Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές σκέψεις για το τέταρτο επεισόδιο του Χιλιοστού που όσο πάει γίνεται και καλύτερο.

Πρώτο, το Plan B δηλαδή το Grexit που οι περισσότεροι δεν είχαν τότε (αλλά ούτε και τώρα) συναίσθηση του τι πραγματικά σήμαινε (καταστροφή, δηλαδή, επιπέδου Μικρασιατικής) και πόσο κοντά βρισκόμασταν.

Για τον Βαρουφάκη (μάλλον) και τον Σταθάκη, η αντίληψη πως δεν θα το τολμούσαν κάτι τέτοιο οι Ευρωπαίοι οδηγούσε σε ανευθυνότητα επιπέδου παρτίδας πόκερ, ενώ για τον Λαφαζάνη και την Κωνσταντοπούλου, η αντίληψη ήταν ας περνούσε η Ελλάδα δια πυρός και σιδήρου, το έκανε στο παρελθόν γιατί όχι και τώρα; Ομως εδώ η ελληνική κοινωνία δεν μπορούσε να διαχειριστεί την σκληρή λιτότητα των μνημονίων, πώς ακριβώς θα διαχειριζόταν το ασύγκριτα πολλαπλάσιο κόστος του Grexit; Με τις εφηβικές ονειρώξεις περί επανάστασης του 21; Τουλάχιστον ο Τσίπρας είχε συναίσθηση πως αυτοί θα ήταν οι πρώτοι που θα πληρώναν μια τέτοια καταστροφή.

Δεύτερο, η έννοια κλειδί είναι η εμπιστοσύνη, που ήταν περιορισμένη από την αρχή και όσο προχωρούσαμε μειωνόταν περισσότερο.

Για τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ, η Ελλάδα είχε κοροιδέψει στο παρελθόν και έμοιαζε να συνεχίζει.

Γι' αυτό και το πρώτο μνημόνιο του 2010 ήταν υπερβολικά σκληρό, τιμωρητικό και τεχνικά λαθασμένο, αλλά γι' αυτούς πολιτικά αναγκαίο και άρα αναπόφευκτο.

Και γι' αυτό, στον ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν πως οι Ευρωπαίοι δεν ήθελαν πραγματική συμφωνία, αλλά να ρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ και επομένως είχαν ανάγκη κάποια θεατρική κίνηση, εν προκειμένω το δημοψήφισμα.

Δίχως όμως εμπιστοσύνη οι συμφωνίες είναι αδύνατες και το κόστος πολύ μεγαλύτερο.

Και όπως λέει και ο (τρομερός) Ολλανδός υπάλληλος της Κομισιόν, το κόστος το επωμίζονται υπέρμετρα οι αδύναμοι, εν προκειμένω θα το πληρώναμε εμείς με τρόπο αδιανόητο ακόμη και για την φαντασία των περισσοτέρων.

Και γι' αυτό, τρίτο, η συμφωνία δεν έκλεισε ενώ η απόσταση των δύο πλευρών βρισκόταν στο (γελοία μικρό) ποσό των 400 εκατομμυρίων.

Και αυτό είναι μια απόδειξη του πώς στη πολιτική, τα πράγματα είναι συχνά θέμα περισσότερο εντυπώσεων και λιγότερο ουσίας.

Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας δεν μπορούσε να δεχτεί καμία επαχθή συμφωνία λες και είχε κάποια δυνατότητα μη επαχθούς συμφωνίας.

Και ούτε οι Ευρωπαίοι μπορούσαν να δώσουν χρήματα δίχως προυποθέσεις.

Και όταν κανένας δεν υποχωρεί, τελικά θα πληρώσει ο πιο αδύναμος.

Προκύπτει, τέλος, η σημασία των εσωτερικών διαιρέσων που δεν είναι γνωστές την στιγμή που εξελίσσονται τα πράγματα αλλά βγαίνουν αργότερα στην επιφάνεια.

Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, με Λαφαζάνη να πιέζει για έξοδο από το ευρώ (αλλά δίχως ιδέα πώς να το πετύχει), με Βαρουφάκη να προετοιμάζει ένα παράλληλο νόμισμα αλλά με εγκληματικά και πρόχειρα αφελή τρόπο (που επισημαίνει και ο Κιμ) και τον Τσίπρα να θέλει και την πίτα και τον σκύλο (ευρώ δίχως θυσίες δηλαδή). Αλλά και στην Τρόικα, με τον Τόμσεν να λειτουργεί σχεδόν αυτόνομα και συγκρουσιακά.

Ακόμα και το θέμα των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών το 2010 δεν είναι τόσο αυτονόητο όσο συχνά (και εύκολα) λέγεται.

Πολύ σωστά, κατά την γνώμη μου, το θέτει ο Στρως-Καν, πως ήταν θέμα και ολόκληρου του οικονομικού οικοδομήματος (αντίθετα με τον Σπήγκελ που το βλέπει πολύ επιδερμικά). Και μια τελική παρατήρηση: αυτός που εμφανίζεται πολύ περισσότερο συμπαθής από ότι την εποχή εκείνη, είναι ο Παππάς που μιλάει με μέτρο και βγάζει μια σοβαρότητα και μια ειλικρίνεια (και ο Λαφαζάνης συμπαθής είναι, όσο όμως μπορεί να είναι συμπαθής ένας πυρομανής). Αντίθετα από τον πραγματικό καραγκιόζη που είναι ο Σταθάκης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους