Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΝΎΚΤΑ ΠΟΥ Ή ΕΞΟΥΣΊΑ ΈΚΛΕΨΕ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΉ Στον τελικό της Ευρωλίγκας, εκεί όπου χιλιάδες άνθρωποι ντυμένοι στα κόκκινα ταξίδεψαν για να αγγίξουν για λίγο την ψευδαίσθηση μιας συλλογικής ευτυχίας, η Ελλάδα αποφάσισε πάλι να αυτογελοιοποιηθεί με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο. Ο OΛΥΜΠΙΑΚΟΣ γινόταν άρχοντας της Ευρώπης, μα η χώρα δεν μπορούσε ούτε για μία νύχτα να σταθεί στο ύψος της στιγμής.

Γιατί εδώ, ακόμη και η νίκη πρέπει να μολύνεται από τη μικρότητα της εξουσίας.

Και τι ειρωνεία.

Την επόμενη μέρα κανείς δεν μιλά πραγματικά για το τρόπαιο.

Τα sites, τα social media ,Η κοινωνία, δεν πλημμύρισαν από την ανάταση ενός λαού που είδε μια ελληνική ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης. Όχι.

Η χώρα συζητά για βλέμματα, βρισιές,φτυσίματα, σχισμένες μπλούζες,παρακολουθήσεις, προσωπικές συγκρούσεις και φατρίες.

Το τρόπαιο χάθηκε πίσω από το θέαμα της παρακμής.

Ο τελικός έγινε παραπολιτική εκπομπή.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε συνθήματα , σέ καπνογόνα και κάμερες, εμφανίστηκε ξανά η βαθύτερη αλήθεια αυτού του τόπου.

Από τη μία ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο άνθρωπος του επιτελικού κράτους, ο ανιψιός του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο διαχειριστής ενός μηχανισμού εξουσίας που κατηγορήθηκε ότι άκουγε τους πάντες.

Από την άλλη Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο άνθρωπος που επί χρόνια στήριξε, επικοινώνησε και ενίσχυσε το ίδιο σύστημα.

Με οικογενειακές σχέσεις, πολιτικές γέφυρες, μιντιακή ισχύ.

Και όμως, ακόμη κι αυτός φέρεται να βρέθηκε στο στόχαστρο της επιτήρησης.

Τι παράξενο καθεστώς.

Να χτίζεις τον θρόνο και ύστερα να ανακαλύπτεις ότι ο βασιλιάς σε παρακολουθεί πίσω από την κουρτίνα. Ο Michel Foucault θα χαμογελούσε πικρά.

Η εξουσία δεν χρειάζεται πια μόνο αστυνομία· χρειάζεται αόρατο βλέμμα.

Η παρακολούθηση δεν είναι πληροφορία· είναι υπενθύμιση υποταγής.

Είναι η ανάγκη του συστήματος να γνωρίζει ότι ακόμη και οι πιο ισχυροί φοβούνται.

Και όταν η εξουσία αρχίζει να φοβάται τους ίδιους της τους συμμάχους, τότε έχει ήδη ξεκινήσει η αποσύνθεσή της.

Οι ψυχαναλυτικές θεωρήσεις φωτίζουν ακόμη πιο βαθιά το δράμα.

Όταν πεθαίνει ο συμβολικός Νόμος, όταν οι θεσμοί δεν πείθουν πλέον ότι μπορούν να εγγυηθούν δικαιοσύνη και ισορροπία, τότε οι άνθρωποι επιστρέφουν στο πρωτόγονο στάδιο της ύβρεως και της ναρκισσιστικής σύγκρουσης.

Γι’ αυτό οι ισχυροί ουρλιάζουν και χειρονομούν σαν οπαδοί θύρας.

Γι’ αυτό η πολιτική μοιάζει με οικογενειακή βεντέτα σε ζωντανή μετάδοση.

Και η κοινωνία; Κουρασμένη.

Εξαντλημένη από λιτότητα, ακρίβεια, ματαιώσεις και διαψεύσεις.

Παρακολουθεί σχεδόν αδιάφορα.

Σαν να μην την αφορά.

Σαν να έμαθε πια να ζει μέσα στη σήψη όπως συνηθίζει κανείς μια άσχημη μυρωδιά σε παλιό σπίτι. «Όλοι ίδιοι είναι», ψιθυρίζει.

Κι έτσι η πιο επικίνδυνη μορφή παρακμής δεν είναι η οργή, αλλά η εξάντληση.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διάλυση, οι πάντες συνεχίζουν να μιλούν για “θεσμικές λύσεις”. Τι συγκινητική ειρωνεία.

Οι ίδιοι θεσμοί που έχουν καταρρεύσει ηθικά καλούνται να θεραπεύσουν την ίδια τους την αποσύνθεση.

Σαν να ζητάς από έναν καθρέφτη που έχει σπάσει να ξαναφτιάξει το πρόσωπο που παραμορφώνει.

Κόμματα, επιτροπές, διαρροές, ανακοινώσεις, κοινοβουλευτικές μονομαχίες όλα μοιάζουν με τελετουργίες μιας κουρασμένης δημοκρατίας που επαναλαμβάνει μηχανικά τις λέξεις της χωρίς πια να πιστεύει στο νόημά τους.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η αληθινή ανάγκη της εποχής: όχι άλλη διαχείριση της παρακμής, αλλά η δημιουργία ενός νέου κοινωνικού σώματος.

Μιας κοινωνίας που δεν θα υπάρχει μόνο ως κοινό θεάματος ή ως ψηφοφορική μάζα κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ως ζωντανή συλλογική δύναμη που θα ξαναχτίσει εμπιστοσύνη, αλήθεια και κοινό σκοπό.

Γιατί όταν μια χώρα χάνει ακόμη και τη δυνατότητα να χαρεί μια μεγάλη νίκη χωρίς να την καταπιεί η τοξικότητα της εξουσίας, τότε το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από μια πολιτική σύγκρουση. Εκεί βρίσκεται η πραγματική κρίση της σύγχρονης Ελλάδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους