια, ξαφνικά μου εμφανίζονται διαφημίσεις για παπούτσια στο ιντερνετ.

Το ξέρουμε όλοι.

Το γνωρίζουμε όλοι πως μας παρακολουθούν με πολλούς τρόπους.

Ότι τους έχουμε δώσει οικιοθελώς όσες πληροφορίες χρειάζονται για εμάς.

Και τι κάνουμε γι αυτό? Ο καθένας μας νευριάζει όταν το συνειδητοποιεί, όταν το σκέφτεται και συνεχίζει να κολυμπά στο περιβάλλον που νομίζει πως έφτιαξε ο ίδιος, σαν ένας νωθρός και αδιάφορος Μανάτος… Σαν μια μεγάλη θαλάσσια αγελάδα που πρέπει να αγοράσει ένα νέο κινητό για να συνεχίσει να κολυμπά αργά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας αρκεί να μην ταράξει τα νερά.

Το ηλίθιο βλέμμα του Μανάτου που έμενε ακίνητος στον καναπέ του, γιατί νόμιζε πως ήταν ελεύθερος και αυτό έκανε να τον παίρνουν τηλέφωνο οι μυστικές υπηρεσίες για να δουν αν είναι ακόμα ζωντανός. Μουουου…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους