Διαβάζω πως μια γνωστή fb περσονα, συγγραφέας, ανάρτησε ένα κείμενο για τη εκλιπούσα Γωγώ Μαστροκωστα με ένα τόνο τόσο προσωπικό ( αήθες από μόνο του- η πρόκληση συναισθήματος προς αναζήτηση likes...

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζω πως μια γνωστή fb περσονα, συγγραφέας, ανάρτησε ένα κείμενο για τη εκλιπούσα Γωγώ Μαστροκωστα με ένα τόνο τόσο προσωπικό ( αήθες από μόνο του- η πρόκληση συναισθήματος προς αναζήτηση likes και προβολών) το οποίο εν τέλει αποδείχτηκε απότοκο της χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης.

Δηλαδή ο " συντάκτης" ρώτησε τη μηχανή δεδομένων για ένα κείμενο που θα διανθίζετο από το πόνο που νιώθει ένας άνθρωπος πάσχων από καρκίνο μαζί με προσωπικές πληροφορίες της ζωής της Μαστροκωστα σε ένα λυρικό περιτύλιγμα με το γνωστό ai τρόπο... Η αποθέωση της χυδαιότητας, δεν είναι μόνος βέβαια ο συγκεκριμένο και νομίζω επαληθεύονται -πολυ πρόωρα- οι φόβοι της χρήσης του μέσου τόσο πάνω στη κριτική μας σκεψη, όσο και ότι εισερχομαστε σε ένα αδιανόητο simulacra: γεγονότων, ανθρώπων, κειμένων... Στο βιβλίο του Jean Baudrillard, Simulacra and Simulation,έγραφε για τρία είδη προσομοιώσεων.

Η πρώτη είναι η αναπαράσταση που μας προσφέρει η ζωγραφική λόγου χάρη.

Η δεύτερη ανήκει στην εποχή της μαζικής παραγωγής η οποία καταργεί τη διάκριση αυθεντικού και αντιγράφου καθώς επέχουν την ίδια σημασία.

Η τρίτη τώρα μορφή είναι αυτή που δεν αναζητά ερείσματα στη πραγματικότητα, η υπερπραγματικοτητα η οποία μας εισάγει στην έρημο του Πραγματικού... Μια έκθεση αυτοκινήτου που δεν έγινε ποτέ, ένα πόλεμος που δεν έλαβε χώρα,ένα κειμενο με συντάκτη τη μηχανή.

Στο βιβλίο του για την Αμερική θα χαρακτήριζε τη χώρα σαν μια κοινωνία προσωμοιωσεων και η αναλογία εφαρμόζεται προφανώς και στη σύγχρονη κοινωνία η οποία αδυνατεί είτε να αλλάξει είτε ακόμα να διαλυθεί.

Σαν ένα αντεστραμμένο Matrix στο οποίο εμείς βυθιζόμαστε βαθύτερα μέσα του αποδεχόμενοι το ρόλο ως παθητικά όντα: ανίκανοι για πρωτότυπη σκέψη, για δικά μας δημιουργήματα. Ο Νόαμ Τσόμσκι σημείωνε πως η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένας τεράστιος αποθηκευτικός χώρος που προέρχεται από λογοκλοπή και όλα τα δεδομένα του επί της ουσίας βγαίνουν από τα συμφραζόμενα τους για να γίνουν κάτι άλλο, κάτι που δεν θυμίζει τη πραγματική τους προέλευση, κάτι μη πραγματικό που παρουσιάζεται ως τέτοιο: το ανώτερο στάδιο της simulacra.

Αν κάποτε η Disleyland προσέφερε την αυταπάτη πως αναπαριστά αληθοφανώς το κόσμο σήμερα η διάκριση πραγματικού και ψεύτικου δυσκολεύεται ολοένα και πιο πολύ να γίνει εφικτή, καθώς εδραιώνεται ταχέως η υπερπραγματικοτητα: όλα μοιάζουν αληθινά όσο και ψεύτικα ταυτόχρονα.Ο Ουμπέρτο Εκο σχολίαζε πως μέσα στη Disleyland πρέπει να φερομαστε ως ρομπότ και στο σήμερα, σε αυτό το κόσμο της υπερπραγματικοτητας,οφείλουμε να ανταποκρινομαστε στο ρόλο του καταναλωτή: η αναζήτηση για το απόλυτα ψευδές είναι απόρροια ενός παρόντος χωρίς κανένα βάθος.

Ίσως όμως κάτι που ούτε ο Baudrillard ίσως να μη το είχε φανταστεί: πως το ίδιο μέσο που παράγει το ανώτερο στάδιο της simulacra μπορεί να μας διαφωτίσει για αυτή, να γίνει το μέτρο της αλήθειας και του ψέματος...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους