Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δικαίωση, λύτρωση, εξιλέωση. Η δικτατορία του προλεταριάτου ξεκίνησε (μένει να πάρουμε τα μέσα παραγωγής). Δεν θα μπω στην λογική του να μιλάω για 4 ευρωπαϊκά κτλ.

Δεν θα το έκανα ακόμα και αν η ομάδα που υποστηρίζω είχε 12. Τι σημασία έχει; Γενικά όλο αυτό το "ποιος την έχει μεγαλύτερη" είναι παιδική συμπεριφορά.

Έχει πλάκα μόνο σε παρεϊστικο πλαίσιο, και όχι σε δημόσιο διάλογο.

Το βασικό είναι να ζεις την στιγμή, και μέσα σε τέτοια ασήμαντα -κακά τα ψέματα- πράγματα, να περνάμε όμορφα, να γελάμε (ή και να κλαίμε, οκ) και να πηγαίνουμε παρακάτω στην ζωή μας.

Δηλαδή σε πράγματα που πραγματικά επηρεάζουν την καθημερινότητα μας τύπου ακόμα είμαστε φτωχοί, ακόμα αναπαράγονται συντηριτικούρες, ακόμα υπάρχει ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία, ακόμα τρωγόμαστε μεταξύ μας επειδή η γκρίνια πουλάει κτλ.

Στα των ημερών όμως, οι μπασκετικοί Ολυμπιακοί έχουμε υποφέρει πολύ και όλο αυτό το έκανε ακόμα πιο όμορφο.

Ειλικρινά πιστεύω ότι ήταν ο τίτλος που θέλαμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον τίτλο σε όλα τα αθλήματα.

Και σε αυτό το σημείο να πω (διότι σε τέτοια ποστ μπαίνει το κάθε καρυδιάς καρύδι), ότι προσωπικά σέβομαι φουλ την ιστορία του Παναθηναϊκού σαν κλαμπ.

Το ξαναλέω, ΣΑΝ ΚΛΑΜΠ.

Δεν θα ασχοληθώ με την τοξικότητα (μια τοξικότητα που να ναι "καλά" η συμπερίληψη, είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σε καθε ομαδα.

Όλοι αυτοί να πάνε στο καλό). Ο Παναθηναϊκός για εμένα είναι το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό μπασκετικό μπραντ στην Ευρώπη ιστορικά.

Ναι είναι πάνω από την Ρεάλ. Η Ρεάλ είναι το μόνο κλαμπ που πραγματικά απεχθάνομαι.

Ναι τους σέβομαι, ναι βαριά φανέλα, αλλά γ@μημένες κατσαρίδες, γ@μώ την Ρεάλ και τον Φράνκο.

Και κάτι τελευταίο σχετικά με αυτά, αν ο Παναθηναϊκός δεν ήταν τόσο ισχυρός, δεν θα είχαμε τον Ολυμπιακό που έχουμε.

Κάτι που θεωρώ πως ισχύει και αντίστροφα.

Πήρα τεράστιο ρίσκο τις τελευταίες βδομάδες να χτίσω όλο αυτό το (κωμικό) lore, ευχαριστώ που ακολουθήσατε, αυτό το ταξίδι τελικά είχε και την Ιθάκη που πραγματικά περίμενα, και γενικά απόλαυσα ακραία αυτή την διαδρομή.

Και ναι όπως το έχω πει, το ταξίδι ήταν πιο ωραίο.

Πιο πολύ όμως χαίρομαι για τον Μπαρτζώκα.

Το άξιζε όσο κανένας. Φίλοι Ολυμπιακοί που τον κράζατε, Μπαρτζώκα θα λέτε και θα κλαίτε, ΠΑΜΕ ΜΩΡΗ ΣΥΝΤΡΟΦΑΡΑ! Κομμουνιστικό μπάσκετ μόνο. Ps: Highlight η βραδιά του τελικού, όπου στο Δημοτικό Θέατρο φουλ κόσμος μου έδινε τσιγάρα.

Από τα πιο σουρεαλιστικά και αστεία πράγματα έχω ζήσει. Ps2: Το μεγαλύτερο highlight αυτών των ημερών ίσως το αποκαλύψω σύντομα. Ps3: Μακάρι να μην δω αστέρια πάνω από το μπασκετικό λογότυπο, το θεωρώ sad, ανασφαλές, και επίσης κακό γραφιστικά. Ps4: Ωραία η μπάλα, ναι. Αλλά δεν είναι σαν το μπάσκετ. Ps5: Ζήτω ο Αλγερινός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους