O Panagiotis Sotiris γράφει στο in.gr για τις «Γκερίλλες» τις Μονίκ Βιττίγκ, που μόλις κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής σε μετάφραση της Effi Yannopoulou: Το ότι «Οι Γκερίλλες...

Πλήρες Κείμενο:

O Panagiotis Sotiris γράφει στο in.gr για τις «Γκερίλλες» τις Μονίκ Βιττίγκ, που μόλις κυκλοφόρησαν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής σε μετάφραση της Effi Yannopoulou: Το ότι «Οι Γκερίλλες» έχουν έντονα στοιχεία κολλάζ και πλήθος διακειμενικών αναφορών, δεν αναιρεί την ιδιαίτερη δύναμη και τον επικό παλμό αυτού του κειμένου, άρα και τον πώς η ανάγνωσή του συναρπάζει πραγματικά, την ώρα που ο βαθιά πολιτικός τους χαρακτήρας είναι πανταχού παρών: «Αυτές μιλούν μαζί για τον κίνδυνο που υπήρξαν για την εξουσία, διηγούνται πώς τις έκαψαν στην πυρά για να τις εμποδίσουν να συναθροίζονται στο μέλλον.

Κατάφεραν να εξουσιάζουν τις καταιγίδες, να βυθίζουν στόλους, να διαλύουν στρατούς.

Η ενωμένη δύναμή τους απείλησε ιεραρχίες συστήματα διακυβέρνησης αυθεντίες.

Η γνώση τους ανταγωνίστηκε με επιτυχία την επίσημη γνώση από την οποία αυτές ήταν αποκλεισμένες.» Παρότι είναι ένα κείμενο μέσα σε όλη τη φόρτιση και την πολιτικοποίηση της εποχής του, «Οι Γκερίλλες» δεν είναι απλώς ένα «ντοκουμέντο», αλλά ένα λογοτεχνικό κείμενο, εντυπωσιακής δύναμης και ταυτόχρονα ένα πείραμα ως προς τη λογοτεχνική μορφή που κάθε άλλο παρά έχει χάσει τη δύναμή του.

Ιδίως από τη στιγμή που ο φεμινιστικός ριζοσπαστισμός αυτής της επικής αφήγησης συνδυάζεται με μια επιμονή ότι εν τέλει μιλάμε για την καθολική χειραφέτηση όλων.

Αυτό άλλωστε υπογραμμίζει και ο θριαμβευτικός και γεμάτος ιστορικές αναφορές επίλογος, εκεί όπου το «Αυτές» αφήνει τη θέση του σε ένα πρώτο πρόσωπο: «Παρακινημένες από μια κοινή παρόρμηση ήμασταν όλοι όρθιες για να ξαναβρούμε σχεδόν ψηλαφητά τον ίσο ρυθμό, την ενθουσιώδη ταυτοφωνία της Διεθνούς.

Μια ηλικιωμένη στρατιώτισσα με γκρίζα μαλλιά έκλαιγε με λυγμούς σαν μικρό παιδί. Η Αλεξάνδρα Ολλοντάι με δυσκολία κράταγε τα δάκρυά της.

Το ανυπέρβλητο τραγούδι πλημμύρισε την αίθουσα, έσπασε πόρτες και παράθυρα, ανέβηκε στον ήρεμο ουρανό.

Ο πόλεμος τελείωσε, ο πόλεμος τελείωσε, είπε δίπλα μου μια νεαρή εργάτρια». Σε κάθε περίπτωση έχουμε με ένα κείμενο που δοκιμάζει τα όρια της γραφής, ακριβώς γιατί έχει επίγνωση ότι αυτό που γράφεται πάντα αναφέρεται σε κάτι εκτός γραφής, σε μια βία που υπάρχει εκτός κειμένου και σε ανατρεπτική προοπτική που κάθε άλλο παρά αποκλειστικά κειμενική είναι, αλλά τελικά αφορά την συλλογική μας ικανότητα να στοχαστούμε, να φανταστούμε και να διεκδικήσουμε έναν κόσμο πραγματικά χειραφετητημένο.

Όπως γράφει σε ένα σημείο: «ΧΑΣΜΑΤΑ ΧΑΣΜΑΤΑ ΧΑΣΜΑΤΑ ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΒΙΑ ΕΚΤΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΗ ΠΙΕΣΤΙΚΟ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΚΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΑΥΛΑ ΠΡΑΞΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ» -- Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στον σύνδεσμο που θα βρείτε στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους