Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αμέλια γράφει αυτόματα, όμως επεξεργάζεται τόσο γρήγορα τις εικόνες οι οποίες πυρπολούν το μυαλό της που φαίνεται ότι γράφει με τάξη.

Παρόλα αυτά το κείμενο της είναι ακατέργαστο ξυράφι, κουβαλάει μια ζωική ορμή και μια εσωτερική δύναμη που σαρώνει.

Ξέρει, ότι η γραφή της με συναρπάζει κυρίως στα πιο τρυφερά της έργα αλλά το συγκεκριμένο δείχνει όσο κανένα μια ψυχή που τραμπαλίζεται ανάμεσα στην λογική και στην διέξοδο της ψευδαίσθησης, μια ψυχή που καταπιέστηκε ώσπου οδηγήθηκε στην έκρηξη, δείχνει το άντε γαμηθείτε που ξερνάς σ’ ένα ψυχωσικό επεισόδιο προς πάσα κατεύθυνση.

Το βλέμμα που παρατηρεί, το βλέμμα που εποπτεύει, το ελεγκτικό βλέμμα θα πρέπει να τυφλωθεί.

Πράξη φαντασιακής απελευθέρωσης και συμβολικού φόνου.

Ψυχογραφεί μια εκδοχή του εαυτού μας που συγκρατούμε εντός ορίων. Την Αμέλια την θαυμάζω για τη σκέψη της, για την αυθεντικότητά της, για το θάρρος της και για την ικανοτητά της να με εκπλήσσει.

Κι όλα αυτά περιλαμβάνονται στο έργο της.

Ένα μαύρο παραμύθι.

Δεν είναι δαίμονας, είναι εκτός ελέγχου τραύμα.

Είναι κραυγή μέσα απ’ τη γυάλα που έσπασε βίαια στον τοίχο.

Είναι κομμάτι της Αμέλιας άρα και δικό μου κομμάτι.

Σ’ αγαπώ άπειρα.

Συνέχισε να γράφεις και να καταστρέφεις τις συμβάσεις που θεμελιώνουν την συλλογική δυστυχία.

Συνέχισε να γράφεις για τα παιδιά που πονάνε.

Γι’ αυτά γράφεις κι η φωνή μας δυναμώνει. υ.γ. Αύριο Τετάρτη στις 7 στη Σελίδα 17 έπεται συνέχεια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους