Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζω «Το τελευταίο πρόβλημα» του Ρεβέρτε. «Το κοινό προτιμά να τρέμει παρά να σκέφτεται» γράφει σε έναν διάλογο περί λογοτεχνίας και κινηματογράφου.

Συνειδητοποιώ ότι το βρίσκω μπροστά μου λίγες μέρες αφότου έκανα την ίδια συζήτηση με μια αγαπημένη αναγνώστρια (και φίλη πια). Η φράση, λοιπόν, λειτουργεί σαν μικρή διάγνωση της εποχής.

Ο φόβος αντικαθιστά τη σκέψη.

Ο άνθρωπος που φοβάται έντονα, παύει συχνά να αναλύει.

Αναζητά βεβαιότητες, στρατόπεδα, εύκολους ενόχους, γρήγορες αφηγήσεις.

Η σκέψη απαιτεί αμφιβολία, χρόνο, ψυχική αντοχή την ίδια στιγμή που ο τρόμος προσφέρει κάτι πιο άμεσο: ένταση.

Και η ένταση είναι εθιστική.

Πολλές φορές το κοινό δεν αναζητά την αλήθεια ενός έργου αλλά τη συναισθηματική του δόνηση.

Να φύγει ταραγμένο, όχι απαραίτητα σοφότερο.

Κι αυτό αφορά τη λογοτεχνία, τα ΜΜΕ, ακόμη και την πολιτική.

Δεν είναι τυχαίο ότι κοινωνίες ολόκληρες (βλέπε Ελλάδα) γοητεύονται περισσότερο από καταστροφές, σκάνδαλα, θεωρίες συνωμοσίας ή συλλογικούς πανικούς παρά από σύνθετες αλήθειες.

Η σκέψη κοστίζει.

Σε αναγκάζει να χάσεις βεβαιότητες, να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, να αντέξεις τη γκρίζα περιοχή των πραγμάτων.

Ο πραγματικός τρόμος είναι, στην ουσία, όσα θα ανακαλύπταμε αν καθόμασταν αρκετή ώρα να τα σκεφτούμε. Ε, οι περισσότεροι φοβούνται ακόμη και να σκεφτούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους