Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Στα 1936, το ΚΚΕ βρισκόταν σε άνοδο; - Πολιτικά παρέμενε περιθωριακό κόμμα, αλλά λόγω της κρίσης βρισκόταν σε έξαρση το εργατικό κίνημα, στο οποίο συμμετείχαν δραστήρια οι ακτιβιστές του ΚΚΕ.

Ωστόσο, υπήρξε για πρώτη φορά μια πολιτική συμφωνία, το σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα. Ο Στέλιος Σκλάβαινας ήταν βουλευτής Θεσσαλονίκης και αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του Παλλαϊκού Μετώπου, που ήταν το εκλογικό σχήμα του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα έδινε τις ψήφους του στη Βουλή για να εκλεγεί πρόεδρος από τους φιλελεύθερους και ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση που θα σχημάτιζαν. Ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, συμφώνησε από την πλευρά του σε μια σειρά όρους που έθεσε το ΚΚΕ, εκ των οποίων σημαντικότερος ήταν η κατάργηση του νόμου 4229, δηλαδή το Ιδιώνυμο, η χορήγηση αμνηστίας σε όλους τους πολιτικούς κατάδικους, εξόριστους, καταδικασμένους και τέτοια.

Επίσης συμφώνησε να καθιερωθεί η απλή αναλογική ως μόνιμο εκλογικό σύστημα, να μειωθεί η τιμή του ψωμιού τουλάχιστον κατά δύο δραχμές μέσα σε δύο μήνες, να καταργηθεί η προσωποκράτηση για χρέη προς το δημόσιο για ποσό μέχρι 3.000 δραχμές.

Να εφαρμοστεί το σύστημα των κοινωνικών ασφαλίσεων και να γίνει πενταετές χρεοστάσιο άνευ όρων, για τα χρέη των αγροτών προς τράπεζες και ιδιώτες. - Τι υλοποιήθηκε από όλα αυτά; - Τίποτα. Ο Σοφούλης εκλέχτηκε Πρόεδρος της Βουλής με τις ψήφους των κομμουνιστών, αλλά στη συνέχεια το κόμμα του δεν τήρησε τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει. Το ΚΚΕ δημοσίευσε το σύμφωνο, που είχε κρατηθεί μυστικό και ξέσπασε πολιτικός σάλος, από τους Λαϊκούς.

Αλλά και ο Αλέξανδρος Παπάγος διαμήνυσε στον Βασιλιά Γεώργιο ότι ο στρατός δεν ήταν διατεθειμένος να ανεχτεί κυβέρνηση Φιλελευθέρων που θα στηριζόταν σε ψήφους ή σε ανοχή των κομμουνιστών.

Έτσι έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής, ο οποίος πέθανε λίγο μετά.

Και ο Βαμβακάρης έγραψε το τραγούδι, όσοι γινούν πρωθυπουργοί, όλοι τους θα πεθάνουν, τους κυνηγάει ο λαός, απ’ τα καλά που κάνουν.

Πέθανε ο Κονδύλης μας, πάει κι ο Βενιζέλος, την πούλεψε κι ο Δεμερτζής που θα ‘φερνε το τέλος. Ο Ερμής σταμάτησε εδώ, αλλά συμπλήρωσα εγώ τα δύο τετράστιχα, μουρμουρίζοντας το τραγούδι. - Βάζω υποψηφιότητα πρωθυπουργός να γίνω, να κάθομαι τεμπέλικα να τρώω και να πίνω.

Και ν΄ ανεβαίνω στη Βουλή εγώ να τους διατάζω, να τους πατώ τον αργιλέ και να τους μαστουριάζω.

Δε μπορούσα να φανταστώ ότι ο Μάρκος έγραψε αυτό το μικρό αριστούργημα σαν επίκαιρο πολιτικό σχόλιο! Ο Ερμής χαμογέλασε. - Δεν ξέρεις όμως ότι ο Μάρκος έλεγε στα πάλκα ένα ακόμα δίστιχο, που δεν μπήκε στο δίσκο, όπως και το άλλο με τα ονόματα των πολιτικών.

Kαι για προσέξετε καλά Γιαννάκη και Σοφούλη, μη ξεμπουκάρει ο Σκλάβαινας και σας μασήσει ούλοι - Ποιος ήταν ο Γιαννάκης; - Ο Μεταξάς.

Έτσι τον έλεγαν, ειρωνικά, αλλά ήταν αυτός που πήρε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Γεώργιο, πήρε και την έγκριση από τη Βουλή και σε λίγους μήνες τους μάσησε.

Όχι μόνο τον Σκλάβαινα, αλλά κυριολεκτικά ούλους.

Και τους Φιλελεύθερους του Σοφούλη και τους Λαϊκούς.

Όχι επειδή είχε τόσο γερά δόντια, αλλά γιατί όλοι τους είχαν πολιτικά σαπίσει, μετά από τόση ανομία, διχασμό και αναποτελεσματικότητα. - Ποιος ήταν ο αρχηγός των Λαϊκών τότε; - Ο Παναγής Τσαλδάρης.

Ασήμαντη πολιτική προσωπικότητα.

Πέθανε κι αυτός, τον Μάιο του 1936, αλλά ο Μάρκος δεν τον έχει στο τραγούδι γιατί προφανώς το έγραψε νωρίτερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους