Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσπάθησε, λέει, να παντρέψει το «γαλάζιο της πατρίδας» με το «κόκκινο των αγώνων» και το αποτέλεσμα είναι χρωματολόγιο αλλαντοποιίας με αισθητική δημοτικής υπηρεσίας ύδρευσης.

Το μπλε που διάλεξε, θυμίζει ντουλάπα εφορίας, φάκελο πολεοδομίας και κουστούμι παρουσιαστή τοπικού καναλιού το 1994.

Ένα μπλε βαρύ, πνιγμένο, χωρίς φως, χωρίς ανάσα, χωρίς ίχνος ελληνικότητας.

Αν το έβλεπες σε τοίχο, θα περίμενες να γράφει απέξω «Τμήμα Πρωτοκόλλου». Και δίπλα του το περιβόητο «κόκκινο». Ποιο κόκκινο δηλαδή; Το χρώμα παραπέμπει σε λεκέ από σάλτσα πάνω σε πλαστικό τραπεζομάντιλο ταβέρνας εθνικής οδού.

Είναι το χρώμα της κουρασμένης μεταπολιτευτικής ψευτοεπαναστατικότητας με λίγο κρασί, λίγο συνθήματα, λίγο αφίσα φοιτητικής παράταξης που ξέμεινε στον τοίχο από εποχές ΠΑΣΠ.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο δημιουργός με ύφος φωτισμένου οραματιστή του design, λες και ανακάλυψε νέα αισθητική σχολή.

Ενώ στην πραγματικότητα παρέδωσε κάτι ανάμεσα σε λογότυπο συνοικιακού delivery και συσκευασία φτηνού αλλαντικού τύπου «Μορταλεόνα». Είναι εντυπωσιακό ταλέντο ορισμένων ανθρώπων να αγγίζουν σύμβολα, χρώματα και έννοιες με ιστορικό βάρος και να τα μετατρέπουν σε εταιρική ταυτότητα πρακτορείου στοιχήματος δίπλα σε ΚΤΕΛ. Χρυσάφι πιάνουν, σκ@τά γίνεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους